Topp 5 erlendar plötur ársins 2012 – Snorri

11.1.2013 - Snorri

Jæja best að rísa upp frá dauðum til að pósta einum árslista – síðasti póstur var einmitt líka árslisti

Fullt af góðum plötum á árinu en ég finn að ég hlusta núna minna á heilar plötur en ég gerði þannig að stundum er erfitt að átta sig á heildargæðum þeirra. En Topp 5 plöturnar hef ég hlustað mikið á frá A-Ö.

Óþarfi að vera eitthvað feiminn – hér koma topp 20, sæti 20-6 á hundavaði og svo Topp 5 með smá röfli með:

20. Niki and the Dove – Instinct
19. Kindness – World, you need a change of mind
18. Wild Nothing – Nocturne
17. Lana Del Rey – Born to die
16. Choir of Young Believers – Rhine Gold
15. Exitmusic – Passage
14. Hot Chip – In Our Heads
13. Purity Ring – Shrines
12. Here We Go Magic – A Different Ship
11. Frank Ocean – Channel Orange
10. First Aid Kit – The Lion’s Roar
9. Grimes – Visions
8. Grizzly Bear – Shields
7. Django Django – Django Django
6. Chairlift – Something

5. Perfume Genius – Put Your Back N 2 It.

Persónuleg, brothætt, áhrifamikil. Ein hugrakkasta plata ársins.

4. Jessie Ware – Devotion

Nýjasta stjarnan í London senunni. Silkimjúk röddin og bóhem stíllinn minnir á hina einu sönnu Sade en Jessie setur sinn eiginn lit á þessa afar vel pródúseruðu plötu

3. Beach House – Bloom

Þau klikka aldrei. Kannski ekki mikil breyting frá síðustu plötu sem var alveg frábær en þessi formúla virkar og sum af bestu lögum hljómsveitarinnar frá upphafi eru á þessari plötu.

2. Iamamiwhoami – Kin

Þessi plata fór mjög leynt á árinu og vakti að mínu mati of litla athygli. Jonna Lee er þekkt fyrir afar súrealísk ‘high-concept’ myndbönd sem eru kafli út af fyrir sig en platan er full af frábærri elektróník og nær engan veikan blett að finna.

1. Alt-j – An Awesome Wave

Ég byrjaði ekki að hlusta almennilega á þessa plötu fyrr en seint á árinu 2012 en hún greip mig frá fyrstu hlustun. Ég veit ekki alveg hvernig ég á að lýsa plötunni en hljómsveitin kemur með ferska vinda inn í bresku senuna. Á allt það lof sem hún hefur fengið skilið.

Tags: Alt-J, Beach House, Chairlift, Choir of Young Believers, Django Django, Exitmusic, First Aid Kit, Frank Ocean, Grimes, Grizzly Bear, Here We Go Magic, Hot Chip, iamamiwhoami, Jessie Ware, Kindness, Lana Del Rey, Niki and the Dove, Perfume Genius, Purity Ring, Wild Nothing
Flokkað undir Listar, Snorri | Comments Off

Topp 5 erlendar plötur ársins 2012 – Georg Atli

11.1.2013 - Georg Atli

Erlendur árslisti í þessari viku. Það var rosa erfitt að velja þessar plötur úr og allt það, margar góðar eins og venjulega en mér fannst samt ekkert rosalega erfitt að raða þessum 5 efstu. Að mínu mati skáru þær sig frekar vel úr og voru áberandi bestar. Ég ætla samt að birta næstu sætin fyrir neðan listann minn og þær eru 10 í heildina og þeim er raðað í gæðaröð þannig að þetta eru í raun 15. -6. sætið, þó að það sé ekki merkt eða neitt svoleiðis.

Tame Impala – Lonerism
Four Tet – Pink
Beach House – Bloom
Titus Andronicus – Local Buisness
Grimes - Visions
Dirty Projectors – Swing Lo Magellan
Fiona Apple – The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver Of The Screw And Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do
Diiv - Oshin
Sharon van Etten – Tramp
Japandroids – Celebration Rocks

5. Death Grips – Money Store

Hafði aldrei heyrt neitt um þessa hljómsveit og svo allt í einu kom sprengja. Fyrst var það plata sem spengdi á mér hausinn og var það ferskasta sem ég hafði heyrt innan rapp bransans í nokkuð langan tíma. Platan dalar reyndar svolítið eftir ítrekaðar hlustanir en hún kemur hérna inn á listan vegna alls attitude-sins. Plata sem er svo aggresíf að eftir á verður maður frekar ruglaður í hausnum og veit ekki alveg hvað var að gerast.

4. The Evens – The Odds

Ian McKaye er snillingur. Hérna er hann að semja tónlist með trommuleikaranum/söngkonunni Amy Farina (úr The Warmers) og það þarf ekkert frekari orð um þessa plötu

3. Dan Deacon – America

Álit mitt á Dan Deacon heldur áfram að aukast með hverri hlustun. Mæli líka með því að þið athugið mashup-ið hans (Wish Book vol. 1), það er mjög skemmtilegt og það er hægt að hlusta og sækja það frítt á soundcloud.

