Topp 5 unglingsárin

29.6.2012 - Kristín Gróa

90′s danstónlist

Þegar ég var tween þá var ég með skitsó tónlistarsmekk enda bara krakki sem vildi bæði hlusta á það sem var vinsælt og líka það sem bara ég fílaði. Það sem ég hlustaði á í einrúmi voru Bítlarnir, Elton John og Lenny Kravitz. Það sem ég hlustaði á með öðrum var Sálin, 90′s danstónlist og Take That. Ef ég verð að vera alveg hreinskilin þá man ég ekki til þess að hafa fílað Bítlana eitthvað meira en Sálina svo ég ætla ekkert að þykjast hafa kunnað eitthvað betra að meta en hinir krakkarnir. Af vinsældalistatónlistinni hefur 90′s danstónlistin þó enst mér á þann hátt að mér finnst enn gaman að heyra hana öðru hvoru. Ég hlusta auðvitað ekki á hana að staðaldri en hverjum finnst leiðinlegt að heyra Pump Up The Jam eða Rhythm Is a Dancer í góðu geimi? Engum!

Blur

Ég fékk Parklife í fermingargjöf frá vinkonu minni og að öllum öðrum gjöfum ólöstuðum þá held ég að það sé eftirminnilegasta fermingargjöfin. Ég elskaði Blur og veggfóðraði herbergið mitt með plakötum af Damon Albarn sem var uppáhaldið mitt. Ég og vinkona mín fórum með stjörnur í augunum á tónleikana þeirra í Laugardalshöll (alveg aaaaaleinar… mamma skutlaði okkur!) og ég get sko sagt ykkur það að ég á miðann ennþá. Eftir að ég fór að hlusta á Blur þá opnaðist britpop flóðgáttin og ég hlustaði mikið á Oasis, Pulp, Supergrass, Ash og The Bluetones. Blur voru samt (og eru) alltaf í uppáhaldi.

Smashing Pumpkins

Ég veit að sumir *hóst* Georg Atli *hóst* hata Billy Corgan meira en pestina og ég get fyllilega skilið það. Náunginn er auðvitað douche af hæstu gráðu. Það breytir því ekki að þegar ég var 15 ára þá komst ég einhvernveginn að því að þessi Smashing Pumpkins hljómsveit væri voðalega kúl svo ég keypti Mellon Collie And The Infinite Sadness án þess að vita nokkuð hvað það væri. Í stuttu máli þá elskaði ég þessa plötu. Ég hlustaði á báða diskana aftur og aftur og aftur, las textana eins og þeir væru ljóð (ég veit…) og krotaði Smashing Pumpkins hjartað á skólabækurnar mínar. Ég hugsaði með mér að ef ég myndi einhverntíma fá mér flúr þá myndi það vera Smashing Pumpkins hjartað. Hversu vandræðalegt væri það núna? Mjög. Þetta er ástæðan fyrir því að maður fær sér ekki flúr þegar maður er unglingur.

Radiohead

Just var fyrsta lagið sem ég féll fyrir hjá Radiohead og undarlega myndbandið við það sem gerir mig enn þann dag í dag pínu kreisí. Ætli hápunktur Radiohead aðdáunarinnar hafi þó ekki verið þegar Ok Computer kom út en ég hlustaði svo mikið á þá plötu að það er skrítið að diskurinn sé enn í heilu lagi. Seinna meir komu Kid A og Amnesiac og þó þær séu rosalega góðar þá missti ég hálfpartinn áhugann á Radiohead upp úr þeim tíma. Mikið ósköp er samt Ok Computer góð plata.

Pixies

Ég byrjaði að hlusta á Pixies því ég var skotin í strák. Er það ekki dæmigert? Ég var að verða 16 ára og hann fílaði Pixies svo ég ákvað að fíla Pixies. Sem betur fer þá fílaði ég Pixies virkilega mikið þegar ég fór að hlusta enda entist Pixies aðdáun mín mun lengur en aðdáunin á þessum strák. Ég keypti Surfer Rosa/Come On Pilgrim sumarið 1997 og mér fannst hún svo ógeðslega kúl og töff og ég varð auðvitað ógeðslega kúl og töff by proxy. Athugið að þetta gerðist auðvitað allt í höfðinu á mér og það tók enginn annar eftir því hversu fáránlega kúl og töff ég var. Ég skil ekkert í þeim.

Flokkað undir Óflokkað |

Ekki er hægt að skrifa athugasemd við þessa færslu.