Topp 5 íslenskar plötur ársins 2012 – Georg Atli
4.1.2013 - Georg Atli
Eins og alltaf þá var alveg fáránlega erfitt að velja bara 5 plötur og ég bara get ekki með góðri samvisku skrifað færslu um bestu plötur ársins án þess að amk nefna þessar 10 sem koma í næstu sætum fyrir neðan þær. Þessar plötur sem koma hérna næst eru allt plötur sem að ég átti í erfiðleikum (mismiklum að vísu) með að skera frá Topp 5 listanum mínum og mér finnst allar eiga það skilið að þið athugið þær aðeins betur, mér finnst líka rétt að taka fram að mér þótti sérstaklega erfitt að sleppa plötum Hjaltalín og Múgsefjunar af loka 5 plötulistanum mínum. Í stafrófsröð eru það eftirfarandi plötur sem ég þurfti að skera frá lokalistanum:
Borko - Born to be Free
Cheek Mountain Thief – Cheek Mountain Thief
Davíð Þór Jónsson – Improvised Piano Works 1
Dream Central Station – Dream Central Station
Ghostigital – Division of Culture & Tourism
Hjaltalín – Enter 4
Muck – Slaves
Múgsefjun – Múgsefjun
Ojba Rasta – Ojba Rasta
Retro Stefson – Retro Stefson
Tilbury – Exorcise
Topp 5 íslensku plöturnar 2012
5. Pétur Ben – Gods Lonely Man
Önnur plata Péturs Ben er ótrúlega ólík þeirri fyrstu. Þyngri, erfiðari, tilkomumeiri og betri
4. Þórir Georg – I Will Die and You Will Die and it Will be Alright
Þórir Georg sendi frá sér eina af bestu plötum árins og hann gerði það í sama stíl og plöturnar hans hafa verið, með mikilli hæversku og lítillæti. Platan er heillandi og innileg og eins og oftast snýst hún að mestu leyti um Þóri Georg, gítarinn hans og texta.
3. The Heavy Experience – Slowscope
Þetta er ein af þessum plötum sem að er eiginlega bara hægt að hlusta á ef maður er einn heima hjá sér. Maður byrjar að spila hana og svo sekkur maður neðar í sætið sitt og reynir síðan af öllu afli að hægja á allri líkamsstarfseminni sinni svo að ekkert geti truflað mann við það að hlusta.
2. Moses Hightower – Önnur Mósebók
Sálartónlist á íslenska vísu. Skemmtileg plata með mikið af skemmtilegum pælingum, æðislega skemmtilegum textum og rosalega skemmtilegum lögum.
1. Sudden Weather Change – Sculptures
Frábær plata frá Sudden Weather Change sem að ég held að því miður hafi of margir miðlar hreinlega gleymt í sínum uppgjörum. Mjög þroskuð og heilsteypt plata. Það allra besta sem ég hef heyrt frá SWC og það besta sem ég heyrði í ár.
Tags: Borko, Cheek Mountain Thief, Davíð Þór Jónsson, Dream Central Station, Ghostigital, Hjaltalín, Moses Hightower, MUCK, Múgsefjun, Ojba Rasta, Pétur Ben, Retro Stefson, Sudden Weather Change, The Heavy Experience, Tilbury, Þórir Georg
Flokkað undir Georg Atli | Comments Off
Íslenskur vínylmarkaður á Kexinu!
22.11.2012 - Georg Atli
Íslensk vínyl útgáfa stendur í miklum blóma þessi misserin enda er fátt eigulegra en góð (íslensk) tónlist á vínylplötu. Titlarnir hrúgast út í búðirnar í allskonar útgáfum, litaðar plötur, númeraðar plötur tvöfaldar plötur, 10″ plötur og allskonar margt fleira. Þess vegna er mér sérstaklega gleðilegt að birta þessa tilkynningu sem við fengum um Íslenskan vínyl markað semverður á Kex hostel á laugardag. Það Snorri Helgason sem stendur á bak við þetta skemmtilega framtak og þú getur (ef þú ert tónlistarmaður með “brakandi ferskan vínyl í pokahorninu”) meira að segja fengið að vera með, sendu bara póst á Snorra Helgason
Þeir sem ætla að vera með eru (ekki tæmandi listi því að það er alltaf að bætast nöfn við, best að fylgjast með á facebook):
Snorri Helgason, Borko, Tilbury, Retro Stefson, Ojba Rasta, Múm, Ásgeir Trausti, Ólöf Arnalds, Sin Fang, Legend, The Heavy Experience, Prinspóló, Hjálmar, Sigurður Guðmundsson og Memfismafían, Of Monsters and Men, For a Minor Reflection, Moses Hightower, Kira Kira, Valdimar, Berndsen og Lay Low.