2. Moonface w. Siinai – Heartbreaking Bravery

Airwaves er líklega allra stærsta ástæðan fyrir því að þessi plata skorar svona hátt hjá mér. Ég var búinn að hlusta nokkuð á plötuna fyrir hátíðina og sá þá svo live. Það voru án efa bestu tónleikarnir sem ég sá þetta árið og platan hefur verið í mikilli spilun hjá mér eftir það. Spencer Krug er mjög frekar magnaður, las einhversstaðar að hann væri svara Kanada við Damon Albarn.

1. Frank Ocean – Channel Orange

Rosalegafrábær plata. Channel Orange er góð alveg út í gegn, byrjar rólega og líður áfram í fullkomnu samhengi sem er sorglega sjaldgæft. Textarnir eru flottir, taktarnir vandaðir og sálin og grúvið sem er þarna eru ótrúleg. Þetta er lang besta plata ársins og líka sú mest spilaða hjá mér, ég einfaldlega gat ekki hætt að hlusta.

Tags: Alt-J, Árslistar, Beach House, Diiv, Dirty Projectors, Django Django, Fiona Apple, Four Tet, Grimes, Japandroids, Sharon Van Etten, Sleigh Bells, Swans, Tame Impala, The XX, Titus Andronicus
Flokkað undir Georg Atli | Comments Off

Topp 5 ártöl – Georg Atli

5.11.2011 - Georg Atli

Jæja já…. mér virðist það vera alveg ómögulegt að ná að skrifa fleiri svona umfjallanir um Airwaveskvöldin þannig að ég er bara að hugsa um að sleppa því og skrifa bara Topp 5 lista um það sem að mér fannst alveg frábært (hefði líklega verið viðeigandi að tækla þetta þannig frá upphafi en…) og meira að segja passar hann inn í þema vikunnar, ártöl (í gegnum ártalið 2011). Miðvikudagurinn og fimmtudagurinn eru ekki með í þessum lista af því að ég var búinn að skrifa um þá. Hápunktarnir þaðan er samt Náttfari, Markús and the Diversion Sessions, Sóley, Fist Fokkers og Beach House

Topp 5 Airwavesártalið 2011 – Georg Atli

5. Hermigervill á NASA (Sunnudagur)

Sunnudagurinn kom mér meira á óvart en í fyrra, brjáluð dagskrá á NASA og fullt af fólki sem var alveg til í að halda partýinu gangandi. Hermigervill sá svo til þess að partýið var geðveikt gott. Það er ekki auðvelt að fá fullt hús af útlendingum til að detta í stuð þegar að maður spilar skemmtara, hljóðgervla og syntha útgáfur af klassískum íslenskum lögum en Hermigervill er bara svo ótrúlega góður í því sem að hann gerir að ég er viss um að þau voru öll að raula Sísí í marga daga.

4. Hljómsveitin Ég í Hörpu (Föstudagur)

Ef það er eitthvað sem ég hef lært á undanförnum árum þá er það að Hljómsveitin Ég er geðveikt góð… líka á tónleikum. Það er ótrúlegt hvað það er hægt að leika sér mikið með popp/rokk lög á þeim 2 til 4 mínútum. Snilldar hljómsveit sem á skiliið miklu meiri athygli en hún fær.

3. Tune-Yards á NASA (Föstudagur)

Þetta var ein af hljómsveitunum sem ég “varð að sjá” og ég var alls ekki einn um það. Röðin fyrir utan NASA var fáránlega löng! Ég verð líka aðeins að minnast á að það er pínu undarlegt að hafa bara 3 dyraverði á vakt þegar að það er alveg gefið að það myndast löng röð á svona viðburðum. Í stuttu máli var Merrill Garbus og félagi hennar (sem ég held að enginn viti almennilega hvað heitir) frábær í alla staði, það er á svona tónleikum sem að Airwaves miðinn og röðin og allt það borgar sig fullkomlega.

2. John Grant í Hörpu (Laugardagur)

John Grant var hitt nafnið sem ég “varð að sjá”. Ég varð ekki heldur fyrir vonbrigðum með hann. Tónleikarnir hans voru einlægir og innilegir og allt skilaði sér fullkomlega. Það er sjaldgæft að sjá tónlistarmenn vera svona svakalega mikið “alvöru”. Svo syngur hann líka vel og textarnir hans eru hnyttnir og niðurdrepandi en samt einhvern veginn skemmtilegir. Virkilega gott.

1. Reykjavík! á Kexinu (Laugardagur)

Ég svona hálfpartinn datt inn á þessa tónleika. Ég var búinn að ákveða að sjá Reykjavík! bara á sunnudeginum og fara á eitthvað annað þetta kvöld en síðan hætti ég við það og ákvað að vera ömurlegur á sunnudeginum og vera bara heima þá (hvort eð er bara fullir útlendingar í bænum þá). Þetta reyndist vera gríðarlega góð ákvörðun. Þvílíkt snilld sem þessi hljómsveit er á sviði! Þessir off-venue tónleikar toppuðu semsagt allt það góða sem hátíðin hafði annars upp á að bjóða. Þeir voru svo góðir að mér varð næstum flökurt eftir tónleikana… flökurt af snilld. Svona tónleikar fá mann til að langa að vera sjálfur í hljómsveit.

