Topp 5 leikarar sem vilja flytja tónlist – Kristín Gróa
3.9.2010 - Kristín Gróa
Djís lúís hvað þetta var erfiður listi… aðallega vegna þess að flestir leikarar wannabe tónlistarmenn sökka alveg rosalega mikið. Þessi listi er fyrir vikið frekar fyrirsjáanlegur og takmarkaður.
5. Jamie Foxx
Það er kannski pínu stretch að segja að Jamie Foxx sé leikari sem reyndi að vera tónlistarmaður því hann hefur satt að segja gert bæði frekar lengi. Hann spilar kannski ekki alveg mína tegund af tónlist EN þetta lag sem hann hjálpar Big Boi með er nokkuð nett.
Big Boi – Hustle Blood (Feat. Jamie Foxx)
4. Scarlett Johanson
Ég vil nú aðeins draga úr fyrri athugasemdum um hversu mikið Scarlett sökkaði á Tom Waits cover plötunni sinni. Jú þetta var pínu misguided og skrítið EN mér finnst Falling Down ganga upp. Kannski er það vegna þess að það er ekkert megaþekkt lag og kannski er það vegna þess að pródúksjónin hjá Dave Sitek meikar allt í einu meira sense eftir að ég heyrði coverið hans af With A Girl Like You. Svo skemmir David Bowie á bakröddum ekkert fyrir. Allavega þá finnst mér þetta bara nokkuð töff núna.
Scarlett Johanson – Falling Down
3. Juliette Lewis
Mér finnst Juliette Lewis mjög töff og þó ég hafi kannski aldrei hrifist neitt ofboðslega af tónlistinni hennar með The Licks þá hefur meðfylgjandi lag reglulega gæsahúðað mig síðan ég var unglingur.
Juliette Lewis – I Can Hardly Wait
2. Zooey Deschanel
Krúttsprengjan Zooey Deschanel og M. Ward eru núna búin að gefa út tvær plötur undir nafninu She & Him. Þetta er kannski ekkert byltingarkennt en engu að síður mjög frambærilegt og skemmtilegt.
1. Jason Schwartzman
Það sem Jason Schwartzman skortir í hæð bætir hann upp í awesomeness enda er þetta ekki í fyrsta skipti sem hann toppar lista hjá mér.
Tags: Big Boi, Coconut Records, Jamie Foxx, Juliette Lewis, Scarlett Johanson, She & Him, Zooey Deschanel
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Engar athugasemdir »
Sarpurinn
2.9.2010 - Georg Atli
Árið 1971 stofnuðu fjórir menn hljómsveit sem kallaði sig Big Star, sveitin lagði svo upp laupana 3 árum og 3 plötum seinna. Það sem er líklega merkilegast við þessa hljómsveit er að fyrsta platan þeirra (sem ég ætla að skrifa um aðeins neðar) er líklega besta platan sem þú hefur aldrei heyrt um. Aðallagahöfundar sveitarinnar hétu Alex Chilton, sem var áður í hljómsveitinni Box Tops (sem gáfu út risasmellinn The Letter árið 1967 ) og Chris Bell. Það er ekki mjög langt síðan að ég uppgötvaði þessa hljómsveit en þessir menn eru komnir inn á minn lista með bestu lagasmíðapörunum. Í mjög stuttu máli klúðraðist allt sem gat klúðrast í kynningar og dreifingar málum í sambandi við þessa plötu og þannig höfðu rosalega fáir tækifæri á því að kaupa hana, þrátt fyrir að flestir gagnrýnendur væru á sama máli, að þetta væri snilldar hljómsveit og platan þeirra væri frábær.
Big Star – No 1 Record
Mér finnst þessi plata (og þessi hljómsveit) alveg stórkostleg og ef ég ætlaði að skrifa almennilega um hana þyrfti ég líklega að skipta því niður í nokkra kafla og 2-3 vikur, þess vegna ætla ég bara að skrifa eins lítið og ég mögulega get og leyfa lögunum bara að njóta sín. Held amk að textinn yrði bara ruglingslegur ef ég færi að pósta einhverri harðsoðinni yfirferð, platan á meira skilið.
