Topp 5 lög ársins 2012 – Kristín Gróa

18.1.2013 - Kristín Gróa

Ég var bókstaflega að deyja yfir þessum lista en hei til þess er runners-up listinn!

Perfume Genius – Hood
A$AP Rocky – Goldie
AlunaGeorge – You Know You Like It
Danny Brown – Grown Up
Port St. Willow – Amawalk
Major Lazer – Get Free
Guided By Voices – Class Clown Spots A UFO
Jessie Ware – Wildest Moments
Japandroids – The House That Heaven Built
Frank Ocean – Pyramids

5. Tilbury – Tenderloin

Ég hef ekki hugmynd um hvað þetta lag er en mér er bara alveg sama. Það kemur mér alltaf í gott skap, ég fæ aldrei leið á því og mér er fyrirmunað að hlusta á það án þess að dilla mér. Æðislegt lag af æðislegri plötu.

4. Death Grips – I’ve Seen Footage

Arg þetta lag er svo brútal! Ég hef reynt að hlusta á The Money Store í bútum því það er svo líkamlega erfitt að hlusta á hana að ég meika hana varla í heilu lagi. Þessi sprengja er aftur á móti passleg. I’VE SEEN FOOTAGE!

3. Sky Ferreira – Everything Is Embarrassing

Hin unga Sky Ferreira gaf út EP plötuna Ghost á árinu og þó mér hafi þótt hún vera dálítið út um allt svona stíllega séð þá lofaði hún góðu. Hápunkturinn þar er þó án efa hin fullkomna poppgersemi Everything Is Embarrassing sem myndi sóma sér vel á stórsmellasafnplötu frá níunda áratugnum. Ég meina það á allra besta hátt. Algjörlega frábært lag sem borast inn í hausinn á manni.

2. Grimes – Oblivion

Mér fannst Visions gríðarlega ofmetin plata en það breytir því ekki að Oblivion er alveg tryllt. Þegar ég heyrði það fyrst þá hugsaði ég “lag ársins!” og ég hef eiginlega ekki skipt um skoðun. Ég ofspilaði lagið reyndar svo mikið í byrjun árs að ég á erfitt með að fá sama high núna þegar ég hlusta og ég fékk þá. Það sem ég fíla best við þetta lag er að það er svo innilega stelpulegt en samt svo grjóthart. Ég fíla það og ég fíla vídjóið líka.

1. Bat For Lashes – Laura

Ég hélt það væri ekki hægt að búa til svona klassísk lög lengur. Þetta lag er svo gjörsamlega tímalaust að það gæti komið frá hvaða áratug síðustu fimmtíu ára sem er. Ég verð að viðurkenna að ég hlusta eiginlega alltaf á þetta lag með lokuð augu og kreppta hnefa. Þetta er bara þannig lag.

Tags: A$AP Rocky, AlunaGeorge, Árslisti, Bat For Lashes, Danny Brown, Death Grips, Frank Ocean, Grimes, Guided By Voices, Japandroids, Jessie Ware, Major Lazer, Perfume Genius, Port St. Willow, Sky Ferreira, Tilbury
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 erlendar plötur ársins 2012 – Snorri

11.1.2013 - Snorri

Jæja best að rísa upp frá dauðum til að pósta einum árslista – síðasti póstur var einmitt líka árslisti

Fullt af góðum plötum á árinu en ég finn að ég hlusta núna minna á heilar plötur en ég gerði þannig að stundum er erfitt að átta sig á heildargæðum þeirra. En Topp 5 plöturnar hef ég hlustað mikið á frá A-Ö.

Óþarfi að vera eitthvað feiminn – hér koma topp 20, sæti 20-6 á hundavaði og svo Topp 5 með smá röfli með:

20. Niki and the Dove – Instinct
19. Kindness – World, you need a change of mind
18. Wild Nothing – Nocturne
17. Lana Del Rey – Born to die
16. Choir of Young Believers – Rhine Gold
15. Exitmusic – Passage
14. Hot Chip – In Our Heads
13. Purity Ring – Shrines
12. Here We Go Magic – A Different Ship
11. Frank Ocean – Channel Orange
10. First Aid Kit – The Lion’s Roar
9. Grimes – Visions
8. Grizzly Bear – Shields
7. Django Django – Django Django
6. Chairlift – Something

5. Perfume Genius – Put Your Back N 2 It.

Persónuleg, brothætt, áhrifamikil. Ein hugrakkasta plata ársins.