Reykjavík! á Airwaves 2011 (off venue) from toppfimm on Vimeo.

Ég ákvað snarlega að mæta líka á tónleikana þeirra á sunnudeginum, það var líka góð ákvörðun.

Það þarf líka að minnast á eftirfarandi atriði sem voru líka mjög flott: Dad Rocks!, Of Monsters and Men og Sudden Weather Change

Tags: Airwaves 2011, Beach House, Dad Rocks!, Fist Fokkers, Hermigervill, Hljómsveitin Ég, John Grant, Markús and the Diversion Sessions, Náttfari, of monsters and men, Reykjavík!, Sóley, Sudden Weather Change, tUnE-yArDs
Flokkað undir Airwaves, Georg Atli, Listar, Tónleikar | Comments Off

Airwaves fimmtudagskvöld – Georg Atli

26.10.2011 - Georg Atli

Úff hvað við erum eitthvað ógeðslega léleg þessa daganna, hér er fyrsta skrefið til þess að breyta því…

Þegar að ég skoðaði dagskránna fyrir hátíðina þá sá ég strax hvað fimmtudagskvöldið var erfitt. Alltof margt skemmtilegt að sjá og ég átti ótrúlega erfitt með það að velja og hafna. Kannski var það þess vegna sem ég kom mér svona seint af stað? Ég fór amk allt of seint af stað og missti þess vegna af allskonar sem ég ætlaði að sjá… eins og t.d. Hauschka í Fríkirkjunni (er enn að bölva því).

Ég náði samt að sjá svolítið (alltof lítið) af því sem var að gerast í Eldborgar sal Hörpu. Þar rétt náði ég í eittoghálft af síðustu lögum Daníels Bjarnasonar sem Sinfoníuhljómsveit Íslamds lék. Þau voru geðveikt flott. Það var ótúleg upplifun menningarplebba eins og mig (sem hefur aldrei séð Sinfóníuhljómsveitina spila á alvöru tónleikum!) að fá að sjá og upplifa þetta, þó að það hafi ekki verið nema eitt og hálft lag. Það fylgir því einhverskonar undarleg gapandi tilfinning (veit ekki alveg hún heitir en hún veldur því að maður gapir) að koma inn í Elsborg. Mér finnst þessi salur vera stórkostlegur.

Eftir að hafa séð þetta og var smá hlé á meðan að Sinfónían kom sér út úr salnum og ICE (International Contemporary Ensemble) hópurinn kom sér fyrir, þetta hlé ákvað ég að nýta til fulls og hljóp niður til að sjá Sean Lennon og Greg Sauniere spila einhvern þann trylltasta spuna sem ég hef séð undir sameiginlegu nafni Consortium Musicum. Það verður líka að nefna það að Sean Lennon var í algjöru aukahlustverki þarna, Greg Saunier er trommuleikari Deerhoof og besta lýsingin á hans frammistöðu þarna er líklega sú að hann var alveg sturlað góður. Hins vegar get ég ekki einu sinni sagt með fullri vissu á hvaða hljóðfæri Sean spilaði…

Eftir að hafa hlustað á trommurnar í smástund stökk ég aftur yfir í Eldborg og sá ICE spila verk Steve Reich. Það var mjög flott. Ég verð samt að viðurkenna það að fyrir hátíðina vissi ég ekkert um Steve Reich og byrjaði fyrst vikuna fyrir Airwaves að skoða hann eitthvað og ég er alveg viss um það að ef ég hefði þekkt verkin hans betur þá hefði þetta virkað betur fyrir mig. Ég hvet samt alla þá sem ekki þekkja til Steve Reich til þess að tjékka á honum, þetta er ansi gott.

Frá Eldborg hljóp ég (lesist sem “labbaði aðeins hraðar en venjulega”… hitt lítur bara betur út) niður á NASA og sá hljómsveitina Young Galaxy. Í rosalega stuttu máli þá var þetta ekkert sem hreif mig og ég forðaði mér fljótlega yfir í listasafnið til þess að sjá Beach House.

Þetta reyndist vera gríðarlega góð ákvörðun því að þrátt fyrir að hafa verið í Listasafninu (sem mér finnst vera einn af síðstu stöðum Airwaves á hverju ári) þá voru þau alveg frábær. Hljóðið var flott, lögin voru frábær, framkoman líflaus, stemningin var samt frábær og rödd Victoria Legrand er stórkostleg. Hins vegar kláraði ég ekki alveg tónleikana þeirra því að á Amsterdam var hljómsveitin Fist Fokkars að spila. Ég hafði komist að því á facebook að Fist Fokkers voru búinir að setja saman epískan lista yfir tökulög sem þeir fluttu á tónleikunum. Þar voru m.a. lög eins og Don’t Speak með No Doubt, Sinaed O’Connor útgáfu af Nothing Compares 2 U og Sabotage eftir Beastie Boys og í flestum tilfellum voru útgáfur Fist Fokkers betri en upprunalegu útgáfurnar. Frábært live band og ein af skemmtilegri tónleikum hátíðarinnar.

