Sarpurinn

4.7.2012 - Georg Atli

Í staðinn fyrir að skrifa um einhverja eina plötu ætla ég að skrifa smá um einn tónlistarmann. Reyndar þá koma löginn öll af eintakinu af eina geisladisknum mínum (með þessum tónlistarmanni) en það er nú reyndar bara vegna þess að ég komst allt í einu að því að ég átti enga tölvutæka tónlist með honum… ég átti bara vínyl.

Allavegana þá er sarpslistamaður vikunnar Harry Nilsson. Ég kynntist þessum tónlistarmanni frekar seint, reyndar bara fyrir 2-3 árum þegar að ég var að sumarvinna í alveg ótrúlega heiladeyfandi sumarvinnu þá hlustaði ég alltaf á Poppperraþáttinn Yoko Dónó með Snorra Helgasyni (sem var á X-inu). Málið er nefnilega það að mitt helsta “vandamál” sem tónlistaráhugamanns er það að ég er of “current” eða þannig sko… ég er þokkalega vel inni í tónlistinni sem er í gangi í dag og síðast liðinna ára en ég er vandræðarlega lítið inni í fortíðinni, vantar grunninn. Þess vegna hlusta ég oft af miklum áhuga á þætti eins og þennnan og reyni að læra eitthvað nýtt.

Harry Nilsson kom sem sagt fyrir í einum þættinum og ég verð að segja það að ég féll strax fyrir honum. Fyrir utan það að hann syngur fáránlega vel þá eru textarnir hans stórkostlegir og það er líklega þannig sem að hann er best þekktur. Hann var gríðarleg fjölhæfur lagasmiður og samdi lög m.a. fyrir The Monkees og The Yardbirds sem hlýtur að teljast ansi gott eitt og sér. Eftir að fyrsta platan hans slá sæmilega í gegn þá hætti hann í dagvinnunni sinni og einbeitti sér að tónlistarferlinum og má þakka Bítlunum fyrir það að namedrop-a hann því þá fór fólk að taka almennilega eftir honum (þeir nefndu hann sem uppáhaldstónlistarmanninn sinn í viðtali), en ef maður hlustar á Harry Nilsson þá heyrir maður líka alveg að bítlarnir hafa hlustað nokkrum sinnum á plöturnar hans og öfugt.

Ég þori líka að fullyrða það að það eru ekkert rosalega margir sem hafa betra lag á því að semja grípandi lög eins og Harry Nilsson enda hafa lögin hans farið ansi víða t.d. samdi hann lagið One sem er líklega þekktara í öðrum útgáfum en hans eigin (Three Dog Night, Aimee Mann, Filter og að sjálfsögðu Beta Band), skemmtileg staðreynd um það lag er að takturinn sem hljómar undir byggður á tóninum sem heyrist þegar að síminn hringir út og það svarar enginn. Tvö af mestu hitturunum eru svo (nokkuð undarlega) lög sem eru ekki eftir hann sjálfan, lögin Without You og Everybody’s Talkin.

En ég á reyndar ótrúlega erfitt með að velja út einhver lög því að mér finnst svo rosalega margt frábært við Harry Nilsson en ég mæli eindregið með plötununm Nilson Schmilsson, Son of Schmilsson og Aerial Ballet… þær er virkilega frábærar í alla staði! En ég held að þetta lag sé í mestu uppáhaldi hjá mér núna, Mournin’ Glory Story

Tags: Aimee Mann, Filter, Harry Nilsson, Snorri Helgason, the beatles, The Beta Band, Three Dog Night
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | Comments Off

Sarpurinn

26.4.2012 - Georg Atli

Maus – Í þessi sekúndubrot sem ég flýt

Þetta er ein af uppáhaldsplötunum mínum. Mér finnst Maus vera frábær hljómsveit og ég skil ekki fólk sem hlustar ekki á Maus (ok kannski fullt sterkt til orða tekið en mér finnst það samt skrítið). Það er fullt af fóki þarna úti sem fær illt í eyrun og eitthvað fleira sem er slæmt þegar að það hlustar á Maus út af söngröddinni hans Birgis. Ekki ég. Ég er einn af þessu fólki sem fílar það þegar söngvarar eru ekkert rosalega góðir söngvarar… það er bara eitthvað svo mikið rokk að syngja bara samt. Svo verður það líka bara að segjast að það myndi hljóma fáránlega ef að einhver með einhverskonar englarödd myndi syngja þessi lög eins og þau eru sett fram á plötunni. Hluti af sjarmanum og snilldinni er einmitt þessi einkennandi söngrödd sem nær að draga fram allar áherslurnar og blæbrigðin í textanum (fyrir allan peninginn).

