Topp 5 erlendar plötur ársins – Kristín Gróa
6.1.2012 - Kristín Gróa
Að venju eru tíu runners up í engri sérstakri röð.
Kurt Vile – Smoke Ring For My Halo
Youth Lagoon – The Year Of Hibernation
tUnE-yArDs – W H O K I L L
EMA – Past Life Martyred Saints
The War On Drugs – Slave Ambient
TV On The Radio – Nine Types Of Light
Unknown Mortal Orchestra – Unknown Mortal Orchestra
Iron & Wine – Kiss Each Other Clean
Feist – Metals
Steven Malkmus and the Jicks – Mirror Traffic
5. John Maus – We Must Become The Pitiless Sensors Of Ourselves
Þessi slapp inn á þennan lista á síðustu metrunum. Ég fékk hana í hendurnar í ágúst og gaf henni bara engan séns því þá var ég með fullar hendur af nýrri tónlist. Það er líka dálítið yfirþyrmandi að setja þessa plötu af stað í fyrsta sinn og fá yfir sig ótrúlega háværa syntha-hríðskotaárás. Ég fór hins vegar að hlusta núna í nóvember og var alveg miður mín yfir því að hafa ekki gefið þessu séns strax. Þetta er alveg frábær plata. Ótrúlega hallærislega skrítin en samt svo töff um leið. Allir þessir eitís synthar og röddin sem minnir mig á Ian Curtis sem er líka eitís en samt á svo allt annan hátt en syntharnir. Undir öllu eru svo lögin sem eru alveg gjörsamlega frábær og fá mann ýmist til að dansa (Quantum Leap) eða verkja í hjartað (Believer).
4. Bon Iver – Bon Iver
Það mun örugglega aldrei nein plata hafa jafnmikil áhrif á mig og For Emma, Forever Ago hafði (og hefur) enda varð mér á að ofspila hana akkúrat þegar ég var að ganga í gegnum erfiðasta tímabil lífs míns. Fyrir vikið stóðst þessi engan samanburð við þá plötu og ég náði ekki alveg að tengjast henni lengi vel en staðreyndin er sú að þetta er alveg frábær plata. Hún kom eiginlega pínu aftan að mér og svo er mjög góð tilbreyting að geta hlustað á Bon Iver án þess að fá tárin í augun.
3. Lykke Li – Wounded Rhymes
Ég fílaði Youth Novels aldrei sem plötu en elskaði ákveðin lög af henni svo mikið að ég er enn að ofspila þau. Dance Dance Dance verður t.d. alltaf besta lagið til að spila þegar ég er á leiðinni á tjútt og er enn heima á sokkabuxunum að setja á mig ælæner með rauðvínsglas við höndina (já það er eitthvað sem gerist reglulega). Það er aðeins minna stuð hér en á fyrri plötunni en það gerir ekkert til því melankólía er líka góð og verður jafnvel hressandi hjá Lykke Li.
2. Shabazz Palaces – Black Up
Rappið er alltaf að færa sig upp á skaftið hjá mér. Á síðasta ári náði Flockaveli með Waka Flocka Flame inn á runners up listann minn og þetta árið set ég í annað sætið alveg stórkostlega plötu sem vill svo til að er rappplata. Þegar ég setti þessa plötu í gang í fyrsta sinn þá rann ég svo blint í sjóinn að ég vissi ekki hvort ég var að fara að að hlusta á popp eða dauðametal. Það sem ég heyrði var frumlegasta og óvenjulegasta plata ársins. Að segja að þetta sé rapp nær eiginlega ekki utan um það sem er að finna hérna því þó þetta sé rapp þá er þetta svo miklu meira líka. Það er eiginlega ekki hægt að flokka þetta. Lögin flæða á svo ótrúlegan hátt að ég býst alltaf hálft í hvoru við því að allt fari út af sporinu en það gerir það aldrei. Sama lagið hefur mörg stef sem eru algjörlega ólík en tvinnast samt saman og fara í hringi. Ég get ekki útskýrt þetta nógu vel en þetta sprengdi á mér hausinn eins og merkur maður sagði eitt sinn.
Shabazz Palaces – Endeavors for Never (the Last Time We Spoke You Were Not Here I Saw You Though)
1. PJ Harvey – Let England Shake
Augljóslega fyrirsjáanlegasta valið á plötu ársins þar sem hún hefur verið nálægt toppnum á öllum árslistum sem ég hef lesið. Málið með þessa plötu er bara að ég vissi það eftir að ég hafði hlustað á hana í allra fyrsta sinn að þetta yrði besta plata sem ég myndi heyra á árinu. Það er ekki oft sem ég upplifi það að verða svona yfir mig heilluð af plötu við fyrstu hlustun og ég tel mig heppna ef ég upplifi það einu sinni á ári. Ég fattaði eftir að ég gerði lagalista ársins að þangað rataði ekkert lag af þessari plötu en það er ekki af því að þau ættu ekki heima á þeim lista heldur er erfitt að velja eitt lag umfram annað og þau mynda svo órjúfanlega heild að það er erfitt að meta þau án hvers annars. Ég gæti skrifað langa lofræðu um þessa plötu og aðra um PJ Harvey en það er kannski óþarfi. Það sem hún hefur fram yfir marga tónlistarmenn sem gáfu út spennandi plötur á árinu er umfram allt reynsla og aldur en án þessa held ég að það hefði ekki verið hægt að gera þessa plötu. Þetta er algjört meistaraverk.
PJ Harvey – The Last Living Rose
Tags: Bon Iver, EMA, Feist, Iron&Wine, John Maus, Kurt Vile, Lykke Li, PJ Harvey, Shabazz Palaces, Stephen Malkmus, The War On Drugs, tUnE-yArDs, TV on the Radio, Unknown Mortal Orchestra, Youth Lagoon
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar |
Ekki er hægt að skrifa athugasemd við þessa færslu.