Moment kvöldsins var samt fyrsta lag Beach House Gila því að þau voru bara svo svakalega töff.
Beach House – Gila

Tags: Airwaves 2011, Beach House, Daníel Bjarnason, Fist Fokkers, Sinfóníuhljómsveit Íslands, Steve Reich, Young Galaxy
Flokkað undir Airwaves, Georg Atli | Comments Off

Airwaves fimmtudagskvöld – Kristín Gróa

14.10.2011 - Kristín Gróa

Eins og ég minntist á um daginn þá á Airwaves það til að koma algjörlega aftan að mér. Dagsetningin er þekkt ár fram í tímann en samt kemur það mér alltaf jafnmikið á óvart þegar er að komið að þessu og ég er alltaf algjörlega óundirbúin og aldrei búin að kynna mér erlendu böndin. Það verður örugglega til þess að ég missi af einhverju geðveiku en samt er mér eiginlega alveg sama því ég nýt hátíðarinnar alltaf og er þá ekki tilganginum náð?

Með árunum hefur viðhorf mitt til hátíðarinnar reyndar breyst aðeins og ég er frekar slök þegar kemur að því sem ég verð að sjá. Fyrir nokkrum árum síðan var það alveg mesta sorg ársins þegar tvær must-see hljómsveitir spiluðu á sama tíma eða ef ég missti hreinlega af einhverju. Það gleymist seint svekkelsið þegar við ég og frænka mín vorum eitthvað seinar út úr húsi á laugardagskvöldi og hlustuðum á óminn frá Clap Your Hands Say Yeah úr langri óhreyfanlegri röð fyrir utan Nasa á kaldasta Airwaves kvöldi sem ég man eftir. Mér fannst hátíðin eiginlega vera ónýt. Árið eftir sá ég þá svo spila í London og það var bara mjög gaman en meira út af félagsskapnum heldur en frammistöðu hljómsveitarinnar. Svona er þetta bara. Það sem maður er fyrir fram búinn að ákveða að sé best er svo kannski bara frekar leim og það sem maður hefur aldrei heyrt um er æðisgengið. C’est la vie. Whatever. Það er betra að njóta þess sem er í boði heldur en að svekkja sig á því sem maður einhverra hluta vegna getur ekki séð.

Þetta kæruleysi sem hefur heltekið mig í seinni tíð varð væntanlega til þess að ég beilaði á fyrsta kvöldi hátíðarinnar. Skítaveður, þreyta, matarboð og unaðslegt rauðvín í maganum sem gerði leigubílaferð í og úr bænum nauðsynlega urðu til þess að ég ákvað bara að vera heima.

Þrátt fyrir að veðrið væri síst betra í gær þá var ekkert annað í boði en að taka kvöldið með trompi til að bæta upp fyrir syndir dagsins á undan. Ég byrjaði dagskrána reyndar á því að taka frekar brútal spretti í ræktinni sem var eftir á að hyggja ekki svo gáfulegur undirbúningur fyrir tónleikakvöld. Nærri dauða en lífi skjögraði ég inn á Hressó um sexleytið þar sem Sin Fang voru að spila off-venue. Mig hefur langað að sjá hann/þau live aftur frá því að ég heillaðist algjörlega af Summer Echoes og þó þetta hafi ekki verið besti staðurinn til þess þá áttu on-venue tónleikarnir að fara fram á sama tíma og Beach House og ekki ætlaði ég að missa af því. Það er eiginlega hægt ekki meta þetta sem eiginlega tónleika þar sem tjald í roki er ekki besti tónleikastaður í heimi og það var pínu vandræðagangur hjá þeim (lengi að setja upp, slitinn gítarstrengur). Ég skemmti mér bara rosalega vel og fannst hápunktarnir án efa vera Clangour and Flutes og Nothings. Ef ég man rétt spiluðu þau líka tvö ný lög sem lofuðu virkilega góðu en önnur lög (Slowlights aðallega) nutu sín ekki alveg nógu vel akkúrat þarna. Ég held það skrifist samt algjörlega á venue-ið en ekki á þau sjálf og ég fór mjög sátt.

Ég gerði tónleikapásu til að ná í hálfveikan eiginmanninn í vinnuna og borða kvöldmat en brunaði svo beint niður í bæ aftur og ákvað að láta vaða beint í listasafnið. Við vorum mætt rétt áður en húsið opnaði og þreyttu fótunum mínum og hálfveika eiginmanninum þótti ekki leiðinlegt að fá sæti fremst á svölunum með besta útsýni í bænum.

Borko steig fyrstur á svið með ásamt hljómsveit. Ég hef nú satt að segja lítið hlutað á hann en renndi plötunni Celebrating Life einu sinni í gegn í gær svo ég vissi aðeins við hverju var að búast. Ef ég man rétt þá byrjuðu þeir á upphafslagi plötunnar, Continental Love, sem var eiginlega hápunkturinn en kannski var það bara af því ég hlustaði á það þrisvar fyrr um daginn og tengdist því aðeins meira en restinni. Mér fannst þetta bara ágætis frammistaða hjá þeim en ég hef á tilfinningunni að ég hefði notið tónleikanna betur ef ég hefði þekkt tónlistina meira.