Markaðurinn verður á Kex hostel á laugardaginn á milli 13 og 17 og það verður meira að segja lifandi tónlist líka! Hér er event-inn aftur.
Þangað til getið fengiuð smá innsýn inn í plötusafn Cut Chemist (Ozomatli, Jurassic 5)
Tags: Ásgeir Trausti, Berndsen, Borko, For a Minor Reflection, Hjálmar, Kira Kira, Lay Low, Legend, Moses Hightower, Múm, of monsters and men, Ojba Rasta, Ólöf Arnalds, Prinspóló, Retro Stefson, Sigurður Guðmundsson og Memfismafían, Sin Fang, Snorri Helgason, The Heavy Experience, Tilbury, Valdimar
Flokkað undir Georg Atli, Tilkynning | Comments Off
Borko myndband
20.9.2012 - Georg Atli
Hinn vel skeggjaði Borko sló upp veislu fyrir augu og eyru í Bíó Paradís á dögunum þegar að hann frumsýndi glænýtt myndband við mjög svo nýlegt lag (Born to be Free) og núna er hægt að berja gleðina augum í gegnum youtube! Myndbandið var unnið af Ingibjörgu Birgisdóttur, en hún á heiðurinn af ansi mörgum flottum nýlegum myndböndum (eins og sjá má á Vimeo reikningi hennar).
Tags: Borko
Flokkað undir Georg Atli | Comments Off
Borko gefur út nýtt lag og kynnir væntanlega breiðskífu
26.7.2012 - Georg Atli
Fréttir af Borko! Fréttin uppfærð, lagið er neðst.
Föstudaginn 27. júlí [Í dag!] mun fyrsta lagið af væntanlegri breiðskífu tónlistarmannsins Borko koma út. Lagið er titillag plötunnar sem nefnist Born to be Free og verður fáanlegt á tónlistarveitunni Gogoyoko á föstudag og á öðrum rafrænum tónlistarveitum í kjölfarið. “B-hlið” smáskífunnar inniheldur endurhljóðblöndun af laginu eftir tónlistarundrið Hermigervil.
Hljómplatan Born to be Free mun svo koma út hér á landi þann 16. október næstkomandi og um heim allan þann 23. október. Platan er önnur breiðskífa Borko, en sú fyrri, Celebrating Life, kom út hjá Kimi Records og Morr Music árið 2008 og hlaut prýðisgóðar viðtökur bæði hér heima og erlendis. Ljóst er að talsverð eftirvænting er meðal tónlistarunnenda eftir nýju efni frá Borko en fram í október verður titillagið að nægja.
Þeir allra spenntustu geta þó heyrt Borko og strákana í Borko flytja lög af plötunni á tónleikum á Kex hostel á fimmtudagskvöldið 2. ágúst og á Innipúkanum í Iðnó á föstudagskvöldið 3. ágúst.
Tags: Borko
Flokkað undir Georg Atli, Tilkynning | Comments Off
Hjaltalín, Snorri Helgason, Tilbury, Mr. Silla og Borko á styrktartónleikum
8.5.2012 - Kristjana
Á fimmtudaginn verða haldnir styrktartónleikar í Gamla Bíói. Allur ágóði tónleikanna mun renna til uppbyggingar á listasmiðju Galtarvita. Tónlistin, sem boðið verður upp á, er ekki af verri endanum en Hjaltalín, Snorri Helgason, Tilbury, Mr. Silla og Borko munu öll koma fram. Ekki slæmt það!
Tónleikarnir hefjast kl. 21:00 og miðaverð er 1.500 kr. Nánari upplýsingar hér.