Þessi fyrsta plata Big Star kom út árið 1972, til að sýna hversu mikið hljómurinn hjá þeim var á skjön við það sem almenningurinn var að hlusta á, koma hérna efstu 5 sætin á Billboardlistanum í lok ársins (bendi sérstaklega á lagið í 4. sæti, af því Harry Nilsson er frábær í alla staði!):
01. The First Time Ever I Saw Your Face » Roberta Flack
02. Alone Again (Naturally) » Gilbert O’Sullivan
03. American Pie » Don McLean
04. Without You » Nilsson
05. Candy Man » Sammy Davis Jr.
Big Star hljómaði sem sagt ekkert í líkingu við það sem var í spilun á Ameríku, þeir dróu sín áhrif helst frá breskum hljómsveitum eins og Kinks og Bítlunum og settu inn smá “dass” af Byrds og út kom eitthvað alveg stórkostlegt. Stíllinn er kallaður Power-pop, og það er líklega besta merkingin á Big Star. Einfaldar melódíur en svolítið skítugur gítar er það sem einkennir No 1 Record. Mín uppáhaldslög eru svo þessi:
Feel:
Þetta er upphafslagið á plötunni, Chris Bell samdi það. Það er mjög myrkt og þungt.
“I feel like I’m dying
I’m never gonna live again
You just ain’t been trying
It’s getting very near the end”
My Life is Right:
Þetta er annað af lögunum sem Chris Bell samdi og eitt af þeim lögum sem virðist vekja upp spurningar um kynhneigð hans, slúðrið segir að þetta lag sé samið um Alex Chilton… hvort sem það er satt eða ekki þá er lagið ofsalega fallegt og flott lag um það að vera ástfanginn.
“Lonely days of uncertainty
They disappear when you’re near me
When you’re around my life’s worthwhile
And now I long to see you smile”
Don’t Lie to Me:
Tilfinningin í þessu lagi er alveg jafnmikil reiði og það er ást í laginu á undan.
Thirteen:
Alex Chilton samdi þetta lag þegar hann var 13 ára. Lagið fjallar eiginlega ansi vel um það hvernig það er að vera unglingur og allir hormónarnir rugla mann og uppreisnina sem er í manni og allt það. Ég heyrði það fyrst með Elliot Smith, held að það hafi verið í einhverri bíómynd… látum það fylgja með.
Big Star – Thirteen
Elliott Smith – Thirteen
The Ballad of El Goodo:
Það skiptir máli að vera sjálfstæður og standa á sínu,
“I’ve been built up and trusted, broke down and busted
But they’ll get theirs and we will get ours if you can
Just-a hold on, hold on, hold on, hold on…
…And there ain’t no one goin’ to turn me ’round
Ain’t no one goin’ to turn me ’round”
Big Star – The Ballad of El Goodo
Tags: Alex Chilton, Big Star, Box Tops, Chris Bell, Elliott Smith, Gilbert O'Sullivan, Harry Nilsson, Roberta Flack, Son McLean
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | Engar athugasemdir »
Meira Backyard
1.9.2010 - Kristjana
Eftir ó só friendly ábendingu um að kominn væri nýr trailer fyrir Backyard íhugaði ég í smá stund að breyta færslunni frá því í gær. En svo ákvað ég að það væri miklu skemmtilegra að setja þann nýrri bara líka inn. Fínasta gleðimeðal að horfa á bæði. Mæli með þessu. Vúbb vúbb!
Tags: Borko, FM Belfast, Hjaltalín, Múm, Retro Stefson, Reykjavík!, Sin Fang Bous
Flokkað undir Kristjana, Óflokkað | 1 athugasemd »
Plata ágústmánaðar: Arcade Fire – The Suburbs
31.8.2010 - Kristjana
Í þessari síðustu færslu um plötu ágústmánaðar verður ekki umfjöllun, ekki tóndæmi og ekki video. Þess í stað verður bara uppástunga um að fara beinustu leið á The Wilderness Downtown og tékka á nýja ‘myndbandinu’ við We Used to Wait. Og svo eitt stórt ‘takk’ til Arcade Fire, Chris Milk og Google fyrir job well done!
Gæti reyndar orðið smá möndl fyrir þau okkar sem ólust upp á Íslandi en þá er bara að velja draumagötuna í útlandinu, götu sem maður bjó tímabundið við erlendis (mmm nostalgía) nú eða velja stað í Montréal – svona í tilefni af því að þetta er Arcade Fire 
Tags: arcade fire
Flokkað undir Kristjana, Plata mánaðarins | Engar athugasemdir »
Backyard – the film
30.8.2010 - Kristjana
Hversu skemmtilegt verður að horfa á þetta? 