Í hléinu gafst hálveiki eiginmaðurinn upp og hélt heim á leið svo ég var enn fegnari að hafa nælt í þetta prýðilega sæti enda þykir mér fátt leiðinlegra en að standa ein á tónleikum. Hjaltalín voru næst á svið og ég var nú nokkuð spennt fyrir að sjá þau enda ekki séð þau síðan þau komu fram með Páli Óskari á Airwaves 2009 og gjörsamlega trylltu salinn (ókei kannski var það Páll Óskar í bleiku glimmerjakkafötunum sem sá aðallega um það). Nú ætla ég að byrja á því að segja að ég hef aldrei hlustað meðvitað á Hjaltalín heldur hef ég bara heyrt í þeim í útvarpinu, í sjónvarpinu, eða á tónleikum). Þau tilkynntu það í upphafi tónleikanna að þau ætluðu aðallega að spila nýtt efni sem mér þótti nú aldeilis frábært og var spennt að heyra hvernig það væri. Það er skemmst frá því að segja að ég náði bara engu sambandi við þessi nýju lög. Mér fannst eiginlega ekki heil brú í þeim og þau voru að mínu mati pínu “indulgent” ef ég leyfi mér að sletta. Ég gat ekki séð að aðrir áhorfendur væru mjög ósammála mér því þeir sýndu lítil viðbrögð fyrr en kunnuglegt lag hljómaði loksins. Ég veit að kunnugleg lög fá betri viðbrögð en mér fannst bara himinn og haf á milli þeirra og nýju laganna. Ég hitti vinkonu mína eftir tónleikana og hún og hennar maður yfirgáfu listasafnið í miðju Hjaltalín setti því “það var svo ógeðslega leiðinlegt”. Úbbs.

Það lá mikið á að rífa upp stemninguna eftir þetta og Retro Stefson afgreiddu það mál með glans. Það er eiginlega öfugt farið með þau að ég hef talsvert hlustað á plöturnar þeirra (og þá aðallega Kimbabwe) en hef sjaldan séð þau live. Það er skemmst frá því að segja að þau gjörsamlega trylltu áhorfendur. Þau spiluðu ekki svo mörg lög en það voru öll réttu lögin (Senseni, Papa Paulo III, Velvakandasveinn, Kimba…) og interöktuðu svo rosalega við áhorfendur að ég hef sjaldan séð annað eins. Spilamennskan fór stundum aðeins út af sporinu því þau voru svo upptekin við að halda uppi stemningu en það er nú varla hægt að setja út á það þegar allir í húsinu voru að missa sig úr gleði. Það hlýtur að vera takmarkið.

Eftir þetta var komið að Beach House sem var sú sveit sem ég var spenntust fyrir á allri hátíðinni. Ég sver að ég fékk gæsahúð um leið og fyrstu tónarnir í Gila byrjuðu að spilast. Þvílík byrjun! Fjúff. Næst fóru þau beint í Walk In The Park og þaðan í Norway og mér var nú eiginlega bara allri lokið yfir þessu strax þá. Sviðsframkoman hjá þeim var nú ekki beint lífleg en vá hvað tónlistin bætti það upp. Vá vá vá. Þau spiluðu aðallega lög af hinni frábæru Teen Dream eins og við var að búast og ég kvarta ekki yfir því. Áhorfendur virtust vera að fíla þetta í botn og það varð allt vitlaust þegar upphafstónar Zebra fóru að hljóma. Ég verð að lokum að minnast á það hvað söngkonan Victoria er með alveg hreint magnaða rödd. Það er auðheyrt á plötunni en frábært að heyra hana live. Þetta var bara æðislegt allt saman.

Það hvarflaði að mér að fara inn á Amsterdam að sjá Deathcrush eftir að dagskrá lauk í listasafninu en þó það virtist ekki vera nein röð þá ákvað ég að nenna því ekki. Það hefur margt breyst frá því ég fór fyrst á Airwaves og þar á meðal það að ég þarf að mæta í vinnuna á föstudagsmorgnum!

Tags: Airwaves, Airwaves 2011, Beach House, Borko, Deathcrush, Hjaltalín, Retro Stefson, Sin Fang
Flokkað undir Airwaves, Kristín Gróa | Comments Off

Topp 5 Airwaves tilhlökkun – Georg Atli

12.10.2011 - Georg Atli

Það er svo fáránlega margt sem mig langar að sjá á Airwaves í ár að það hreinlega tekur því ekki að nefna það allt! Þess vegna ætla ég bara að nefna nokkur atriði sem ég ætla að reyna mjög mikið að sjá en þau verða ekki einu sinni í neinni sérstakri röð, því ég get ekki valið á milli:

Fist Fokkers

Besta live band sem ég hef séð lengi.

Beach House

Það virðist svolítið gleymast að nefna Beach House í þessum Airwaves upptalningum. Frábær sveit og hafa bara gefið út frábærar plötur og Teen Dream (2010) stendur þar uppúr.

Iceage

Ég held að það hafi flestir bent á þessa í gestalistunum sínum. Platan þeirra er frábær og ef live flutningurinn þeirra hálfdrættingur á við hana þá eru þeir í góðum málum.

Hauschka

Þýskur píanó snillingur sem minnir að mörgu leiti á John Cage.