Tags: Borko, Hjaltalín, Mr. Silla, Snorri Helgason, Tilbury
Flokkað undir Kristjana, Tilkynning | Comments Off
Airwaves fimmtudagskvöld – Kristín Gróa
14.10.2011 - Kristín Gróa
Eins og ég minntist á um daginn þá á Airwaves það til að koma algjörlega aftan að mér. Dagsetningin er þekkt ár fram í tímann en samt kemur það mér alltaf jafnmikið á óvart þegar er að komið að þessu og ég er alltaf algjörlega óundirbúin og aldrei búin að kynna mér erlendu böndin. Það verður örugglega til þess að ég missi af einhverju geðveiku en samt er mér eiginlega alveg sama því ég nýt hátíðarinnar alltaf og er þá ekki tilganginum náð?
Með árunum hefur viðhorf mitt til hátíðarinnar reyndar breyst aðeins og ég er frekar slök þegar kemur að því sem ég verð að sjá. Fyrir nokkrum árum síðan var það alveg mesta sorg ársins þegar tvær must-see hljómsveitir spiluðu á sama tíma eða ef ég missti hreinlega af einhverju. Það gleymist seint svekkelsið þegar við ég og frænka mín vorum eitthvað seinar út úr húsi á laugardagskvöldi og hlustuðum á óminn frá Clap Your Hands Say Yeah úr langri óhreyfanlegri röð fyrir utan Nasa á kaldasta Airwaves kvöldi sem ég man eftir. Mér fannst hátíðin eiginlega vera ónýt. Árið eftir sá ég þá svo spila í London og það var bara mjög gaman en meira út af félagsskapnum heldur en frammistöðu hljómsveitarinnar. Svona er þetta bara. Það sem maður er fyrir fram búinn að ákveða að sé best er svo kannski bara frekar leim og það sem maður hefur aldrei heyrt um er æðisgengið. C’est la vie. Whatever. Það er betra að njóta þess sem er í boði heldur en að svekkja sig á því sem maður einhverra hluta vegna getur ekki séð.
Þetta kæruleysi sem hefur heltekið mig í seinni tíð varð væntanlega til þess að ég beilaði á fyrsta kvöldi hátíðarinnar. Skítaveður, þreyta, matarboð og unaðslegt rauðvín í maganum sem gerði leigubílaferð í og úr bænum nauðsynlega urðu til þess að ég ákvað bara að vera heima.
Þrátt fyrir að veðrið væri síst betra í gær þá var ekkert annað í boði en að taka kvöldið með trompi til að bæta upp fyrir syndir dagsins á undan. Ég byrjaði dagskrána reyndar á því að taka frekar brútal spretti í ræktinni sem var eftir á að hyggja ekki svo gáfulegur undirbúningur fyrir tónleikakvöld. Nærri dauða en lífi skjögraði ég inn á Hressó um sexleytið þar sem Sin Fang voru að spila off-venue. Mig hefur langað að sjá hann/þau live aftur frá því að ég heillaðist algjörlega af Summer Echoes og þó þetta hafi ekki verið besti staðurinn til þess þá áttu on-venue tónleikarnir að fara fram á sama tíma og Beach House og ekki ætlaði ég að missa af því. Það er eiginlega hægt ekki meta þetta sem eiginlega tónleika þar sem tjald í roki er ekki besti tónleikastaður í heimi og það var pínu vandræðagangur hjá þeim (lengi að setja upp, slitinn gítarstrengur). Ég skemmti mér bara rosalega vel og fannst hápunktarnir án efa vera Clangour and Flutes og Nothings. Ef ég man rétt spiluðu þau líka tvö ný lög sem lofuðu virkilega góðu en önnur lög (Slowlights aðallega) nutu sín ekki alveg nógu vel akkúrat þarna. Ég held það skrifist samt algjörlega á venue-ið en ekki á þau sjálf og ég fór mjög sátt.
Ég gerði tónleikapásu til að ná í hálfveikan eiginmanninn í vinnuna og borða kvöldmat en brunaði svo beint niður í bæ aftur og ákvað að láta vaða beint í listasafnið. Við vorum mætt rétt áður en húsið opnaði og þreyttu fótunum mínum og hálfveika eiginmanninum þótti ekki leiðinlegt að fá sæti fremst á svölunum með besta útsýni í bænum.