Backyard á Vimeo
Backyard á Facebook
Tags: Borko, FM Belfast, Hjaltalín, Múm, Retro Stefson, Reykjavík!, Sin Fang Bous
Flokkað undir Kristjana, Óflokkað | 2 athugasemdir »
Parlovr
30.8.2010 - Kristjana
Parlovr er tríó frá Montréal, stofnað 2006 (þriðji meðlimurinn, trommarinn, bættist reyndar ekki við fyrr en 2007). Þeir voru víst ágætlega verðveitt leyndarmál utan Montréal til að byrja með og gáfu samnefnda plötu sína sjálfir út árið 2008. Platan var svo endurútgefin fyrr á þessu ári af Dine Alone Records (þar sem t.d. Tokyo Police Club, Alexisonfire og Hot Hot Heat eru) og athyglin sem þeir eru að fá eykst stöðugt. Platan er vel þess virði að tékka á henni – skemmtileg, catchy og kraftur í henni.
Í einni af reglulegum heimsóknum mínum á Blogothèque rakst ég svo á tvö video með Parlovr, bæði tekin out and about í Montréal. Annað videoið er af þeim að taka Hell/Heaven – sem á að koma út á EP núna í haust (og verður hægt að kaupa hér). Lagið er ég gjörsamlega búin að vera með á heilanum síðustu vikuna og get ekki annað en hausboppað pínu og brosað þegar ég heyri það. Mæli með þessu!
Hell/Heaven
Parlovr – Hell Heaven – A Take Away Show from La Blogotheque on Vimeo.
Big Love, Speech Bubble/Thought Cloud og I Got My Reasons
Um að gera að fylgjast með Parlovr á Parlovr.com, tékka á (video)blogginu þeirra (mmm roadtrip video), sjá live video og kaupa svo plötuna hér.
En fyrst, nokkur random lög til að prófa
Parlovr – Archy Mehitabel
Parlovr – Speech Bubble/Thought Cloud
Parlovr – Pen to the Paper
Tags: Alexisonfire, Hot Hot Heat, Parlovr, Tokyo Police Club
Flokkað undir Kristjana, Óflokkað | Engar athugasemdir »
Amusement Parks on Fire!
30.8.2010 - Georg Atli
Fimmtudaginn 16. september ætla Sódóma og X-ið að standa fyrir tónleikum með bresku hljómsveitinni Amusement Parks on Fire. Það er stuð af því að í fyrsta lagi er alltaf gaman á tónleikum og í öðru lagi þá spilar þessi hljómsveit bráðfínt shoegaze rokk að gömlum sið. Ef þið fílíð Silversun Pickups, M83 eða jafnvel Jesus & Mary Chain (þetta er samt soldið léttara en J&MC sko) þá er rétt að skella sér. Það á eftir að kynna upphitun, það kemur síðar en það kostar 1200 kr inn og hérna fáiði ókeypis lag!!!
Lag:
Amusement Parks on Fire – Road Eyes
Nánari fróðleikur:
www.amusementparksonfire.com
Myspaceið þeirra
og meira að segja Wiki!
Tags: Amusement Parks on Fire
Flokkað undir Georg Atli, Tónleikar | Engar athugasemdir »
Airwaves bönd vikunnar!
30.8.2010 - Georg Atli
Já við höfum verið að breyta og bæta síðunna okkar, líklega besta að byrja á að benda á hvað það er.
Fyrst þá erum við komin með alveg svakalegt tengslanet, nú er hægt að fylgjast með okkur með allskonar nýjum leiðum, fyrst verður líklega að nefna facebook síðuna okkar svo twitterið og síðan erum við líka á hypem.com, blip.fm og last.fm (ef þið eruð fylgjendur á twitter eða like-ið facebookið okkar þá getiði fylgst með öllu sem við gerum í tengslum við þessa síðu okkar!) sem er aldeilis magnað og þægilegt!
Síðan erum við líka komin með svona svakalega sniðuga viðbót sem heitir “Á döfinni” og sést hér til hægri (fyrir neðan listalistann okkar). Þar ætlum við að reyna að hafa mjög virkt dagatal (dagatalið gæti reyndar breyst í eitthvað annað seinna) þar sem er hægt að skoða alla/flesta þá tónleika sem eru á dagskrá í reykjavík. Enn sem komið er fara þarna inn tónleikar hjá Faktorý, Venue, Sódómu og Dillon, en ætlunin er að bæta fleirri stöðum þarna inn fljótlega. Gaman að því! Dagarnir verða rauðir þegar að það eru einhverjir tónleikar skráðir inn á þá, síðan er hægt að færa músina yfir dagsetninguna og þá er yfirleitt hægt að sjá ansi nákvæma lýsingu á því sem er að gerast.
og síðast en alls ekki síst ætlum við að vera með nokkuð góða upphitun og umfjöllun um Iceland Airwaves í ár.