22 Pisterpirkko

Finnar með smá “cult following”. Finnar eru svo töff að þetta getur ekki klikkað.

Sin Fang

Sin Fang er svona “must see” hvar sem hann/þau er/u. Betri en af plötu sem er fjandi erfitt þegar maður dælir út frábærum plötum

Tune-Yards

Platan er frábær og það er eitthvað við tónlistina sem segir mér að þetta band sé frábært á sviði.

Dad Rocks!

Smá hæp í kringum þetta band í kringum Airwaves… allt sem ég hef heyrt af nýju plötunni hljómar voða vel.

Björk

Ég er mjög tvístígandi með það hvort að ég eigi að nenna að mæta í röðina fyrir Björk á Sunnudeginum, bara 200 miðar í boði og fyrstir koma fyrstir fá þannig að maður þarf líklega að fara bara beint í röð eftir tónleika laugardagsins. Ég veit samt að hún alveg fáránlega flott á sviðinu.

Reykjavík!

Nýja platan frá Reykjavík! er að fara að detta í búðir og miðað við það sem að ég hef heyrt af henni (sem er reyndar mjög lítið) þá er þetta ein af betri plötum ársins.

Tags: 22 Pisterpirkko, Airwaves 2011, Beach House, Björk, Dad Rocks!, Hauschka, Iceage, Reykjavík!, Sin Fang
Flokkað undir Airwaves, Georg Atli | 1 athugasemd »

Topp 5 Airwaves tilhlökkun – Kristín Gróa

12.10.2011 - Kristín Gróa

Það er alveg ótrúlegt að það sé komið að Airwaves hátíðinni enn einu sinni. Mér telst svo til að ég sé búin að fara á hverju ári síðan 2002 sem gerir þetta að tíundu hátíðinni minni í röð og geri aðrir betur! Ef það kemur ár sem ég fer ekki á Airwaves (án þess að vera hreinlega erlendis eða á sjúkrahúsi eða eitthvað álíka) þá veit ég að ég er orðin gömul. Ég er spennt fyrir rosalega mörgu í þetta sinn og þó ég hafi ákveðið að fylla listann minn með frekar fyrirsjáanlegum erlendum tónlistarmönnum þá mun ég reyna að missa ekki af eftirfarandi íslenskum tónlistarmönnum:

Berndsen
Borko
El Camino
Elín Ey
Fist Fokkers
Gang Related
GusGus
Hljómsveitin Ég
Just Another Snake Cult
Kiriyama Family
Markús and the Diversion Sessions
Mugison
Náttfari
NOLO
Of Monsters And Men
Orphic Oxtra
Prins Póló
Sin Fang
Snorri Helgason
Sóley
Stafrænn Hákon
Vigri

Ef ég næ að sjá helminginn af þessu þá verð ég mjög kát. Það má svo auðvitað ekki gleyma því að það skemmtilegasta við Airwaves er allt það sem maður sér óvart og heillar mann samstundis. Ég veit að þetta er orðin pínu klisja en þetta er það sem gerir hátíðina svona skemmtilega. Á hverju ári lendi ég í því að hugsa viku fyrir hátíð “ó shit ég er ekki búin að kynna mér hverjir eru að spila” en svo skiptir það aldrei máli. Það er ekki hægt að undirbúa Airwaves… það er bara hægt að njóta.

Jæja without further ado þá eru þetta þær erlendu sveitir sem ég er spenntust fyrir að sjá!

5. Iceage

Ungir danskir strákar sem eru búnir að vera fastir í hæpmaskínunni síðustu mánuði og það er alveg verðskuldað. Platan þeirra New Brigade er algjört monster og þetta ættu að verða alveg brjálæðislegir tónleikar. Það liggur við að mig langi til að vera tvítugur strákur í eina kvöldstund svo ég geti misst mig yfir þeim eeeen ég verð væntanlega aftast með krosslagðar hendur að missa mig innan í mér.

Iceage – White Rune

4. John Grant

Ég sé fyrir mér að þetta verði mjög tilfinnaþrungnir og innilegir tónleikar þar sem John Grant er rosalega mikið þannig. Textarnir hans eru alveg ótrúlega góðir og hreinskilnir. Lagið I Wanna Go To Marz er líka virkilega gott.

John Grant – I Wanna Go To Marz

3. Glasser

Það hefur ekki farið mikið fyrir Glasser en Ring var ein af betri plötum síðasta árs og hún læddist pínu aftan að mér. Þetta eru tónleikar sem gætu verið hit eða miss en ég hallast frekar að hit, sérstaklega ef maður þekkir lögin.

Glasser – Home

2. tUnE-yArDs

W H O K I L L er ein hæpaðasta plata ársins svo ég er væntanlega ekki ein um það að ætla að sjá tUnE-yArDs. Hæpið finnst mér reyndar algjörlega verðskuldað því þetta er líklega ein besta og jafnframt óvenjulegasta plata ársins og þau live clip sem ég hef séð eru ansi mögnuð. Algjört must-see.

tUnE-yArDs – Killa

1. Beach House

Þetta er líklega stærsta nafnið á hátíðinni í ár ef maður er svona pínu indísnobbari (eins og ég). Ég er búin að vera mjög hrifin af þeim frá því þau gáfu út plötuna Beach House árið 2006 og þau verða bara betri með hverri plötu.