Maus – Kemur og Fer

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Textarnir eru síðan annað einkennismerki Maus því þeir hafa alla tíð verið afbragðsgóðir. Birgir Örn er klárlega einn af fremstu textahöfundum íslandsá seinni tímum og hjá Maus tímanum toppaði hann… svona í textalegum skilningi. Ef ég ætti að geta mér til þá myndi ég halda að Morrisey og the Smiths hefðu haft áhrif á hann því að lögin minna mig alltaf svolítið á það, sérstaklega þessi plata. Tragedían og sjálfsgagnrýnin er einhvernvegin mjög Smithsleg.

Báturinn minn Lekur

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Maðurinn með Járnröddina

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Restin af hljómsveitinni (Daníel Þorsteinsson tormmuleikari, Eggert Gíslason bassaleikari og Páll Ragnar Pálsson á gítar) er líka mjög þétt og maður skemmti sér alltaf vel á tónleikum með þeim, eitt af skemmtilegri tónleika hljómsveitum þess tíma.
Annars er allt annað við þessa hljómsveit frábært. Lögin sem ég kann best við eru þessi fyrir ofan og svo auðvitað lagið Allt sem þú lest er lygi en myndbandið við það er líka skemmtilegt, sérstaklega fyrir þá sem hafa séð “pop-up” myndböndin sem voru á VH-1 einhvern tíman fyrir löngu og svo líka hittarinn Kerfsibundin Þrá, en það var einmitt líka gert myndband við það lag.

Tags: Maus, The Smiths
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | 1 athugasemd »

Sarpurinn

12.4.2012 - Georg Atli

Happy Mondays – Pills ‘n’ Thrills and Bellyaches

Þessi frábæra plata er dottinn aftur í spilun hjá mér eftir allt of langan tíma, var eiginlega búinn að gleyma Happy Mondays sem er ekki gott. Ég átti meira að segja eftir að setja alla diskana þeirra inn á tölvuna mína.

Ég hef verið frekar mikill aðdáandi Happy Mondays síðan að ég fattaði að hlusta á þá… eða kannski frekar síðan að systir mín sagði mér að hlusta á þá, hún er aðeins eldri og á nokkuð stóran þátt í því að ég hlusta á allskonar tónlist í dag (píndi mig til að hlusta á techno og rave fyrir mörgum árum og keypti fyrir mig allskonar gott þegar hún átti heima í London, það er gott að eiga eldri systkini sem pína mann til að hlusta á allskonar. Takk!).

En allavega… Pills ‘n’ Thrills and Bellyaches er uppáhalds Happy Mondays platan mín. Hún kom út árið 1990 hjá hinu goðsagnakennda Factory útgáfufyrirtæki (hægt að lesa meira um það hér) og það voru engir aðrir en Paul Oakenfold og Steve Osborne (m.a. upptökustjóri New Order) sem tóku plötuna upp. Þetta var þriðja platan frá Shaun Ryder og félögum og án efa þeirra allra besta plata.
Happy Mondays og Stone Roses voru hljómsveitir sem að leiddu bresku jaðartónlistarsenuna (og komu báðar frá Manchester) og voru það allra svalasta sem var í gangi á þeim tíma.

Lögin sem ég ætla að láta fylfja með eru að þessu sinni einungis 2 enda er það í rauninni ekki tónlistin þeirra sem varð kveikjan að Sarpnum í þetta sinn: God’s Cop og Step On. Bæði frábær lög og það seinna er víst uppáhaldslag Shaun Ryder.