T.d. ætlum við að velja úr listanum eitt erlent og annað innlent númer og fjalla um það í stuttu máli, Airwavesbönd vikunnar!. Þetta verður sem sagt það sem toppfimmurum finnst vert að minnast á af hljómsveitarlistanum í ár og fyrstu tvö böndin koma hér:
Innlenda Airwaves band vikunnar:
Bloodgroup
Bloodgroup gáfu út alveg ótrúlega góða plötu í fyrra (ótrúlega segi ég af því að ég féll engan veginn fyrir fyrstu plötunni þeirra) sem heiri Dry Land. Persónulega fannst mér þessi plata vera sú besta sem kom út í fyrra og fannst hún falla óverðskuldað í skuggan af öðrum hljómsveitum. Mitt uppáhaldslag er “hittarinn” This Heart. Svo er þetta líka mjög skemmtilegt tónleikaband.
Lag: This Heart
Erlenda Airwavesband vikunnar:
Toro y Moi
Þetta band gaf út sína fyrstu stóru plötu í ár (Causers of This) og mér finnst þessi heldur ekki hafa fengið rétta umfjöllun í pressunni. Þetta er ein af betri plötum ársins. Hún hljómar pínu eins of best of plata frá hljómsveit sem er búin að vera til í mörg ár eða kannski frekar einhvaers konar mixteip!? Lögin eru sett up í soldin hrærigraut af ólíkum stílum en rauði þráðurinn er samt rafrænt-indí pop, sem er mjög flott. Hljómar soldið eins og Neon Indian (mun meira hæpað band sem eru líka á Airwaves í ár).
Lag: Freak Love
Tags: Airwaves, Bloodgroup, Toro y Moi
Flokkað undir Georg Atli, Óflokkað | Engar athugasemdir »
Topp 5 lög á tungumáli sem ég skil ekki
28.8.2010 - Kristjana
5. Sigur Rós – Mílanó
Tungumál: Gobblibobblihippidyhoppidybulllenska
Já ég veit, þetta er pínu svindl. Ég skil tungumálið ekki vegna þess að það er ekki til. En trommugeðveikin er frábær og lagið yndi!
4. Kraftwerk – Das Modell
Tungumál: þýska
()
Ég skil afskaplega lítið í þýsku. Held ég skilji fyrstu setninguna (“Sie ist ein Modell und sie sieht gut aus”) en ekki mikið meira en það. Lagið er auðvitað klassík.
3. Paolo Conte – Bamboolah og Via Con Me
Tungumál: ítalska
Via Con Me er klassík. Yndislegt og cheeky lag. Bamboolah er fallegt og skemmtilegt og það er vonlaust að velja á milli þeirra. Ítalska er líka skemmtileg þó maður skilji sjaldnast orð af því sem verið er að segja. Stundum er kannski bara betra að skilja það ekki. Þessi bútur úr Bamboolah er t.d. bara fallegur þegar maður skilur hann ekki:
Tutte così le storie dell’amore
Passa di qui come un incantatore
Ég hef líka gaman af Paolo. Hann lærði á hljóðfæri og spilaði alltaf en gerðist lögfræðingur og spilaði bara svona í frítímanum sínum. Eftir að hann fór að semja lög fyrir aðra sá hann að hann gæti kannski lifað á tónlistinni. Eftir þónokkur ár af því að var hann hvattur til að reyna fyrir sér sjálfur. Hann var því kominn á fertugsaldurinn þegar hann fór loks að gefa út soloefni og það er æði. Gaman að því!
2. The Very Best feat. Ezra Koenig – Warm Heart of Africa<
Tungumál: Chichewa
Warm Heart of Africa á víst við um Malawi, þaðan sem The Very Best eru, og er t.d. notað óspart í ferðamannaiðnaðinum þar. En það er líka viðeigandi fyrir lagið. Mér verður svona hlýtt og líður vel þegar ég hlusta á það. Svo dreymir mig um að ‘skreppa’ til Malawi og sjá svona – nema við undirleik The Very Best.
Helmingur lagsins er reyndar sunginn á ensku en hinn helmingurinn er á Chichewa sem, fyrir mér, er svo gjörsamlega framandi að mér finnst ég samt mega hafa það með á listanum.
Svo er nauðsynlegt að tékka á Architecture in Helsinki remix líka. Mmmsvogott!
1. Delafé Y Las Flores Azules – Espiritu Santo
Tungumál: Spænska
Svo ótrúlega uppfullt af gleði að mig langar að læra spænsku til að geta sungið með! Það er hinni frábærlega æðislegu Blogothèque að þakka að ég heyrði í þeim. Takk Blogothèque! Mæli með að allir kíki reglulega á Concerts à Emporter og Soirées de Poche hjá þeim…sem og allt hitt.
Svo fá Delafé og co aukastig fyrir standa-á-höndum myndbandið við El Indio.