Beach House – Gila

Tags: Airwaves, Airwaves 2011, Beach House, Berndsen, Borko, El Camino, Elín Ey, Fist Fokkers, Gang Related, Glasser, GusGus, Hljómsveitin Ég, Iceage, John Grant, Just Another Snake Cult, Kiriyama Family, Markús and the Diversion Sessions, Mugison, Náttfari, Nóló, of monsters and men, Orphic Oxtra, Prins Póló, Sin Fang, Snorri Helgason, Sóley, Stafrænn Hákon, tUnE-yArDs, Vigri
Flokkað undir Airwaves, Kristín Gróa, Listar, Tónleikar | Comments Off

Ef ég væri að fara á Airwaves…

11.10.2011 - Snorri

Enn eina ferðina er komið að Iceland Airwaves og enn einu sinni mun ég missa af herlegheitunum (fimmta árið í röð). Það er samt alltaf hægt að láta sig dreyma og ef ég væri á staðnum þá myndi ég fara og sjá eftirtalin bönd.

1. Beach House

Eitt flottasta band síðusta ára. Hef séð þau einu sinni á tónleikum fyrir margt löngu síðan sem voru alveg hreint magnaðir. Síðan þá hafa tvær frábærar plötur komið út sem ég held mikið upp á. Ég myndi því standa lengi í röð til að sjá þau aftur ef ég væri á Airwaves.

2. SBTKRT

London DJ/dub-step senan hefur verið mikið í sviðsljósinu með James Blake í fararbroddi. Fyrsta plata SBTKRT er ekki síðri og þar að auki mun aðgengilegri. Mér skilst að hann leggi einnig mikið í sviðsframkomu. Hæp sem ætti að standa undir sér. Í þessu lagi er söngkonan úr Little Dragon í gestahlutverki. Dreg reyndar í efa að hún verði á staðnum.

3. Glasser

Fyrir þá sem fíla flottar experimental elektrópopp söngkonur. Hef reyndar ekki hugmynd hvernig hún er á sviði.

4. Active Child

Nýbúinn að uppgötva þennan tónlistarmann sem hefur afar sérstaka rödd. Feykiflott, vel pródúseruð draum-elektróník með RnB ívafi.

5. YACHT

YACHT eru skrítnar skrúfur það fer ekki á milli mála en lögin þeirra eru oft einstaklega catchy. Ætti að vera gott show.

Hvað íslensku böndin varðar kem ég alveg af fjöllum og veit sem minnst um hvað er mest hipp og kúl um þessar mundir. Ég veit að ég myndi fara og sjá þau frændsystkin Ólaf og Ólöfu Arnalds enda afar talentuð bæði tvö og flott læv skilst mér.

Góða skemmtun !

Tags: Active Child, Beach House, Glasser, SBTKRT, YACHT
Flokkað undir Airwaves, Snorri | Comments Off

Fullt af “útlenskum tónleikum” á árinu

1.5.2011 - Georg Atli

Síðastliðin ár hafa verið ansi mögur þegar að það kemur að erlendum tónlistarmönnum að spila á Íslandi, að er líklega skiljanlegt. En núna í ár ætlar þetta heldur betur að breytast! Til að sanna mál mitt bendi ég ykkur á að lesa lengra…

Steingervingarnir í Eagles ætla að spila (löngu uppselt) og Cindy Lauper og svoleiðis… en svo eru líka alveg fullt af skemmtilegum tónlistarmönnum sem ætla líka að koma til okkar! Indíhausarnir eru náttúrulega búnir að fá ansi feitan bita með Deerhunter og Lower Dens (þó að þau ahfi ekki verið frábær þá er samt gaman að hafa séð þau) á Reykjavík Music Mess.

Svo kemur Elvis Costello og það er ansi flott dæmi. Harðkjarnaliðið fær svo að sjá eina af frægustu hljómsveitum þess tónlistarsviðs þegar Converge treður upp á Faktorý í júní (hafa þeir ekki komið áður??).

Maí er ansi góður tónleikamánuður því að þann 22. ætlar Caribou (og Sin Fang) að spila á NASA og það verður væntanlega geðveikt. Nokkrum dögum síðar verða spanjólarnir í hljómsveitin Ojos de Brujo að spila í tengslum við Listahátíð, það er alveg þess virði að tjékka á þeim ef að þið viljið heyra eitthvað aðeins öðruvísi eða ef að þið fílið “heimstónlist” (heimsins kjánalegasta nafn á tónlistarstefnu).

Síðan er Iceland Airwaves í október eins og venjulega og þar er þegar búið að tilkynna alveg heilan helling af flottum böndum, m.a. Beach House, tUnE-YarDs, Liturgy, John Grant og Zebra and Snake. Svo er einhver orðrómur um það að Fleet Foxes gætu verið á leiðinni þangað sem að væri frábært… en það eru mjög óstaðfestir orðrómar, ennþá.

Í gær var sagt frá því að Cut Copy ætli að spila í júlí. Ég held að það verði svakalegir partýtónleikar því að hressari syntharokksveit er vandfundin.