4. Jessie Ware – Devotion

Nýjasta stjarnan í London senunni. Silkimjúk röddin og bóhem stíllinn minnir á hina einu sönnu Sade en Jessie setur sinn eiginn lit á þessa afar vel pródúseruðu plötu

3. Beach House – Bloom

Þau klikka aldrei. Kannski ekki mikil breyting frá síðustu plötu sem var alveg frábær en þessi formúla virkar og sum af bestu lögum hljómsveitarinnar frá upphafi eru á þessari plötu.

2. Iamamiwhoami – Kin

Þessi plata fór mjög leynt á árinu og vakti að mínu mati of litla athygli. Jonna Lee er þekkt fyrir afar súrealísk ‘high-concept’ myndbönd sem eru kafli út af fyrir sig en platan er full af frábærri elektróník og nær engan veikan blett að finna.

1. Alt-j – An Awesome Wave

Ég byrjaði ekki að hlusta almennilega á þessa plötu fyrr en seint á árinu 2012 en hún greip mig frá fyrstu hlustun. Ég veit ekki alveg hvernig ég á að lýsa plötunni en hljómsveitin kemur með ferska vinda inn í bresku senuna. Á allt það lof sem hún hefur fengið skilið.

Tags: Alt-J, Beach House, Chairlift, Choir of Young Believers, Django Django, Exitmusic, First Aid Kit, Frank Ocean, Grimes, Grizzly Bear, Here We Go Magic, Hot Chip, iamamiwhoami, Jessie Ware, Kindness, Lana Del Rey, Niki and the Dove, Perfume Genius, Purity Ring, Wild Nothing
Flokkað undir Listar, Snorri | Comments Off

Topp erlendar plötur ársins 2012 – Kristín Gróa

11.1.2013 - Kristín Gróa

Fyrst eru það tíu runners upp í engri sérstakri röð:

Liars – WIXIW
Frankie Rose – Interstellar
Daughn Gibson – All Hell
Perfume Genius – Put Your Back N2 It
Frank Ocean – Channel Orange
Bat For Lashes – The Haunted Man
Metric – Synthetica
The Shins – Port Of Morrow
La Sera – Sees The Light
Death Grips – The Money Store

5. Grizzly Bear – Shields

Ég er eiginlega alveg hissa á því að þessi plata hafi endað á topplistanum mínum. Ég hef alltaf verið dálítið efins með Grizzly Bear, þ.e. ég hef ekki heillast af plötunum þeirra þó ég hafi tekið stök lög og ofspilað þau algjörlega (Knife og While You Wait For The Others fara þar fremst í flokki). Ég var því frekar lítið spennt þegar Shields kom út og nennti eiginlega ekkert að hlusta á hana. Það var svo ekki fyrr en undir lok árs sem ég ákvað að tékka betur á henni og hún var þá auðvitað alveg skothelt.

4. Kendrick Lamar – good kid, m.A.A.d. city

Þetta er að mínu mati rappplata ársins og ég er víst ekki ein um þá skoðun. Ég veit ekki hvað ég get sagt um hana sem hefur ekki áður verið sagt. Þetta er mjög persónuleg plata sem segir söguna af góðum strák sem elst upp í slæmu hverfi. Hann kemur þessu svo vel til skila að mér finnst ég alveg skilja hvernig það er að vera 17 ára strákur í Compton þó ég sé 31 árs kona á Íslandi. Meikar ekkert sense!