Flokkað undir Kristjana, Listar | Engar athugasemdir »
Topp 5 lög á tungumáli sem við skiljum ekki
27.8.2010 - Erla Þóra
Ó ó ó.. svo mörg tungumál sem ég skil ekki, svo margt að velja úr! En hér koma nokkur vel valin.
Mikið rétt, Kill Bill lagið. Svo svalt. Veit ekki hvort það væri svona svalt ef það væri ekki með Quentin Tarantino tenginguna, en það er allt önnur saga.
4. Feist – L’amour Ne Dure Pas Toujours
Æj hún er svo svöl! Veit ekkert um hvað hún er að syngja en frönskukunnátta mín segir mér að þarna sé allavega verið að fjalla um ást.. alltaf. Já ég veit bara hvað þessi tvö orð þýða.
3. The Three Tenors – Nessun Dorma
Já ég veit.. en hækkið á full blast og ég skal hundur heita ef þið lítið ekki út eins og reyttur kjúklingur sökum gæsahúðar! (þetta var kannski of mikið af dýra-reference-um í einu)
Chips, chips, chips… algjör klassík.
1. Edith Piaf – Non Je Ne Regrette Rien
Hún sér sko ekki eftir neinu hún Edith! En ég hef alltaf dýrkað þetta lag og textinn (nú eða þýðingin á honum réttara sagt) ásamt flutningnum finnst mér algjör snilld.
Tags: Topp 5 lög á tungumáli sem við skiljum ekki
Flokkað undir Erla Þóra, Listar | Engar athugasemdir »
Topp 5 lög á tungumáli sem ég skil ekki – Kristín Gróa
27.8.2010 - Kristín Gróa
Vandamálið við þennan lista er að viðfangsefnið eru lög á tungumáli sem ég skil ekki þegar auðveldara hefði verið að lista upp lög á tungumáli sem ég tala ekki. Ég skil t.d. sænsku alveg gróflega en það er ekki séns að ég tali hana!
5. Suresh Wadekar – Goro Ki Na Kalo
Það kom í ljós þegar ég renndi í gegnum safnið mitt að ég á óheyrilega mikið af Bollywood tónlist. Það er reyndar góð og gild ástæða fyrir því og það tengist hinni klassísku mynd Disco Dancer en þaðan kemur þetta lag einmitt. Öllu þekktara lag úr þeirri mynd er lagið Jimmy Jimmy Jimmy Aja sem M.I.A. coveraði/samplaði í laginu Jimmy (sem hún skrifaði síðan sjálfa sig fyrir á plötuumslaginu… don’t know what that’s about).
4. Lady Q & Shinoske & Misae – Dame Dame No Uta
Mögulega mesta ofurhýper japanska lag allra tíma. Það er alveg þreytandi að hlusta á það en samt svo undarlega skemmtilegt. Þetta var sem sagt einu sinni opening credits lagið fyrir japönsku anime teiknimyndaseríuna Crayon Shin-chan og meira veit ég ekki.
3. France Gall – Poupée de cire, poupée de son
Ég laumaði með einu frönsku lagi á listann en það er bara af því ég skil aðeins glefsur af textanum (þó ég skilji t.d. textann við Quelqu’un m’a dit alveg 80%). Frönskuskilningur minn er vægast sagt mjög takmarkaður og gleymdur.
Me voy! Me Voy! Me voy!
1. Tito Puente & His Latin Jazz Ensemble – Guantanamera
Ég á Guantanamera í fjórum mismunandi útgáfum og get satt að segja ekki gert upp á milli þeirra því þær eru allar góðar á sinn hátt. Engin þeirra jafnast þó á við það þegar ég var að rölta um Mission hverfið í San Fransisco og gekk fram á fólk á besta aldri sem var að syngja og spila lagið af mjög einlægri gleði á gangstéttarbrúninni.
Tags: France Gall, Lady Q, Suresh Wadkar, The Pixies, Tito Puente
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Engar athugasemdir »
Topp 5 lög á tungumáli sem við skiljum ekki – Georg Atli
27.8.2010 - Georg Atli
Mér hefur alltaf þótt Japan vera alveg ótrúlega heillandi land og menningin þar virðist vera stórmerkileg og stórfurðuleg á sama tíma. Sérstaklega finnst mér japönsk tónlist vera merkileg, þess vegna varð ég alveg himinlifandi þegar ég datt niður á nokkrar japanskar plötur í Hljómalind (þetta var sem sagt fyrir nokkrum árum). Að sjálfsögðu keypti ég þær og ein þeirra hefur verið í sérstöku uppáhaldi hjá mér í langan tíma, þetta er safnplatan Sushi 4004. Af því mér finnst sú plata svona rosa skemmtilega þá ákvað ég að fórna ýmsu og velja mest bara lög af henni.