Borko steig fyrstur á svið með ásamt hljómsveit. Ég hef nú satt að segja lítið hlutað á hann en renndi plötunni Celebrating Life einu sinni í gegn í gær svo ég vissi aðeins við hverju var að búast. Ef ég man rétt þá byrjuðu þeir á upphafslagi plötunnar, Continental Love, sem var eiginlega hápunkturinn en kannski var það bara af því ég hlustaði á það þrisvar fyrr um daginn og tengdist því aðeins meira en restinni. Mér fannst þetta bara ágætis frammistaða hjá þeim en ég hef á tilfinningunni að ég hefði notið tónleikanna betur ef ég hefði þekkt tónlistina meira.
Í hléinu gafst hálveiki eiginmaðurinn upp og hélt heim á leið svo ég var enn fegnari að hafa nælt í þetta prýðilega sæti enda þykir mér fátt leiðinlegra en að standa ein á tónleikum. Hjaltalín voru næst á svið og ég var nú nokkuð spennt fyrir að sjá þau enda ekki séð þau síðan þau komu fram með Páli Óskari á Airwaves 2009 og gjörsamlega trylltu salinn (ókei kannski var það Páll Óskar í bleiku glimmerjakkafötunum sem sá aðallega um það). Nú ætla ég að byrja á því að segja að ég hef aldrei hlustað meðvitað á Hjaltalín heldur hef ég bara heyrt í þeim í útvarpinu, í sjónvarpinu, eða á tónleikum). Þau tilkynntu það í upphafi tónleikanna að þau ætluðu aðallega að spila nýtt efni sem mér þótti nú aldeilis frábært og var spennt að heyra hvernig það væri. Það er skemmst frá því að segja að ég náði bara engu sambandi við þessi nýju lög. Mér fannst eiginlega ekki heil brú í þeim og þau voru að mínu mati pínu “indulgent” ef ég leyfi mér að sletta. Ég gat ekki séð að aðrir áhorfendur væru mjög ósammála mér því þeir sýndu lítil viðbrögð fyrr en kunnuglegt lag hljómaði loksins. Ég veit að kunnugleg lög fá betri viðbrögð en mér fannst bara himinn og haf á milli þeirra og nýju laganna. Ég hitti vinkonu mína eftir tónleikana og hún og hennar maður yfirgáfu listasafnið í miðju Hjaltalín setti því “það var svo ógeðslega leiðinlegt”. Úbbs.
Það lá mikið á að rífa upp stemninguna eftir þetta og Retro Stefson afgreiddu það mál með glans. Það er eiginlega öfugt farið með þau að ég hef talsvert hlustað á plöturnar þeirra (og þá aðallega Kimbabwe) en hef sjaldan séð þau live. Það er skemmst frá því að segja að þau gjörsamlega trylltu áhorfendur. Þau spiluðu ekki svo mörg lög en það voru öll réttu lögin (Senseni, Papa Paulo III, Velvakandasveinn, Kimba…) og interöktuðu svo rosalega við áhorfendur að ég hef sjaldan séð annað eins. Spilamennskan fór stundum aðeins út af sporinu því þau voru svo upptekin við að halda uppi stemningu en það er nú varla hægt að setja út á það þegar allir í húsinu voru að missa sig úr gleði. Það hlýtur að vera takmarkið.
Eftir þetta var komið að Beach House sem var sú sveit sem ég var spenntust fyrir á allri hátíðinni. Ég sver að ég fékk gæsahúð um leið og fyrstu tónarnir í Gila byrjuðu að spilast. Þvílík byrjun! Fjúff. Næst fóru þau beint í Walk In The Park og þaðan í Norway og mér var nú eiginlega bara allri lokið yfir þessu strax þá. Sviðsframkoman hjá þeim var nú ekki beint lífleg en vá hvað tónlistin bætti það upp. Vá vá vá. Þau spiluðu aðallega lög af hinni frábæru Teen Dream eins og við var að búast og ég kvarta ekki yfir því. Áhorfendur virtust vera að fíla þetta í botn og það varð allt vitlaust þegar upphafstónar Zebra fóru að hljóma. Ég verð að lokum að minnast á það hvað söngkonan Victoria er með alveg hreint magnaða rödd. Það er auðheyrt á plötunni en frábært að heyra hana live. Þetta var bara æðislegt allt saman.