3. Sharon Van Etten – Tramp

Þegar ég renndi Tramp í gegn í fyrsta sinn þá var það með hálfum huga og ég var ekkert sérlega hrifin. Það er þó einhvernveginn þannig að sumar plötur eru slow burners og það þarf að sýna smá staðfestu til að leyfa þeim að síast inn. Þegar ég fór að sjá mikið lof um plötuna þá ákvað ég að gefa henni annan séns og komst þá að því að hún er algjörlega frábær. Lögin eru frekar ólínuleg og fylgja ekki hinu hefðbundna verse-kórus formi en það er einmitt það sem heillar mig. Ef þið hafið ekki gefið þessari séns þá hvet ég ykkur til að gera það hér með.

2. Japandroids – Celebration Rock

Fyrsta plata Japandroids, Post-Nothing, var á árslistanum mínum árið 2009 enda algjörlega frábær plata. Á þeirri plötu var undirtónninn hálfgerð hræðsla við að verða fullorðinn og að vilja ekki yfirgefa partíárin. Ég gat tengt við línuna “We used to dream – Now we worry about dying – I don’t want to worry about dying.” þá og nú er eins og Japandroids eldist í sama takti og ég sjálf því ég get enn frekar tengt við Celebration Rock. Það er frekar óvenjulegt að sterkustu lög plötunnar séu þau síðustu en ég á mjög erfitt með að gera upp á milli The House That Heaven Built og Continuous Thunder. Þau eru bæði mjög tilfinningarík og tosa í hjartað en gera það á svo ofboðslega ólíkan hátt. Post-Nothing var frábær plata en á Celebration Rock fara Japandroids skrefinu lengra og sýna virkilega breidd og dýpt.

1. Fiona Apple – The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver Of The Screw And Whipping Chords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do

Ég vissi um leið og ég setti þessa plötu af stað að hún yrði á toppnum á árslistanum mínum þetta árið. Fiona Apple er kannski ekki afkastamikil í plötuútgáfunni en ég fyrirgef henni það alveg þegar hún gefur út hvert snilldarverkið á fætur öðru. Eins og ég hélt mikið upp á Extraordinary Machine þá finnst mér þessi enn betri. Hún er stórkostlega skrítin en samt svo ofboðslega mannleg og venjuleg um leið. Fiona syngur um ástina og hluti sem allir geta tengt við en gerir það bara á allt annan hátt en allir aðrir. Hún orðar hlutina óvenjulega en samt á akkúrat þann hátt að maður skilur nákvæmlega hvað hún er að meina og tilfinningarnar á bak vð það. Ég var svo heppin að sjá hana live í San Francisco í haust og það var alveg mögnuð upplifun eftir að hafa hlustað svona mikið á plötuna. Án efa hennar besta verk til þessa.

Tags: Árslisti, Bat For Lashes, Daughn Gibson, Death Grips, Fiona Apple, Frank Ocean, Frankie Rose, Grizzly Bear, Japandroids, Kendrick Lamar, La Sera, Liars, Metric, Perfume Genius, Sharon Van Etten, The Shins
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 íslenskar plötur ársins – Kristín Gróa

4.1.2013 - Kristín Gróa

Ég á sífellt erfiðara með íslensku árslistana því það er gefið út þvílíkt magn af gæðatónlist hér ár eftir ár að það er vandasamt að velja aðeins fimm plötur til að minnast á. Það að vera erlendis flæktist þó aðeins fyrir mér þetta árið svo ég var dálítið ótengd íslenskri plötuútgáfu og átti jafnvel erfitt með að nálgast sumar plötur svo þið hafið þann fyrirvara í huga.

5. Þórir Georg – I Will Die And You Will Die And It Will Be Alright

Þessi plata kom mér gríðarlega mikið á óvart. Þó Þórir Georg sé hér einn á ferð þá finnst mér platan vera fyllri en hans fyrri verk og hún hefur mjög heilsteyptan hljóm sem fer Þóri vel. Hann er engin stórsöngvari en röddin hans hefur vissan sjarma sem fer lögunum vel. Það er eins og hann gefi í við hverja plötu og þetta er að mínu mati hans besta verk til þessa.