Ástæðan fyrir þessari færslu og endurvöktum áhuga mínum á Happy Mondays er eins og ég sagði ekki beint tónlistin þeirra heldur heimildraþættir sem að breska stöðin BBC gerði, The Ecstasy and The Agony. Þar er fygst með Shaun Ryder yfir 6 mánaða tímabil og þættirnir gefa ansi merkilega sýn inn í líf eins mesta sukkara tónlistarsögunnar. Þetta er eiginlega skylduáhorf og gæti jafnvel verið ágætis fræðslumyndband um skaðsemi eiturlyfja. Þetta eru 6 hlutar og það er vel hægt að finna hina í hliðarslánni ef þið farið inn á youtube.

Tags: Happy Mondays
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | Comments Off

Sarpurinn

29.3.2012 - Georg Atli

Geoff Farina – Reverse Eclipse

Á ofanverðurm tíunda áratug síðustu aldar varð til hljómsveit sem heitir Karate. Hún gaf frá sér 7 plötur á um það bil 11 árum (síðasta kom út 2007) sem flestar eru góðar en reyndar þá stendur platan In Place of Real Insight (1997) uppúr sem algert meistarastykki. Þessi sarpur er samt ekki um neina af plötum Karate heldur ætla ég að beina eyrum ykkar að einni af sólóplötum söngvara, gítarleikara og aðallagahöfundar hljómsveitarinnar.

Platan Reverse Eclipse kom út árið 2001 (nákvæmlega á milli tveggja lélegustu platna Karate) og maðurinn á bak við hana var áðurnefndur söngvari, Geoff Farina. Hann er menntaður jazzgítarleikari og það heyrist vel því aðaðalsmerki Karate var alltaf hvernig þeir blönduðu indí tónlistinni við klassískan jazz gítarleik. Þetta skín ennþá betur í gegn á sólóplötunum frá Farina (skiljanlega) og í rauninni eru plöturnar hans miklu meiri nútímajazz en alternative/indie/post-rock blandan sem Karate var þekkt fyrir.

Annað sem að mætti kalla aðalsmerki Geoff Farina var textagerðin. Textarnir hans voru mjög óhefðbundnir og yfirleitt þá skilur maður ekkert (amk ekki ég) sérstaklega það sem þeir fjalla um og það virðist oft vere mikilvægara fyrir Farina að setja saman flottar línur en merkingarbæran texta, þetta virkar samt vel við tónlistina hans enda er óþarfi að vera endalaust að snobba fyrir frábærum textum… stundum þarf bara ekkert að vera einhver djúpstæð merking á bak við þá, stundum þurfa þeir bara að hljóma flott.

Lögin sem bera af eru upphafslögin 2 (Special Diamonds og The Left-Handed Way) og svo Henningson or Hemmingway en reyndar er öll platan mjög góð, þægileg og skemmtileg að hlusta á.

Tags: Geoff Farina, Karate
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | Comments Off

Sarpurinn

29.2.2012 - Kristín Gróa

Sarpur vikunnar er 1977 með norður-írsku hljómsveitinni Ash. Ég keypti hana þegar ég var 15 ára gömul í einu af mörgum sumarfríum fjölskyldunnar á Englandi og fannst hún alveg GEÐVEIK. Ég hlustaði alveg endalaust á hana en samt gaf ég seinni plötum sveitarinnar aldrei almennilega séns því mér fannst þeir alltaf verða poppaðri og poppaðri. Það þótti mér ekki kúl þegar ég var á framhaldsskólaaldri. Mér finnst það alveg ferlega fyndið núna þar sem ég er bæði algjör popp aðdáandi og heyri líka eftir á að 1977 var ekkert harðari en það sem kom á eftir. Þvert á móti inniheldur platan fyrsta klassa indípopp!

Mér hefur alltaf þótt Ash mjög merkileg hljómsveit fyrir þær sakir að þeir urðu aldrei neinar bigtime stjörnur en samt hafa þeir verið starfandi með þokkalegum árangri síðan árið 1994. Á þessum langa tíma hafa þeir (á tímabili þau þegar Charlotte Hatherley var meðlimur) átt alveg ferlega mikið af góðum smáskífum. Ég renndi í gegnum best of plötuna Intergalactic Sonic 7″s og hún inniheldur 19 lög sem eru satt að segja hvert öðru betra. Það er ekki öllum gefið að semja svona mikið af catchy lögum og þar liggja styrkleikar Ash sem virðast geta pumpað þeim út eins og ekkert sé.