Það hvarflaði að mér að fara inn á Amsterdam að sjá Deathcrush eftir að dagskrá lauk í listasafninu en þó það virtist ekki vera nein röð þá ákvað ég að nenna því ekki. Það hefur margt breyst frá því ég fór fyrst á Airwaves og þar á meðal það að ég þarf að mæta í vinnuna á föstudagsmorgnum!
Tags: Airwaves, Airwaves 2011, Beach House, Borko, Deathcrush, Hjaltalín, Retro Stefson, Sin Fang
Flokkað undir Airwaves, Kristín Gróa | Comments Off
Topp 5 Airwaves tilhlökkun – Kristín Gróa
12.10.2011 - Kristín Gróa
Það er alveg ótrúlegt að það sé komið að Airwaves hátíðinni enn einu sinni. Mér telst svo til að ég sé búin að fara á hverju ári síðan 2002 sem gerir þetta að tíundu hátíðinni minni í röð og geri aðrir betur! Ef það kemur ár sem ég fer ekki á Airwaves (án þess að vera hreinlega erlendis eða á sjúkrahúsi eða eitthvað álíka) þá veit ég að ég er orðin gömul. Ég er spennt fyrir rosalega mörgu í þetta sinn og þó ég hafi ákveðið að fylla listann minn með frekar fyrirsjáanlegum erlendum tónlistarmönnum þá mun ég reyna að missa ekki af eftirfarandi íslenskum tónlistarmönnum:
Berndsen
Borko
El Camino
Elín Ey
Fist Fokkers
Gang Related
GusGus
Hljómsveitin Ég
Just Another Snake Cult
Kiriyama Family
Markús and the Diversion Sessions
Mugison
Náttfari
NOLO
Of Monsters And Men
Orphic Oxtra
Prins Póló
Sin Fang
Snorri Helgason
Sóley
Stafrænn Hákon
Vigri
Ef ég næ að sjá helminginn af þessu þá verð ég mjög kát. Það má svo auðvitað ekki gleyma því að það skemmtilegasta við Airwaves er allt það sem maður sér óvart og heillar mann samstundis. Ég veit að þetta er orðin pínu klisja en þetta er það sem gerir hátíðina svona skemmtilega. Á hverju ári lendi ég í því að hugsa viku fyrir hátíð “ó shit ég er ekki búin að kynna mér hverjir eru að spila” en svo skiptir það aldrei máli. Það er ekki hægt að undirbúa Airwaves… það er bara hægt að njóta.
Jæja without further ado þá eru þetta þær erlendu sveitir sem ég er spenntust fyrir að sjá!
5. Iceage
Ungir danskir strákar sem eru búnir að vera fastir í hæpmaskínunni síðustu mánuði og það er alveg verðskuldað. Platan þeirra New Brigade er algjört monster og þetta ættu að verða alveg brjálæðislegir tónleikar. Það liggur við að mig langi til að vera tvítugur strákur í eina kvöldstund svo ég geti misst mig yfir þeim eeeen ég verð væntanlega aftast með krosslagðar hendur að missa mig innan í mér.
4. John Grant
Ég sé fyrir mér að þetta verði mjög tilfinnaþrungnir og innilegir tónleikar þar sem John Grant er rosalega mikið þannig. Textarnir hans eru alveg ótrúlega góðir og hreinskilnir. Lagið I Wanna Go To Marz er líka virkilega gott.
John Grant – I Wanna Go To Marz
3. Glasser
Það hefur ekki farið mikið fyrir Glasser en Ring var ein af betri plötum síðasta árs og hún læddist pínu aftan að mér. Þetta eru tónleikar sem gætu verið hit eða miss en ég hallast frekar að hit, sérstaklega ef maður þekkir lögin.
2. tUnE-yArDs
W H O K I L L er ein hæpaðasta plata ársins svo ég er væntanlega ekki ein um það að ætla að sjá tUnE-yArDs. Hæpið finnst mér reyndar algjörlega verðskuldað því þetta er líklega ein besta og jafnframt óvenjulegasta plata ársins og þau live clip sem ég hef séð eru ansi mögnuð. Algjört must-see.