4. Hjaltalín – Enter 4

Ég hef haft blendnar tilfinningar í garð Hjaltalín í gegnum tíðina og er vandamálið líklega algjörlega mín megin. Ég heyri að þetta er metnaðarfull tónlist flutt af gríðarlega hæfileikaríku fólki en ég hef átt erfitt með að tengjast tónlistinni. Það kom mér því á óvart að þessi nýja plata, sem er líklega óaðgengilegasta verk hljómsveitarinnar til þessa, hafi verið fyrsta platan til að heilla mig virkilega. Sagan á bak við plötuna gerir áhrif hennar vissulega meiri en aðalmálið er að hér eru á ferðinni virkilega falleg lög sem mynda sterka heild.

3. Moses Hightower

Moses Hightower hafa gert hið ógerlega sem er að búa til sannfærandi soul tónlist sem er klassísk en samt svo óneitanlega íslensk. Þetta er svona eins og með Hjálma og reggíið, þetta ætti ekki að vera hægt en það virkar og miklu meira en það. Það gengur einhvernveginn allt upp á þessari plötu. Hljóðfæraleikurinn og söngurinn er algjörlega óaðfinnanlegur eins og við er að búast en lagasmíðarnar eru líka frábærar. Lög eins og Stutt skref og sérstaklega Sjáum hvað setur standa upp úr og eru raunar svo góð að ég féll hálfpartinn í stafi þegar ég heyrði þau fyrst.

2. Pétur Ben – God’s Lonely Man

Það er einhver rosalegur kraftur í Pétri á þessari plötu og hann hrífur mann algjörlega með sér. Mér finnst hann ekki stíga feilspor hérna, lagasmíðarnar eru fyrsta flokks og textarnir sömuleiðis virkilega áhrifamiklir. Þetta er á allan hátt metnaðarfull og flott plata sem ætti að sanna það að Pétur er einn af okkar fremstu tónlistarmönnum.

1. Tilbury – Exorcise

Tilbury komu eins og þruma úr heiðskíru lofti með hið heillandi lag Tenderloin sem er án efa íslenska lag ársins. Algjörlega fullkomið lag og góð kynning fyrir plötuna Exorcise. Væntingar mínar til plötunnar voru miklar og sem betur fer stóðst hún þær fyllilega. Mennirnir á bak vð Tilbury eru vissulega engir nýgræðingar í íslensku tónlistarlífi en engu að síður verð ég segja að þetta er alveg sláandi góð debut plata. Það eru ekki eitt eða tvö eða þrjú góð lög á þessari plötu heldur er hún skotheld alveg út í gegn. Ég hef staðið mig að því að hlusta á hana oft í röð og slíku tek ég afar sjaldan upp á. Meira af þessu takk.

Tags: Árslisti, Hjaltalín, Moses Hightower, Pétur Ben, Tilbury, Þórir Georg
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 gellur – Kristín Gróa

23.11.2012 - Kristín Gróa

Ég er búin að vera að hlusta svo mikið á konur þetta árið að mér fannst liggja beinast við að lista upp fimm huggulegar stúlkur sem ég hef hlustað mikið á á árinu.

5. Emily Haines (Metric)

Ég hef aldrei verið neitt sérstaklega hrifin af Metric. Kannski er réttara að segja að ég hafi aldrei gefið þeim séns því ég sá þau á Airwaves 2006 og var voðalega underwhelmed og hef alltaf verið áhugalaus um þau síðan. Ég ákvað svo einhverra hluta vegna að hlusta á plötuna Synthetica sem kom út á árinu og finnst hún eiginlega bara frekar frábær.

4. Alex Winston

Alex Winston gaf út sína fyrstu plötu (King Con) í vor og hún er eiginlega svona indí bubblegumpopp. Ég er algjör sökker fyrir góðri popptónlist svo ég er búin að hlusta ansi mikið á þessa plötu á árinu. Hún skilur kannski ekki mikið eftir sig en það er bara svo skemmtilegt að hlusta á hana. Stundum er það bara það sem maður þarf!

3. Katy Goodman (La Sera)

Sólóverkefni bassaleikarans úr Vivian Girls sem ég fíla eiginlega betur heldur en hljómsveitina. Hún gaf út sína aðra plötu á árinu sem heitir Sees The Light og fyrsta lagið Love That’s Gone er alveg killer. Þetta lag er reyndar líka gott!