Platan 1977 er önnur plata sveitarinnar og sú sem kom þeim almennilega á kortið. Platan inniheldur líklega þekktustu lög sveitarinnar en Goldfinger, Girl From Mars, Oh Yeah og Angel Interceptor eru öll á henni. Þau þau séu líklega sterkustu lögin á plötunni þá finnst mér restin alveg þrusugóð líka. Hvernig er hægt að hlusta á Kung Fu t.d. án þess að dilla sér og brosa eins og bjáni?

Satt að segja veit ég að ást mín á þessari plötu er að miklu (eða öllu) leyti lituð af því að ég heyrði hana fyrst fimmtán ára gömul. Fimmtán ára gömul stelpa sem er að byrja að fá alvarlegan tónlistaráhuga fellur fyrir nítján ára strákum með gítara sem syngja catchy lög um fyrstu ástina og kung fu. Málið er samt að fimmtán árum síðar þá finnst mér enn gaman að setja þessa plötu á öðru hvoru og syngja með fullum hálsi. Ég reyni bara að muna að slökkva áður en falda “lagið” á plötunni byrjar. Einhvernveginn finnst mér ekki jafn awesome að hlusta á þrjá stráka gubba út á götu og mér fannst þegar ég var fimmtán

Ash – Goldfinger
Ash – Kung Fu
Ash – Angel Interceptor

Tags: Ash
Flokkað undir Kristín Gróa, Sarpurinn | Comments Off

Sarpurinn

6.2.2012 - Georg Atli

Beastie Boys – Licensed to Ill

Þá svo að flestir tengi Beastie Boys við plötuna Ill Communication og lagið Sabotage (sem er þeirra stærsti smellur) þá var þetta fyrsta platan þeirra og að mínu mati sú merkilegasta. Þessi plata markaði ákveðin tímamót í hipp hopp tónlist. Í fyrsta sinn gátu hvítir karlar rappað af einhverju viti (þó að vitið í textunum hafi kannski ekki verið rosalega mikið) og ekki nóg með það þeir gátu gert það vinsælt.

Beastie Boys byrjuðu reyndar sem pönk hljómsveit uppúr 1979 en áttu svo hálfvinsælt hálf hiphoplag (Cooky Puss) og eftir það fóru þeir að innleiða meira og meira rapp í lögin sín. Fljótlega eftir vinsældir Cooky Puss þá fengu þeir strák að nafni Rick Rubin til þess að fikta í tónlistinni þeirra og þá varð ekkert aftur snúið.

Licenced to Ill kemur svo út arið 1986 og varð fyrsta hipphopp platan til að komast á topp Billboard listans. Það verður samt eiginlega að minnast á það að þarna er rappið ekki jafn stórt element og það er í dag. Á þessum tíma er LL Cool J 17 ára og nýbúinn að gefa út sína fyrstu (og bestu) plötu og Run-D.M.C. eru kóngarnir og Kanye West er 9 ára. Licensed to Ill og Beastie Boys slógu t.d. í gegn 3 árum áður en De La Soul gaf út sína fyrstu plötu (meistaraverkið 3 feet High and Rising).

Fight for your Right

Það sem einkenndi Beastie Boys var það hvað þeir voru óhræddir við það að hrista upp í rap forminu. í byrjun ferilsins byggja þeir einfalda textana og klassískann hiphop taktinn yfir pönk/rokk bakgrunninn sinn og útkoman var einstök (Run-DMC var reyndar með svipaða pæling þegar þeir röppuðu yfir Aerosmith lagið Walk This Way nokkrum mánuðum fyrr). Textarnir eru sem fyrr segir mjög einfaldir og byggjast mest megnis á því að þeir séu sniðugir og líka á allskonar orðagríni. Yrkisefnið er mest allt fyllerí, stelpur og að gefa skít í yfirvaldið (hvort sem það eru foreldrar eða stjórnvöld)