1. Beach House
Þetta er líklega stærsta nafnið á hátíðinni í ár ef maður er svona pínu indísnobbari (eins og ég). Ég er búin að vera mjög hrifin af þeim frá því þau gáfu út plötuna Beach House árið 2006 og þau verða bara betri með hverri plötu.
Tags: Airwaves, Airwaves 2011, Beach House, Berndsen, Borko, El Camino, Elín Ey, Fist Fokkers, Gang Related, Glasser, GusGus, Hljómsveitin Ég, Iceage, John Grant, Just Another Snake Cult, Kiriyama Family, Markús and the Diversion Sessions, Mugison, Náttfari, Nóló, of monsters and men, Orphic Oxtra, Prins Póló, Sin Fang, Snorri Helgason, Sóley, Stafrænn Hákon, tUnE-yArDs, Vigri
Flokkað undir Airwaves, Kristín Gróa, Listar, Tónleikar | Comments Off
Nýtt lag frá Snorra Helgasyni
20.6.2011 - Georg Atli
Snorri Helgason hefur sent frá sér lagið River en það verður að finna á næstu breiðskífu hans, Winter Sun. Platan mun koma út á Íslandi í lok júlí á vegum Kimi Records. Lagið er hugljúfur söngur um lífsins farvegi. Um upptökur sá Sindri Már Sigfússon (Seabear, Sin Fang). Við flutning lagsins nýtur Snorri góðrar aðstoðar Sigurlaugu Gísladóttur (Mr. Silla, Múm) sem sér um bakraddir, Guðmundar Óskars Guðmundssonar (Hjaltalín, Borko) sem sér um bassaleik og Sóleyjar Stefánsdóttur (Sóley, Seabear, Sin Fang) sem sér um píanóleik. Sjálfur sér Snorri um söng, gítarleik, áslátt og munnhörpuleik. Umslag Winter Sun er hannað af Hildu Gunnarsdóttur.
Snorri Helgason – River
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Tags: Borko, Hjaltalín, Mr. Silla, Múm, Seabear, Sin Fang, Snorri Helgason, Sóley
Flokkað undir Georg Atli, Tilkynning | Comments Off
FM Belfast – Don’t Want to Sleep
10.6.2011 - Georg Atli
Færslan um plötu mánaðarins er í smá dulbúningi þessa vikunna og ég felli hana saman við stutta plöturýni. Hinar færslurnar verða svo með venjulegu sniði. Við höldum áfram að færa okkar helstu áherslur í áttina að íslenskri tónlist og annan mánuðinn í röð er það íslensk plata sem er plata mánaðarins hjá okkur.Gaman að því.
FM Belfast – Don’t Want to Sleep
Þetta er önnur plata FM Belfast. Fyrri platan How to Make Friends kom út árið 2008 og það var í einu orði sagt megapartýplata. Fullt af synthum og dansi og falsettum og svo voru náttúrulega þessi fáránlega skemmtilegu tökulög þarna líka, bara 120% partý út í gegn. Til dæmis var eitthvað allra mesta og besta stuðlag allra tíma þarna (ég mana fólk í það að reyna að hlusta og komast ekki í stuð!). Það var samt alltaf eitthvað við hana sem að gerði það að verkum að mér fannst hún aldrei virka sem ein plata, hún var miklu frekar mörg lög saman komin á einni plötu. Rosa góð lög og allt það en mér fannst platan aldrei neitt rosalega heilsteypt, það er ekki það að plötur þurfi endilega að vera eitthvað rosalega heilsteyptar til að vera góðar… en samt.
Þessi nýja plata er töluvert öðruvísi, hún er mun hægari og heildin er ekki alveg jafn megapartý væn, þó að sum lögin þarna séu mjöög hressandi. Léttleikinn er samt sem áður ráðandi þarna og og platan öll er mjög skemmtileg og þægilega einföld, það er enginn yfirþyrmandi íburður hérna. Allir vita hvað þeir ætla að gera og gera það ótrúlega vel.