2. Sharon Van Etten

Það verður seint hægt að kalla tónlistina hennar Sharon Van Etten bubblegumpopp, svo mikið er víst. Þriðja platan hennar, Tramp, kom út á árinu og er án efa ein af plötum ársins. Þetta er plata sem ég þurfti að hlusta ítrekað á áður en hún kikkaði virkilega inn en þannig er það nú oft með bestu plöturnar. Í viðtali sem ég sá við hana sagðist hún vilja semja flóknar melódíur sem endurtaka sig ekki endilega og mér finnst það svo innilega hafa tekist hjá henni. Þetta er ekki vers-kórus-vers-kórus heldur liðast lögin um rólega en á mjög skipulagðan hátt. Ég get ekki lýst því svo vel en mér finnst hún allavega alveg frábær. Ég var með þessa plötu í eyrunum um daginn þegar ég fór í göngutúr meðfram sjónum og einhvernveginn fannst mér það alveg fullkomið.

1. Natasha Khan (Bat For Lashes)

Natasha Khan er ein af þeim sem byrjaði sterkt en bætir svo bara í með hverri plötu. Ég veit ekki alveg hvar þetta endar en hún er allavega algjörlega búin að festa sig í sessi sem ein af fremstu tónlistarkonum Bretlands. Platan The Haunted Man greip mig frá fyrstu stundu og talar mun meira til mín heldur en hennar fyrri verk þó mér hafi reyndar fundist þau góð líka. Þetta lag er gullfallegt á mjög klassískan hátt, svona lag sem maður skilur ekki að sé enn hægt að búa til.

Tags: Alex Winston, Bat For Lashes, La Sera, Metric, Sharon Van Etten
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 plötur sem munu fylgja mér um alla tíð – Georg Atli

8.10.2012 - Georg Atli

Þessi listi kemur svona svakalega seint því að ég hef ekki haft tíma til að setja hann inn, mér fannst þetta samt svo skemmtilegt konsept að ég tímdi ekki að sleppa honum. Það er svo merkilegt við “plötur sem fylgja manni alla tíð” (svona þegar að ég skrifa og les þetta eftir á virkar nafnið óþarflega dramatískt) er að þetta þurfa ekkert endilega að vera uppáhalds plöturnar manns, sumar plötur (og/eða lög) bara hanga einhvern veginn við mann og sleppa bara ekkert. Plöturnar 5 sem ég nefni hérna áeftir eru svolítið svoleiðis ekkert endilega uppáhaldsplöturnar mínar (þó að fyrsta og annað sætið séu það) en þær er einhverra hluta vegna mikilvægar eða kannski frekar óhjákvæmilegar…

p.s. síðan er að vera erfið og vill ekki leyfa mér að streyma lögunum þannig að þið verðið bara að láta youtube linka duga

5. Sushi 4004 – Safnplata

Ég er með blæti fyrir japanskri tónlist sem ég hef aldrei leyft mér að sökkva almennilega í… líklega vegna þess að ég býst hálft í hvoru við því að koma aldrei aftur frá því. Þegar að bakterían bítur mig þá finnst mér rosa gott að geta gripið í þessa og af því að hún er allskonar þá slær hún á mesta bitið og ég get lifað í voninni um að allt þaðan sé svona frábært.

Kashimi Karie – Alcohol

4. Rufus Wainwright

Þetta er í rauninni ekki einhver ein plata, miklu frekar tónlistarmaðurinn í heild sinni. Það er nefnilega svo skrítið að ég fíla Rufus ekkert sérstaklega mikið og engin ein plata með honum sker sig eitthvað sérstakleg út, hvað mig varðar. Samt sem áður hef ég séð hann tvisvar á tónleikum (og hvorki skemmti mér né var impressed, hvorugt skiptið) og hlustað á allar plöturnar hans og meira að segja á ég nokkrar. Mér finnst hann samt ekkert frábær reyndar ekki heldur lélegur eða leiðinlegur en samt… ég hef bara sætt mig við þetta og býst ekki við að losna frá honum í bráð.