I’m wheeling’ – I’m dealin’ – I’m drinking, not thinking
Never cower, never shower – and I’m always stinking
Rhymin’ and Stealin’

Það sem að gerir þessa plötu svo merkilega er tvennt. Í fyrsta lagi eru það þessi kjánalegu textar um barnalega uppreisn sem skilgreindi svo nýja kynslóð í Ameríku, nefnilega “Slacker-ana”. Ungt háskólafólk flykktist bak við Beastie Boys (eins og gagnrýnendur) og keyptu plötuna í bílförmum. Á sama tíma ullu þeir mikilli hneykslan hjá íhaldsömum foreldrum, enda var það líklega markmiðið, upphaflega átti platan meira að segja að heita Don’t Be a Faggot en plötuútgáfan neitaði (réttilega) að gefa plötuna út með því nafni (bendi samt á það að þeir sjá eftir því nafni og hafa meira að segja beðist afsökunar á því).

Girls

Í örðu lagi þá er það tónlistin bak við textana. Rick Rubin stóð sig frábærlega í upptökustjórn og blandar saman ólíkum stílum og stílbrögðum, hann samplar t.d. Led Zeppelin (þrisvar), Black Sabbath, Stevie Wonder, The Clash og Bob James snilldarlega!

Hold It, Now Hit It

Þegar að ég heyrði þessa plötu fyrst þá var ég svona 14 ára og mér fannst hún vera algjör snilld og núna í dag þá er þetta ein af uppáhaldsplötunum í mínum því hún er óhrekjanleg sönnun á því að plötur þurfa ekkert að vera góðar til að vera frábærar, stundum er nóg að þær séu frábærlega skemmtilegar. Endum þetta á hressandi myndbandi með laginu No Sleep ’till Brooklyn, þar sem King Kerry (úr Slayer) leikur aukahlutverk og spilar á gítar.

Tags: Aerosmith, Beastie Boys, Run-DMC
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | Comments Off

Sarpurinn

6.1.2012 - Kristín Gróa

Er ekki við hæfi að byrja nýtt ár á nýjum og ferskum Sarpi? Platan sem ég ætla að taka fyrir er eðli málsins samkvæmt alls ekki ný en mér finnst hún ennþá alveg brakandi fersk. Þetta er Built To Spill platan Keep It Like A Secret frá árinu 1999.

Built To Spill voru lengi vel ein af þessum hljómsveitum sem ég ætlaði alltaf að tékka á en ég lét bara aldrei verða af því. Ég set dálítið samasemmerki milli þeirra og Guided By Voices því það var önnur sveit sem var alltaf á radarnum en ég tékkaði aldrei á fyrr en ég las bókina Perfect from Now On: How Indie Rock Saved My Life. Bókina skrifaði John Sellers og er hún einskonar játning frekar pathetic indírokknörds sem er alveg stórskemmtileg og auðvelt að tengja við ef maður er pathetic indírokknörd sjálfur. Rauði þráðurinn í gegnum bókina er Guided By Voices þráhyggja höfundarins og þeir sem þekkja eitthvað til Built To Spill koma kannski auga á að titill bókarinnar er fenginn frá þriðju plötu þeirra sem ber nafnið Perfect From Now on. Það var sem sagt þessi bók sem varð til þess að ég lét loksins verða af því að hlusta á bæði Guided By Voices og Built To Spill. Ég skil ekki hvað ég var að spá að bíða svona lengi með það en það var að vissu leyti gott því það var ekki leiðinlegt að eiga þessa frábæru tónlist inni.

Plöturnar Perfect From Now On og Keep It Like A Secret eru almennt álitnar toppurinn hjá Built To Spill (enn sem komið er en þeir eru ekkert hættir og gáfu síðast út plötu 2009) en ástæðan fyrir að ég ákvað að fjalla um þá síðarnefndu er einfaldlega sú að ég hlustaði á hana fyrst og hún er því í meira uppáhaldi. Ef þið hafið aldrei hlustað á Built To Spill þá er einfaldast að lýsa þessu sem mjög amerísku alternative indí háskóla popprokki… ef það segir ykkur eitthvað. Mér finnst þetta algjörlega hljóma eins og næntís indírokk en þetta er samt alls ekki grunge eða slacker tónlist því tónlistin er barmafull af poppuðum húkkum og gítarriffum. Þetta á miklu meira skylt með Guided By Voices (svo ég nefni þá enn einu sinni) en er samt á allan hátt miklu agaðra og útpældara heldur en stöðugi ósíaði straumurinn sem vellur út úr Robert Pollard.