Hljómurinn á Don’t Wan’t to Sleep er líka miklu þéttari en á fyrri plötunni og virkar útpældari og fyrir vikið eru hlustendur komnir með heilsteyptara verk í hendurnar. Elektrópoppið er á sínum stað og falsetturnar og syntharnir og skemmtilegu textarnir og allt sem að gerir FM Belfast eins skemmtileg og þau eru þannig að það er ekki hægt að kvarta yfir neinu. Svo eru líka ansi skemmtilegir gestaleikarar á þessari plötu (m.a. Unnsteinn úr Retro Stefson og Borko)… ég verð samt að viðurkenna að ég sakna tökulaganna.
Ef að þetta væri sjónvarpsefni þá væri sagt að þetta væri sjálfstætt framhald. Við erum komin í allt annað plott og þetta er engan vegin sama myndin/platan (enda væri það kjánalegt!) en það eru samt sömu karekterar. Í heildina finnst mér Don’t Want to Sleep jafnvel vera betri en How to Make Friends og það er greinilegt að tónlistarmennirnir á bak við hljómsveitina eru búnir að eyða þessum tíma sem leið á milli platna nokkuð vel, amk svona tónlistarlega séð.
Fyrsta lagið sem ég bendi á af plötunni er lagið New Year. Létt og skemmtilegt (einhverskonar elektrónískt diskó) og svo er það líka ókeypis á netinu!
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Tags: Borko, FM Belfast, Retro Stefson
Flokkað undir Georg Atli, Plata mánaðarins, Plötuumfjallanir | Comments Off
Reykjavík Music Mess – Laugardagur
19.4.2011 - Georg Atli
Já nú er Reykjavík Music Mess búið og þá er alltaf gott að rifja aðeins upp hvað það var sem að maður sá, bendi sérstaklega á Twitterið okkar en við vorum að live twitta alla helgina! Fyrst ætla ég samt að segja að þessi hátíð var algjör snilld og þið sem að misstuð af henni misstuð af mjög miklu. Fullt að frábærum hljómsveitum skemmtilegur nýr staður (Norræna húsið), allskonar fullt fólk og millilaga grín og stór vodkaflaska og riiiisa stór diskókúla og svo voru hverjir tónleikar alltaf frekar stuttir þannig að maður fékk að að sjá mikið af tónlist á hverju kvöldi, það hefði alveg verið kjörið að hafa fullt af fólki.. Þetta var akkúrat svona hátíð sem að vantaði inn í fyrri hluta ársins. Meira svona takk!
Núna ætla ég að fara að tala um lagardagskvöldið því að hún Kristín Gróa er búin að skrifa um föstudaginn.
Ég ætla reyndar að byrja á því að segja aðeins og örstutt frá Stafrænum Hákoni á föstudeginum.
Föstudagur
Þegar að það var komið að því að Stafrænn Hákon byrjaði þa´verð ég að ég var orðinn ansi rokkþyrstur… áður en að hann byrjaði þá höfðu Nive Nielsen & the Deer Children (ekki gott live!) og Sóley (mjög gott live!) spilað sín sett og þrátt fyrir að maður geti sagt margt gott um þau atriði þá voru þau ansi róleg. Ég varð því ansi spenntur þegar að ég heyrði að Stafrænn myndi spila án söngvara því að það gat bara þýtt það að það væri meira rokk en það sem að áður var komið. Ég hafði rétt fyrir mér. Settið rann fram mjög svo áreynslu laust og hljómsveitin er greinilega nokkuð vön því að koma fram saman því að þeir voru mjög þéttir og öruggir í öllu sínu, ekta post-rokk sem byrjaði rólega en fór svo á fullt og náði hápunkti með laginu Val Kilmer (snilldar lag). Bendi svo á að Stafrænn Hákon (af sinni alþekktu góðmennsku) er búinn að setja alla tónleikana á netið og þið getið fundið þá með því að like-a hann/þá á facebook. Gott stöff, ég lofa.
en þá að laugardeginum!
Ég eyddi kvöldinu á NASA því að mér fannst það vera mest djúsí. Byrjaði á því að missa af Miri og ég er alveg ótrúlega súr yfir því. eins og allir (ættu að) vita þá gáfu þeir út eina af bestu plötum síðasta árs og ég var farinn að hlakka til að sjá þá á tónleikum).