Oh What a World (af Want One)

3. Maxinequaye – Tricky

Þessi plata er nú reyndar í þó nokkru uppáhaldi hjá mér, bæði af því að hún er góð og líka (og jafnvel meira) af því að með þessari plötu þá fattaði ég (óharðnaði unglingurinn) að það væru allskonar öðruvísi hlutir í gangi í tónlist, fór reglulega með strætó inn í hljómalind og eyddi meirihluta peninganna minna í eitthvað allskonar. Svona tímamóta plata fyrir mig.

Hell is Around the Corner

2. Closing Time – Tom Waits

Þetta er sú plata sem að mér þykir vænst um. Uppáhaldsplatan með uppáhalds tónlistarmanninum. Það er ótrúlega ljúft að setja þessa plötu á fóninn á sunnudagskvöldum.

Rosie

1. XO – Elliott Smith

Uppáhaldsplatan mín. Ég get alltaf hlustað á hana og finnst hún alltaf jafn góð, ef að ég þyrfti að velja einhverja eina plötu til að hlusta á alla ævi þá yrði það þessi. Fyrir mér er engin plata sem er jafn fullkomin og þessi og þá sérstaklega af því að hún er það alls ekki.

Indipendence Day

Tags: Elliott Smith, Rufus Wainwright, Tom Waits, Tricky
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off

Topp 5 plötur sem munu fylgja mér alla tíð

5.10.2012 - Kristín Gróa

Þetta er nú einn skemmtilegasti listi sem ég hef gert, einfaldlega af því hann gaf mér ástæðu til að hlusta á allar uppáhalds plöturnar mínar. Ég hef auðvitað minnst á þessar plötur áður og jafnvel skrifað um þær í Sarpinum en það er allt í lagi. Ég er alls ekki að segja að eftirtaldar plötur séu topp fimm alltime uppáhalds plöturnar mínar eða bestu plötur allra tíma. Þetta eru bara plötur sem ég hef alltaf sett á öðru hvoru í mörg ár og sé ekki fram á að það breytist. Allt valið mjög óvísindalega.

5. Eels – Daisies Of The Galaxy

Ég var með þokkalega mikið Eels æði þegar ég var nítján ára. Þegar ég var unglingur hafði mér reyndar fundist Susan’s House alveg æðislegt lag en á þeim tíma gekk ég ekki svo langt að kaupa plötuna heldur hlustaði bara á lagið í útvarpinu (svona eins og maður gerði á þeim tíma). Ég keypti Daisies Of The Galaxy árið 2000, hlustaði endalaust á hana og keypti svo fyrri tvær plöturnar í framhaldinu. Ég keypti seinni plöturnar líka en þessi hefur mér samt alltaf þótt best.

4. Songs: Ohia – Magnolia Electric Co.

Ég skrifaði um þessa plötu í Sarpinum og hef svo sem ekkert meira um hana að segja en ég sagði þá. Ég heyrði hana fyrst hjá bróður mínum, fannst hún leiðinleg, vandist henni svo eftir því sem ég heyrði hana oftar og núna finnst mér hún alveg geðveik. Jason Molina er gríðarlega vanmetinn tónlistarmaður.

3. Neil Young – On The Beach

Kommon, auðvitað þarf að vera Neil Young plata á listanum! Þessi er að mínu mati með hans allra bestu þó það sé óneitanlega erfitt að gera upp á milli þeirra.

2. The National – Alligator
Ég er ekkert viss um að þetta sé besta The National platan en þetta er sú sem ég heyrði fyrst og varð ástfangin af. Þarna voru textarnir þeirra enn dálítið grófir og Matt Berninger öskrar pínu! Það sem ég hlustaði á þessa plötu, úff. Ég held að The National gæti jafnvel verið ein af alltime uppáhalds hljómsveitunum mínum.

1. Bright Eyes – I’m Wide Awake, It’s Morning

Þessi plata minnir mig á svo ótalmargt skemmtilegt að ég fæ mörg nostalgíuköst þegar ég hlusta á hana. Hún minnir mig á þegar ég fór með bróður mínum til San Francisco, þegar ég fór með Krissu í tónleikahringferð um landið á einni helgi og þegar við fórum á Glastonbury, þegar ég keypti gítar og spilaði Lua aftur og aftur þar til ég gat næstum spilað það (en samt með stórar blöðrur á puttunum). Æðisleg, tímalaus plata. Takk Krissa fyrir að senda mér þetta vídjó akkúrat í dag!