5. Chie No Wa
Þetta lag er reyndar ekki á Sushi 4004 en ég ætla samt að setja það hér í 5. sætið. Hérna er japanski taktsmiðurinn og pötusnúðurinn DJ Krush búinn að finna sér japanskan rappara (sem kallar sig Tha Blue Herb) til að vera með sér, frábært lag af plötunni hans Code 4109.
Lag: DJ Krush – Chie No Wa (feat. Tha Blue Herb)
4. You are My Music
Þetta er svona einhverskonar elektró lounge pop frá Japan. Mjög skemmtilegt
Lag: Hi-Posi – You are My Music
3. Samba de Sunny Side Up
Ok, þetta er smá svindl að velja þetta lag en ég er viss um að þetta er japanskt “La” sem hún syngur og þetta er líka japanskt fyrir allan peningin!… og svo vil ég meina að það sé sungið með þykkum hreim sem geri það erfiðara að skilja það sem er sungið.
Lag: Collette – Samba de Sunny Side Up
2. Yukarin Disco
Þetta er smá svindl af því að hluti af versinu er sunginn á ensku hérna. Ég veit ekkert hvernig eða hvað Yukarin Disco er en ég væri alveg til í að fara þangað.
Lag: Yukari Fresh – Yukarin Disco
1. S’il Vouz Plait
Fantastic Plastic Machine er ein af þessum stóru í Japan. Eitt af skemmtilegri böndunum í heiminum. Ekki mikið sungið í þessu lagi en það er töluð smá franska og ég skil ekki mikið í henni heldur þannig að þetta lag gengur alveg á þessum lista. Það er heldur ekki hægt að gera lista með hljómsveitum sem koma frá Japan án þess að hafa annað hvort Fantastic Plastic Machine eða Pizzicato Five.
Lag: Fantastic Plastic Machine – S’il Vous Plait
Læt líka þetta frábæra lag með Takako Minekawa fylgja með, hérna syngur hún um alveg frábæran kött.
Tags: Collette, DJ Krush, Fantastic Plastic Machine, Hi-posi, Takako Minekawa, Tha Blue Herb, Yukari Fresh
Flokkað undir Georg Atli, Listar | 4 athugasemdir »
Bettye LaVette
26.8.2010 - Kristín Gróa
Soul söngkonan Bettye LaVette gaf út alveg hreint stórgóða ábreiðuplötu fyrr í sumar sem er alveg þess virði að minnast á. LaVette náði nokkrum vinsældum á sjöunda áratugnum og þó hún hafi aldrei orðið stórstjarna þá kannast eflaust margir við lagið Let Me Down Easy sem kom út árið 1965. Æðislegt lag. Henni hefur ekkert farið aftur með árunum því þó röddin hafi breyst og elst þá er hún bara með meiri karakter fyrir vikið.
Platan sem kom út nú í sumar heitir Interpretations: The British Rock Songbook og þar tekur hún lög með gömlum breskum rokkurum. Uppáhaldið mitt er Led Zeppelin lagið All My Love sem hún rúllar gjörsamlega upp. Mæli með þessu.
Bettye LaVette – All My Love (Led Zeppelin cover)
Bettye LaVette – Salt Of The Earth (The Rolling Stones cover)
Bettye LaVette – Let Me Down Easy
Tags: Bettye LaVette
Flokkað undir Kristín Gróa, Óflokkað | Engar athugasemdir »
“…it’s like taking the record back to you and putting it on the stage”
26.8.2010 - Kristjana
Játning: ég hef óendanlega gaman af tónlist. Játning nr. 2: ég hef óeðlilega gaman af tónlistarhátíðum – burtséð frá mögulegri rigningu, tjaldmissi og valkvíða vegna fjölda góðra tónleika. Játning nr. 3: ég á það til að fá fiðrildi í magann af spennu og tilhlökkun bara við tilhugsunina um langa helgi troðfullri af uppáhalds tónlistinni minni.
Játning nr. 4: ég fékk 17 fiðrildi í magann við að horfa á fyrstu 10 mín af nýju All Tomorrow’s Parties myndinni, varð ofurspennt og vildi helst panta miða strax.