Eins og vaninn er með virkilega góðar plötur þá er erfitt að velja ákveðin lög fram yfir önnur en það liggur kannski beinast við að minnast allavega á lagið Center Of The Universe þar sem það var valið sem fyrsta smáskífa plötunnar og er hrikalega catchy. Mitt persónulega uppáhald er hið rólega Else sem er rólegt, fallegt en samt líka húkkað vegna gítarstefsins sem er gegnumgangandi í laginu. Að lokum mætti kannski draga fram Sidewalk þar sem það er svona u.þ.b. hið fullkomna gítarpopplag. Ég get ekki beint sagt að þetta sé svöl plata en það bara skiptir engu máli því hún er svo ofboðslega skemmtileg.

Built To Spill – Center Of The Universe
Built To Spill – Else
Built To Spill – Sidewalk

Að lokum skulum við horfa á live upptöku af laginu The Plan:

Tags: Built To Spill
Flokkað undir Kristín Gróa, Sarpurinn | Comments Off

Sarpurinn

24.11.2011 - Georg Atli

Sarpurinn í þessari viku er af stórfenglegri gerðinni.

Hljómsveitin Bubbleflies gaf út 2 plötur (sem ég veit af). Það voru plöturnar Pinocchio (Smekkleysa) sem kom út 1994 og svo meistaraverkið The World is Still Alive (Uxi/Hljómalind) sem kom út 1993. Ég verð að viðurkenna að þar með tæmist allur minn Bubblefliesviskubrunnur en hins vegar veit ég að á fyrri plötunni var lagið sem að ég ætla að setja með færslunni. Það er líka eitt allra frábærasta lagið sem kom út á íslandi árið 199oghvaðsemer! Ég þori að fullyrða að að það sé ekki hægt að komast hjá því að detta í partýstuð, ef maður hlustar á þetta lag.

Bubbleflies – Strawberries

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Tags: Bubbleflies
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | Comments Off

Sarpurinn

30.9.2011 - Kristín Gróa

Í Sarpi vikunnar ætla ég að fjalla um plötu sem hefur aðeins misst glansinn síðan hún kom út. Það er platan The Great Escape sem var ein söluhæsta plata Blur þó Parklife þyki í dag ultimate Blur platan. Plöturnar komu aðeins út með árs millibili og það var á þessum tíma sem Blur urðu virkilega að stórstjörnum. Vandamálið er bara að það er ekkert sérstaklega kúl að vera stórstjarna sem almenningur fílar og ég held að margir hafi misst áhugann á hljómsveitinni eftir þetta.

Það var algjört fjölmiðlafár þegar fyrsta lagið af plötunni, hið óþolandi catchy Country House, kom út enda var það sett í sölu sama dag og Oasis lagið Roll With It. Þetta var auðvitað á hápunkti britpoppsins og fjölmiðlar voru búnir að búa til eitthvað “The Battle Of Britpop” fyrirbæri sem gekk basically út á að etja Blur og Oasis saman. Annað hvort hélt maður með Blur eða Oasis svo þetta varð einhverskonar Wham vs. Duran Duran tíunda áratugarins. Ég fílaði reyndar báðar hljómsveitir í botn á þessum tíma en hélt samt með Blur því Oasis virkuðu bara svo miklir hálfvitar (sem ég held reyndar að hafi verið ágætis ályktun hjá mér þó ég væri aðeins 14 ára gömul). Það er skemmst frá því að segja að Blur vann því Country House fór á toppinn fyrstu vikuna með 270 þúsund seld eintök á meðan Roll With It fór beint í annað sætið með 220 þúsund seld eintök.