Svo er annar orðrómur um það að hljómsveitin Low (sem voru að gefa út plötu í byrjun apríl) sé væntanleg, en það er samt bara slúður sem að ég vona að verði að einhverju… þangað til að að það gerist getiði sótt þetta lag sem þau gáfu á heimasíðunni sinni.

Low – Try to Sleep

Tags: Beach House, Caribou, Converge, Cut Copy, Cyndi Lauper, Deerhunter, Eagles, Elvis Costello, Fleet Foxes, John Grant, Liturgy, Low, Lower Dens, Ojos de Brujo, Sin Fang, tUnE-yArDs, Zebra and Snake
Flokkað undir Georg Atli, Tónleikar | 2 athugasemdir »

Topp 5 erlendar plötur 2010 – Snorri

24.1.2011 - Snorri

2010 var mikið tónlistarár. Svo mikið tónlistarár að ég er engan veginn búinn að taka það almennilega út. Það er fullt af plötum sem hafa fengið mikla athygli og góða dóma sem ég hef ekki enn tjekkað á t.a.m. Kanye West, Janelle Monae, Joanna Newsom, Deerhunter o.fl og aðrar sem ég hef hlustað á og verið hrifinn af en ekki náð að hlusta nógu oft til að geta kallað þær uppáhalds og þar má nefna Sufjan Stevens, Vampire Weekend, Owen Pallett og Robyn. Svona er þetta stundum. Á sama tíma hef ég hlustað endurtekið og tekið í ástfóstur margar aðrar plötur, sumar sem hafa vakið mikla athygli en einnig aðrar sem hafa fallið meir í skuggann á vettvangi umræðu og almenns hæps, en að mínu mati eiga mikið hrós skilið.

Þannig að – þær 10 plötur sem standa upp úr en komast ekki inn á topp 5 listann eru (í engri sérstakri röð):

The National – High Violet
Hot Chip – One Life Stand
Yeasayer – Odd Blood
Twin Shadow – Forget
Local Natives – Gorilla Manor
Gorillaz – Plastic Beach
Gayngs – Relayted
Bonobo – Black Sands
Surfer Blood – Astro Coast
The Morning Benders – Big Echo

PS Ég gerði ekki lista fyrir íslenskar plötur því ég er ekki alveg nógu vel inni í íslensku senunni, en plötur Jónsa og Ólafar Arnalds ættu vel heima í þessum topp 15 lista.

En þá eru það topp 5 plöturnar:

5. Laura Veirs – July Flame

Ég held mikið upp á þessa amerísku söngkonu sem er ekki vel þekkt utan indíheimsins en hún er afar fær lagahöfundur með sérstaka og fallega rödd. Allar plötur hennar eru afar góðar en sú nýjasta er talin vera hennar besta verk enda um afar heilsteypta indí-folk plötu að ræða.

Laura Veirs – July Flame
Laura Veirs – Life Is Good Blues

4. Four Tet – There Is Love In You

Eins og margir fleiri beið ég spenntur eftir nýjustu plötu Kieran Hebden. Platan hans Rounds frá 2003 er ein besta elektrónik-plata síðasta áratugar. Nýjasta platan There Is Love In You gefur Rounds lítið eftir og slær fáar ef þá nokkrar feilnótur.

Four Tet – Sing
Four Tet – She Just Likes To Fight

3. Javelin – No Más

Einhverra hluta vegna hélt ég að þessi plata hefði komið út 2009 og hafði hana því ekki í huga þegar ég valdi bestu lögin 2010 hér um daginn. En hún reynist vera frá 2010 og hefur að mínu mati sú plata fengið allt of litla athygli miðað við hvað hún er frábærlega skrítin og skemmtileg. Ekta Brooklyn-freak sánd fyrir súra en hressa partýið.

Javelin – Oh! Centra
Javelin – On It On It

2. Arcade Fire – The Suburbs

Plata sem toppaði marga árslista og það kemur ekkert á óvart enda frá einu allra besta bandi síðustu ára. Þessarar plötu var beðið með mikilli eftirvæntingu. Það tók mig nokkrar umferðir að falla fyrir henni en þegar það gerðist var ekki aftur snúið og hún er búin að vera á repeat síðustu mánuði. Frábær lög á frábærlega heilsteyptri plötu. Arcade Fire plötur eru eins og eiturlyf, aftur aftur meira meira !!!

Arcade Fire – Ready to Start
Arcade Fire – Half Light II (No Celebration)

1. Beach House – Teen Dream

Beach House hafa ekki verið lengi á sjónarsviðinu en hafa verið dugleg að gefa út nýjar plötur og þau virðast verða betri og betri með hverri plötunni. Ég veit ekki hvernig eða hvort þau munu toppa Teen Dream sem kom út snemma á árinu 2010 en er enn í mikilli spilun og vekur alltaf upp sömu gæsahúðartilfinninguna. Draumkennd, dramatísk og hvert lagið öðru betra.

Beach House – Norway
Beach House – 10 Mile Stereo

Tags: arcade fire, Beach House, Four Tet, Javelin, Laure Veirs
Flokkað undir Listar, Snorri | Comments Off