Topp 5 ekki mín tónlistartegund

2.3.2012 - Kristín Gróa

Þetta er frekar snúinn listi þar sem ég virðist verða meiri alæta á tónlist með aldrinum og því er erfitt að finna eitthvað sem er ekki mín tónlistartegund. Einu sinni ranghvolfði ég augunum yfir mainstream popptónlist en núna syng ég hástöfum með Rihanna ef sá gállinn er á mér. Þetta eru sem sagt allt lög sem ég fíla þó ég fíli ekki tónlistarstefnuna og ég raða lögunum eftir því hversu lítið ég fíla tónlistarstefnuna almennt

5. Desmond Dekker – Israelites

Ég átti mjög erfitt með að finna fimm tónlistartegundir sem ég fíla ekki og þó mér sé ekkert illa við reggí þá heillast ég almennt ekki mikið af því. Mér finnst óldskúl reggí dálítið skemmtilegt og auðvitað finnst mér Bob Marley góður en mikið lengra nær það ekki. Það er líklega meira vanþekking frekar en annað. Ég elska þetta lag hins vegar.

4. Drake – Marvin’s Room

Drake fær að vera í tónlistartegundinni sem er alveg á mörkunum. Nútíma R&B/Hip hop var eitthvað sem ég fékk alveg grænar bólur ef ég heyrði. Rappið hefur verið að komast inn á radarinn hjá mér en ég hef hingað til heillast meira af harðari/tilraunakenndari hlið þess heldur en popphliðinni. Málið er hins vegar bara að skyndilega eru farnar að birtast virkilega metnaðarfullar plötur sem ná að teygja sig langt fyrir utan það sem manni finnst þessi tónlistartegund afmarka. Platan Take Care er gott dæmi um þetta og þetta lag er sérstaklega alveg magnað.

3. Hank Williams – Alone & Forsaken

Þetta er eiginlega pínu svindl. Hér er tónlistartegundin auðvitað kántrí en sannleikurinn er sá að ég fíla alveg kántrí ef það er svona kántrí. Ég fíla bara ekki nútíma mainstream kántrí sem er svo steingelt að ég bara næ ekki upp í það.

2. John Coltrane – A Love Supreme

Djass er eitthvað sem ég hef alltaf átt erfitt með. Ég get hlustað á vocal djass (Billie Holiday, Ella Fitzgerald etc.) en lengi vel fannst mér instrumental djass bara vera rugl. Góð leið fyrir tónlistarmenntað fólk að sýna hvað það er flinkt, áheyrendum til mikillar ánægju eða þannig. Sem betur fer er ég aðeins eldri og vitrari núna og þó ég hlusti ekki mikið á djass heima þá nýt ég þess virkilega að heyra live djass ef hann er ferskur. Ég er enn með óþol fyrir þessu “skiptumst á að taka sóló” dæmi ef tilgangurinn er einungis sá að sýna sig í stað þess að leiða tónlistina á áhugaverða staði. A Love Supreme er btw eina hardcore djassplatan sem ég hef sjálfviljug keypt mér og mér finnst hún geggjuð.

1. Four Tet – Smile Around The Face

Ég kýs að kalla þessa tónlistartegund gutl. Betra orð óskast. Ég fæ í alvöru verki ef ég reyni að hlusta á Burial og The Field. Ég set svona melódíulitla ósungna elektróník í sama flokk en þeir sem virkilega kunna að njóta þessarar tegundar tónlistar fá örugglega kast yfir því að ég skuli hópa þetta saman. Mér finnst þetta lag samt gott og ég set það stundum á þó ég hafi ekki enn haft þolinmæði til að hlusta á heila Four Tet plötu í einni atrennu.

Tags: Desmond Dekker, Drake, Four Tet, Hank Williams, John Coltrane
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar |

2 athugasemdir við “Topp 5 ekki mín tónlistartegund”

1. ólafur sagði:
   2.3.2012 kl. 22:26

   hvaða rugl.. nokkrar fourtet plötur sem fljóta óáreynandi í gegn.. pause og rounds… .. the field gæti ekki verið meira smooth..

2. Kristín Gróa sagði:
   3.3.2012 kl. 00:30

   Já en það er samt eiginlega pointið. Ég næ einhvernveginn ekki að fá mikið út úr tónlist sem flýtur óáreynandi í gegn