Þegar að ég kom þá var Borko sem sagt að stilla sér upp og þess vegna tók ég gleði mína á ný. Ég hafði aldrei séð Borko spila og reyndar ekki einu sinni heyrt neitt almennilega í plötunni hans. Þessu ætla ég þó að ráða bót á hið snarasta, hann var ótrúlega góður á sviðinu. Septett Gylfa Blöndal fylgdi honum og þar eru brass leikarar og allt (alltaf verið pínu veikur fyrir góðu brassi). Þeir voru eiginlega óeðlilega góðir tónlistarmenn og allir náðu þeir vel saman með Borko og allt þetta kom mér skemmtilega á óvart. mér fannst það mjög gaman hvað hann Borko kynnti lögin sín vel, allir vissu alveg hvaða lag hann var að fara eða hafði verið að spila, það var þægilegt og fleiri mættu taka það upp… amk þeir sem að ég hef aldrei heyrt í. Hlustum á einn af hápunktunum af mjög góðu settinu:
Síðan var komið að Sin Fang. Ég hafði hlustað margoft á plöturnar hans og sú síðasta er þrælgóð. Alltaf þegar að ég fer á tónleika og ætla að fjalla eitthvað um þá reyni ég að vera smá pro og skrifa hjá mér athugasemdir sem að ég get svo stuðst við eftir á. Það eina sem að ég náði að skrifa við Sin Fang var:
“Hljómar betri en á plötunni sinni” og “sjitt, hvað Sin Fang er góður live!!!” Ég nefnilega var svo mikið að fíla tónleikana að ég gleymdi alveg að reyna að vera pro…
Það er samt alveg satt það sem að ég skrifaði og það súmmar eiginlega upp allt sem að ég hef að segja, einhvern veginn þá hljómar tónlistin hans bara miklu betur á sviði en af plötu (þó að þær séu rosa góðar) og þetta var alveg ótrúlega flott. Án efa einn af betri tónleikum ársins, þó þeir hafi verið stuttir.
Hipsterarnir í Lower Dens voru næst. Ég var ansi spenntur fyrir þeim, platan þeirra er rosalega góð…. rooosalega góð. Þar rokka þau feitt og það sem að ég hef séð af Jana Hunter þá er hún alveg svaka töff frontur. Tónleikarnir voru samt ekki jafn góðir og platan, engan veginn. Þau fóru út í það að vera bara með læti og þá ekkert rosalega góð læti. Hljóðið var reyndar eitthvað að stríða þeim og eitt lagið missti sig soldið í feedback og vesen en það er samt ekkert sérstaklega góð afsökun (finnst mér), svo leit ekkert þeirra út fyrir að nenna þessu og mér finsnt það alltaf vera mikill mínus þegar að hljómsveitir nenna ekki að spila fyrir aðdáendur. Tjékkiði samt á þessum Tiny Desk tónleikum sem þau geru fyrir NPR, þar eru þau miklu betri en það sem að ég sá:
Á eftir vonbrigðunum sem Lower Dens voru þá komu Kimono. Í Kimono er líklega flinkasti gítarleikari
Ísland, Gylfi Blöndal, og hann fór alveg á kostum. Það var mjög flott þegar að hann tók upp slegil og byrjaði annars vegar að plokka með skaftinu á honum og hins vegar að berja í gítarinn sinn til að mynda einhverskonar gítardrón, alvöru rokk. Það er líklega besta leiðin til þess að lísa tónlist Kimono manna, alvöru rokk. Það eru enginn óþarf gimmick hjá þeim eða neitt rugl þeir bara mæta og rokka feitt. Síðan settu þeir líka riiiisastóru diskókúluna í gang, það var næs.
Ég verð nú að viðurkenna að þegar þarna var komið þá var ég orðinn ansi þreyttur og var hálfpartinn á leiðinni heim en ég varð samt að sjá settið hjá Lazyblood sem að kom á eftir. Ég veit ekki alveg hvernig ég á að lýsa því sem að ég sá þar öðruvísi en að það var geðveikt. Brjáluð tónlist sem að kom mér rosalega á óvart og brjálaður dans performans sem að kom mér líka á óvart. Gott stöff alla leið. Hérna fáiði smá sýnishorn:
Tags: Borko, Kimono, Lazyblood, Lower Dens, Reykjavík Music Mess, Sin Fang, Stafrænn Hákon
Flokkað undir Georg Atli, Tónleikar | Comments Off