Það merkilega við plötuna sjálfa er eiginlega að hún er ekkert endilega í samræmi við hið hressa Country House því gegnumgangandi þema er einmanaleiki, vonleysi, karakterleysi, sjálfhverfni, smáborgaraháttur og skortur á tengslum við umheiminn. Þetta var svo sem ekkert nýtt hjá Blur því þeir höfðu alltaf fókusað á þessa hluti (og gerðu áfram síðar). Þeir höfðu bara alltaf einstakt lag á því að gera fáránlega catchy lög sem seldu plötur en huldu í raun vonleysið sem var eins og rauður þráður í gegnum allar plöturnar þeirra.

Þegar ég ákvað að skrifa um þessa plötu var orðið ansi langt síðan ég hlustaði á hana enda er það nú þannig með plötur sem hafa fylgt manni frá unglingsárunum að maður þarf ekki að hlusta á þær í sífellu. Þær eru bara alltaf þarna og hægt að grípa í þær og njóta þeirra öðru hvoru. Það kom mér samt dálítið á óvart núna hvað þetta er í raun pottþétt plata. Heildarmyndin er sterk út af þessu gegnumgangandi vonleysi sem ég minntist á en það eru líka bara virkilega góð lög þarna. Lög eins og Best Days, The Universal og hið algjörlega uppáhalds Yuko & Hiro eru t.d. alveg frábær að mínu mati.

Athyglisverður punktur 1: Það er sjálfur Ken Livingstone sem talar inn á lagið Ernold Same.

Athyglisverður punktur 2: Það er vert að minnast á það hvað Blur voru rosalega afkastamiklir á meðan þeir störfuðu. Þeir gáfu út plötur árin 1991, 1993, 1994, 1995, 1997, 1999 og svo 2003. The Great Escape er í miðjunni og kom út árið 1995.

Athyglisverður punktur 3: Það var ofurlistamaður Bretlands númer eitt, Damien Hirst, sem leikstýrði myndbandinu við Country House og sjálfur Keith Allen (pabbi Lily Allen) sem lék aðalhlutverkið í því. Fær mann til að langa til að rifja það aðeins upp ekki satt?

Blur – Best Days
Blur – The Universal
Blur – Yuko & Hiro

Tags: Blur
Flokkað undir Kristín Gróa, Sarpurinn | 4 athugasemdir »

Sarpurinn

20.9.2011 - Georg Atli

WHY? – Alopecia

Þessi plata kom út árið 2008 og er 3 plata WHY?. Ég hafði hlustað aðeins á plötuna sem kom út á undan (Elephant Eyelash kom út 2005) en náði henni ekki alveg en svo var mér bent á þessa í síðasta mánuði og þá einhvern veginn var þetta akkúrat rétta platan á rétta tímanum fyrir mig og ég féll alveg kylliflatur fyrir henni, reyndar aðeins of mikið því hún tekur eiginlega allt of mikinn tíma frá nýrri tónlist!

Þessi tónlist verður líklega best skilgreind sem Hip-Hop og hún er það en samt einhvern veginn ekki. Megnið af undirspilinu er flutt af hljómsveit og þannig verður hljómurinn svona bræðingur af rappi, folk og indie rokki í nokkuð jöfnum hlutföllum, sem er rosa skrítið en samt gott. Það er líka skemmtilegt að hlusta á textann því að mér virðist hann Yoni Wolf söngvari/rappari ekkert rosalega mikið vera að hugsa um rímur eða töffaraskap, hann notast mun frekar við beint myndmál og einskonar ofurraunsæi:

“In Berlin I saw two men fuck in a dark corner of a basketball court
Just the slight jingle of pocket change pulsing”

Segir hann t.d. alveg upp úr þurru í laginu The Hollows.

Þó að hipp-hop-folk-indie bræðingur sé líklega nákvæmasta skilgreiningin þá finnst mér þægilegast að segja bara að þetta sé öðruvísi tónlist. WHY? er enn sem komið er uppáhalds gamla uppgötvunin mín á árinu. Ég ætla að láta 3 uppáhalds lögin mín af þessari plötu hér að neðan og svo í bónus þá kemur cover af Cure laginu Close to Me.

The Vowles pt. 2
The Hollows
These Few Presidents

Bónus:
Close to Me (The Cure cover)

Tags: The Cure, WHY?
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | 3 athugasemdir »