Upphafið að All Tomorrow’s Parties var The Bowlie sem haldin var 1999. Festivalið á að vera smærra í sniðunum en allar stóru hátíðirnar og styrktaraðila-laus (húrra!). Skipuleggjendur, tónlistarfólk og gestir hátíðarinnar gista allir á sama svæði og fílingurinn á að vera persónulegri en á stærri hátíðum. Önnur sérstaða All Tomorrow’s Parties er að hljómsveit, tónlistarmaður eða annar listamaður velur þá sem fram koma hverju sinni. Fyrsta árið valdi Belle and Sebastian t.d. hljómsveitir. Pælingin er sú að hver hátíð sé eins og innsýn í plötusafn þess sem ‘stjórnar’ í það skiptið. Nú eða eins og Thurston Moore orðaði það: “It’s the ultimate mixtape”.
Apparatið hefur stækkað talsvert á síðustu 10 árunum. T.d. er ATP nú með plötuútgáfu, stendur fyrir Don’t Look Back tónleikunum (sama concept og Manstu ekki eftir mér tónleikarnir) og heldur All Tomorrow’s Parties hátíðir í Bandaríkjunum og Ástralíu auk Nightmare Before Christmas hátíðar í Englandi í byrjun desember. Í ár verður svo einnig haldin Bowlie 2 þar sem Belle and Sebastian munu, eins og á upprunalega Bowlie, velja atriði. Line-upið er ekki af verri endanum – um að gera að tékka á því!
Til upphitunar (eða svekkelsis fyrir þá sem heima sitja) er svo tilvalið að fjárfesta í þessari mynd og drífa í að horfa á hana.
Tags: Belle and Sebastian, Thurston Moore
Flokkað undir Kristjana, Óflokkað | 4 athugasemdir »
Plata mánaðarins: Arcade Fire – The Suburbs
26.8.2010 - Kristjana
Síðast sagði ég að The Suburbs ynni verulega á með hverri hlustuninni. Hverju orði sannara. Ánægjuleg hliðarverkun þess er að núna finnst mér hvert og eitt lag líka betra og betra (ekki bara heildin). Á síðustu vikunni hef ég því fengið þrjú lög af plötunni algjörlega á heilann. Lögin þrjú, í tímaröð, voru:
Empty Room
Rococo
We Used to Wait
Tags: arcade fire
Flokkað undir Kristjana, Plata mánaðarins | Engar athugasemdir »
Sarpurinn
25.8.2010 - Kristín Gróa
Í Sarpi vikunnar ætla ég að fjalla um klassíkina Exile In Guyville með Liz Phair frá árinu 1993. Ég skal alveg viðurkenna að þetta er ekki plata sem hefur fylgt mér lengi því það er ekkert mjög langt síðan ég lét loksins verða af því að hlusta á hana. Ég hef átt hana í safninu mínu alveg rosalega lengi en einhverra hluta vegna var ég búin að bíta það í mig að Phair væri einhverskonar folk/kántrí týpa og var ekkert öfga spennt. Ó hversu lítið ég vissi og ó hversu mikill kjáni ég var að hafa bara aldrei prófað að hlusta.
Liz Phair er ekki fólk/kántrí heldur er hún meira svona slacker/grunge/indí týpa. Þó hún hafi verið að gera undarlega hluti upp á síðkastið (hafið þið heyrt nýjustu plötuna? WTF?) þá er þessi fyrsta plata hennar alveg stórgóð. Hún er bara svo töff og kúl og hreinskilin að það er eiginlega alveg einstakt. Hún er m.a.s. svo lítið að skafa utan af því að ég kann eiginlega ekki við að setja dæmi um textana á plötunni á þessa síðu (sjá hér fyrir gott dæmi).
Eins og flestar virkilega góðar plötur þá virkar þessi plata best sem ein heild því hún inniheldur enga megaslagara þó lögin séu alveg 18 talsins. Mér finnst þó lagið Fuck And Run klárlega vera hápunkturinn enda er textinn alveg frábær á mjög persónulegan og hreinskilinn hátt.
Mér skilst að þegar þessi plata kom út hafi allir indí unglingsstrákarnir orðið ástfangnir af Liz Phair og ég skil það alveg. Ég er pínu ástfangin af henni sjálf.
Liz Phair – Fuck And Run
Liz Phair – Divorce Song
Liz Phair – Never Said
Tags: Liz Phair
Flokkað undir Kristín Gróa, Sarpurinn | Engar athugasemdir »
Airwaves tilhlökkun
25.8.2010 - Kristjana
Þetta verður svo gaman!
Tags: Bombay Bicycle Club
Flokkað undir Kristjana, Óflokkað | 1 athugasemd »
Bráðum koma nýjir topp 5 listar…
23.8.2010 - Georg Atli
Það virðist vera erfiðara að draga okkur alveg úr sumarfríi en nokkurn grunaði…. næsta föstudag koma samt listar, ég lofa.