Tags: Bright Eyes, Eels, neil young, Songs: Ohia, The National
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 sóló-mehh

31.8.2012 - Kristín Gróa

Garg þessi listi! Svo erfiður. Ég gafst eiginlega upp og ætla bara að lista upp fimm tónlistarmenn sem ég fíla síður sóló. Þetta er ekki vísindalegur listi heldur bara þeir fimm fyrstu sem mér datt í hug.

5. Brian Eno

Brian Eno hefur ekkert átt misheppnaðan sólóferil. Ég fíla bara tónlistina hans ekki en fíla Roxy Music aftur á móti mjög mikið. Það er nóg til að koma honum á listann!

4. Pete Doherty

Ókei hann er auðvitað bara í ruglinu en ég syrgi samt ennþá The Libertines. Vandamálið við Doherty er að þó hann sé algjör snillingur sem ber ábyrgð á mörgum perlum (úff Albion er t.d. alveg svakalegt) þá er hann svo óáreiðanlegur að meirihlutinn af lögunum hans eru bara hálf… uhmm… sóðaleg. Nú er ég mikill talsmaður þess að tónlist eigi að vera kæruleysisleg en öllu má nú ofgera. Þetta lag er reyndar nokkuð fullkomið þó það sé tæknilega ekki sóló.

3. Avey Tare

Ég er reyndar ekki ein af þeim sem dýrka og dái Animal Collective út fyrir endimörk alheimsins þó ég hlusti alveg á þá öðru hvoru. Ég náði hins vegar sólóplötunni hans Avey Tare engan veginn.

2. Lindsey Buckingham

Ást mín á Fleetwood Mac er vel þekkt en þegar kemur að Lindsey Buckingham vs. Stevie Nicks þá er ég Stevie manneskja alla leið. Þetta lag náði nokkrum vinsældum en mér finnst það frekar þunnt.

1. Billy Corgan

Hvað sem er hægt að segja um Billy Corgan þá elskaði ég Smashing Pumpkins á sínum tíma og get alveg sett Mellon Collie… á einstaka sinnum. Sólódótið hans var hins vegar algjört flopp.

Tags: Animal Collective, Avey Tare, Billy Corgan, Brian Eno, Fleetwood Mac, Lindsey Buckingham, Pete Doherty, Roxy Music, The Libertines, The Smashing Pumpkins
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 mest hlustað á

6.7.2012 - Kristín Gróa

Ég var nú í pínu krísu með þennan lista þar sem ég vissi ekki alveg hvernig ég ætti að höndla hann. Upphaflega planið var að nota bara topp 25 listann í iTunes en vandamálið er bæði að hann er mengaður af hlaupalögunum mínum og svo er ég farin að hlusta svo mikið á Spotify að það er ekki mikið að marka hann lengur. Hei en eitthvað varð ég að miða við svo niðurstaðan er aðeins filteraður listi af því mest spilaða í safninu.

5. Guided By Voices – Game Of Pricks

Ég er algjör sökker fyrir ófullkomnun. Kæruleysisleg spilamennska og söngur, hrár hljómur og sú tilfinning að allt saman hangi á þvílíkum bláþræði að það gæti klúðrast á næsta augnabliki. Þetta er ástæðan fyrir að ég elska Guided By Voices og þó mörg lögin þeirra séu rosalega ófullkomin þá eru önnur algjörlega fullkomin… eins og Game Of Pricks.

4. Frightened Rabbit – Good Arms vs. Bad Arms

Annað kökk-í-hálsinn-lag. Mér finnst platan The Midnight Organ Fight alveg frábær og ég hlustaði á hana alveg í rot á sínum tíma. Það er reyndar Georgi Atla að þakka því hann benti mér á hana (og skrifaði jafnvel um hana?).

3. Janelle Monáe – Cold War

The ArchAndorid var plata ársins 2010 hjá mér svo það kemur lítið á óvart að þetta lag sé eitt af þeim mest spiluðustu í safninu.

