Sarpurinn: Bob Dylan – Nashville Skyline

10.9.2010 - Kristjana

Sarpurinn að þessu sinni litast svolítið af því að farið er að hausta. Fyrir mér er Nashville Skyline nefnilega haustplatAN. Hún er kannski ekki sú besta en líklega sú Dylan plata sem ég hef hlustað oftast á.

Fyrri plötur Dylan höfðu verið folk, rokk eða einhver blanda af þessu tvennu. Þegar upptökur á Nashville Skyline hófust hafði Dylan ekkert tekið upp í rúmt ár og fá lög samið. Síðar sagðist hann hafa verið orðinn pirraður á ágangi fjölmiðla og almennings og yfirlýsingum um að hann væri ‘talsmaður sinnar kynslóðar’. Einhvers staðar las ég að það hafi, að hluta til, verið ástæðan fyrir því að hann fór meira út í country á þessum tíma – til að losa sig undan pólitíski-talsmaðurinn-í-formi-folk-söngvara stimplinum. En ég sel það ekki dýrara en ég keypti það.

Dylan og Johnny Cash voru ágætis vinir og Cash kom víst m.a. í veg fyrir að Columbia losaði sig við Dylan eftir að fyrsta platan hans seldist illa. Þegar upptökum á Nashville Skyline var að ljúka kom Cash og tók upp fjölda laga með Dylan. Á tímabili voru þeir víst meira að segja farnir að pæla í að gefa út heila plötu saman. Á endanum varð þó úr að Nashville Skyline kom út ’69 og á henni var aðeins eitt af lögunum sem Cash og Dylan tóku upp saman – Girl from the North Country, sem hafði komið út á The Freewheelin’ Bob Dylan 6 árum áður.

Restin af plötunni er engu að síður undir miklu countryáhrifum og er það vel. Margir aðdáendur voru ekki hrifnir af countryinu en einhverjir nýir hljóta þó að hafa bæst í hópinn því platan er ein af mest seldu plötum Dylan. Fyrir utan stefnubreytinguna frá folk og rokki fyrri platnanna er Nashville Skyline sérstök að því leyti að rödd Dylan hljómar einfaldlega allt öðruvísi á henni en hinum plötunum – miklu mýkri. Ennfremur er hún stysta stúdíóplata hans, aðeins 27 mín.

Platan er einhvern veginn aðgengileg, persónuleg, þægileg og ‘heimilisleg’. En fyrst og fremst er hún skemmtileg. Svo fær hún líka plús fyrir að Dylan er brosandi á coverinu – það er ekki algengt. Þetta er platan til að setja á þegar maður kemur sér fyrir í sófanum með góða bók og tebolla – sérstaklega í upphafi hausts þegar aðeins er farið að kólna og það rignir stanslaust. Mmmsvogott.

Byrjum á rólegu og góðu…
Bob Dylan – I Threw It All Away

Svo Lay Lady Lay því ég elska lagið! Magnet&Gemma Hayes coverið er líka eitt af uppáhalds coverunum mínum…
Bob Dylan – Lay Lady Lay
Magnet & Gemma Hayes – Lay Lady Lay

Og svo Girl from the North Country extravaganza. Dylan einn, Dylan og Cash saman á Nashville Skyline og loks annað cover – Monsters of Folk. Æði pæði!
Bob Dylan – Girl from the North Country
Bob Dylan & Johnny Cash – Girl from the North Country
Monsters of Folk – Girl from the North Country

Tags: Bob Dylan, Conor Oberst, Gemma Hayes, Jim James, Johnny Cash, M. Ward, Magnet, Monsters of Folk
Flokkað undir Kristjana, Sarpurinn |

Ekki er hægt að skrifa athugasemd við þessa færslu.