Í sárabætur ætla ég að pósta þessu frábæra lagi með rapparanum/söngvaranum Cee-Lo (m.a. annar helmingur Gnarls Barkley), lagið er merkilega hresst, þrátt fyrir oooofur biturt innihald og myndbandið kostaði örugglega rosalega lítinn pening. Þetta er reyndar svona plat/beta myndband, hann ætlar víst að láta gera annað sem er meira alvöru, við látum það samt fylgja með.
Bónus:
Ef ykkur langar í annað lag af plötunni hans (sem kemur út í október) þá er hægt að fara inn á síðuna hans og bæta ykkur á póstlista.
Tags: Cee-Lo
Flokkað undir Georg Atli | 1 athugasemd »
Myndband frá The Black Keys
19.8.2010 - Georg Atli
The Black Keyes er ein af betri rokkhljómsveitum dagsins í dag og Dan Auerbach með eina af bestu söngröddunum. Þeir voru einmitt að gefa út plötu fyrr á þessu ári. Í stuttu máli þá er hún rosa góð og eitt af bestu lögunum á plötunni heitir Tighten up. Þetta lag er pródúsað af snillingnum Danger Mouse og er klárlega eitt af lögum ársins! Myndbandið, sem er einstaklega skemmtilegt, kemur svo hér:
Tags: Danger Mouse, The Black Keys
Flokkað undir Georg Atli | Engar athugasemdir »
Sarpurinn: Massive Attack – Mezzanine
19.8.2010 - Kristjana
Í tilefni af því að ég er loksins að hlusta á Heligoland af einhverju viti (víjj) er Sarpur vikunnar um aðra Massive Attack plötu. Ekki Blue Lines (mögnuð) eða Protection (ó svo góð) heldur Mezzanine. Góð þrenning.
Ég var rétt óorðin 9 ára þegar Blue Lines kom út. Hlustaði ansi mikið á hana. Hef eldri bróður minn grunaðan um að hafa átt hana og leyft mér að hlusta óspart (ég á góðan bróður!) Djassað, flott, allt öðruvísi en allt annað sem ég heyrði og ó svo svalt. Svo var Unfinished Sympathy auðvitað æði. Hvað er þetta með Massive Attack og svaka kvenraddirnar? Úff svo flott!
Protection kom svo 3-4 árum seinna – um það leyti sem ég var að hlusta á skrítna blöndu af tónlist úr öllum áttum. Hún er líka, lag fyrir lag, hrikalega góð. fyrstu tvö lögin (Protection og Karmacoma) hefðu, ein og sér, verið næg ástæða til að gefa út heila plötu!
Og svo kom Mezzanine. Óóó Mezzanine. Ég var spennt. Ég var verulega spennt. Ég man ennþá nákvæmlega hvar og hvenær ég keypti hana, hvar ég var þegar ég hlustaði fyrst o.s.frv. Ég var, sem oftar, í sumarfríi með familíunni í Hastings í Englandi. Við systkinin fórum í Woolworths í göngugötunni niðri í bæ. Eyþór bróðir keypti Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space og ég keypti Mezzanine.
Um leið og ‘heim’ var komið settumst við svo með sitthvorn ferðageislaspilarann, sitthvor headphones-in og opnuðum. Umbúðirnar eru ekki jafn impressive og á Spiritualized plötunni (enda erfitt að slá það út) en samt flottar. Svart/hvítt coverið með ógeðisklónni og skærappelsínugulur diskurinn. Svo fór ég að hlusta. Strax frá fyrstu tónum Angel heyrir maður að Mezzanine hefur talsvert dimmara og þyngra yfirbragð en fyrstu plöturnar tvær. Mögulega spilar þar inn í að meðan á gerð plötunnar stóð var samstarf ‘fastameðlimanna’ þriggja í algjöru uppnámi. Einn þeirra hætti svo stuttu eftir að platan kom út.
Svo er maður bara fastur. Það er ekki séns að slíta sig frá henni fyrr en maður er búinn að hlusta á hana alla…og svo vill maður helst byrja strax aftur. Ég var allavega svoleiðis þegar ég heyrði hana fyrst – vildi helst bara hlusta aftur og aftur og aftur. Það er engin uppfylling á Mezzanine, það er ekkert lag sem maður hoppar alltaf yfir – hún er bara frábær frá upphafi til enda – grípandi, pínu drungaleg og spennandi. Góð heild.
Best er auðvitað að koma sér vel fyrir, skella plötunni á og hlusta á hana alla í gegn. En, til að byrja með, nokkur random (nú, eða uppáhalds):
Angel
Risingson
Inertia Creeps
Man Next Door
Tags: Massive Attack, Spiritualized
Flokkað undir Kristjana, Sarpurinn | 1 athugasemd »