2. The Band – Twilight

Ég fékk þetta lag á einhverju tónlistarbloggi fyrir nokkrum árum og hefur síðan þá fundist þetta sirkabát fallegasta lag í heimi. Þetta er sem sagt einfalt sketch af laginu sem kom síðar út í talsvert breyttri útgáfu. Ég fæ eiginlega kökk í hálsinn þegar ég hlusta.

1. The Walkmen – In The New Year

Djís hvað ég hlustaði mikið á You & Me. Ég hef ekki enn tekið nýju plötuna alveg í sátt en það er allt í lagi því ég hef þetta lag. Ó þetta lag. Hugsanlega uppáhalds lagið mitt eða allavega á topp… uhmmm… 50. Það er svo erfitt að velja uppáhalds.

Tags: Frightened Rabbit, Guided By Voices, Janelle Monáe, The Band, The Walkmen
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 unglingsárin – Georg Atli

29.6.2012 - Georg Atli

Það verður bara að segjast að þegar að maður er unglingur þá er maður frekar asnalegur. Sorrý til allra (!?) unglingana sem lesa þetta, þetta er ekkert persónulegt og þið eruð örugglega ölla rosa næs en svona án djóks þá er þetta satt… þið fattið þetta seinna.

Ég var engin undantekning, alls ekki. Maður veit ekkert hvernig maður á að vera eða hvað maður á að gera eða neitt. EN það er eitt sem er sérstaklega frábært við unglinga og það er hversu margt þeir eru að uppgötva… svona tónlistarlega séð, og það var ótrúlega margt sem að ég fattaði að væri sniðugt og skemmtilegt að hlusta á á þessum tíma. Meðal annars þá byrjaði ég að hlusta á eftirtalda 5 listamenn og þeir höfðu allir gríðarlega mikil áhrif á hvernig og hvaða tónlist ég hlusta á í dag. Auðvitað hlustaði maður á allskonar ógeð en þetta er það besta af því sem að situr eftir. Ég ætla líka bara að hafa youtube myndbönd til heiðurs MTV því að þegar ég var unglingur þá spilaði MTV fullt af tónlist og var oft ágætis staður fyrir óharðnaða unglinga til að kynnast allskonar tónlist.

5. Radiohead

Það er náttúrulega frekar basic og kannski klisjukennt að nefna Radiohead en OK Computer er plata sem bara alveg fáránlega góður punktur til að byrja að pæla í tónlist. The Bends var fyrsta Radiohead platan mín en OK Computer er uppáhalds.

4. Megas

Einu sinni fannst mér Megas vera glataður kall og glataðari söngvari en sem betur fer eltist það af mér og smám saman þá fattaði ég hvað hann er frábær. Tvær stjörnur er eitt af allra bestu lögum Íslands fyrr og síðar.

3. Godspeed You Black Emperor!

Það verður að segjast að tónleikar þessara merku hljómsveitar höfðu töluverð áhrif á mig. Stafrænn Hákon hitaði upp. Hann gerði gott mót og spilaði á gítarinn sinn með skiptilykli, sem var mjög skemmtilegt og GYBE! rokkuðu meira og betur en nokkur önnur hljómsveit sem ég hafði séð. Endalaust epísk lög!

2. Beastie Boys

Ég þarf ekkert að skrifa hérna, það er alveg nóg að setja þetta lag… það útskýrir bara allt.

1. Tricky

Þegar að ég heyrði fyrst í Tricky þá var það í fyrsta skipti sem ég heyrði eitthvað sem var í alvöru alveg nýtt fyrir mér og mér fannst það frábært. Eftir þetta þá sökkti ég mér alveg í trip-hop og þaðan fór ég að hlusta á elektróník og hiphopp og rokk og soul og ég veit ekki hvað og hvað. Platan kom út 1995 og sprengdi algjörlega á mér hausinn.

Tricky – Hell Is Around The Corner by Tricky

Tags: Beastie Boys, Godspeed You Black Emperor, Radiohead, Stafrænn Hákon, Tricky Megas
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off