Topp 5 listamenn sem dóu ungir – Kristín Gróa

5.6.2010 - Kristín Gróa

Í dag er þemalisti. Tónlistarmennirnir á þessum lista voru allir frá Bandaríkjunum, fæddust á fimmta áratugnum og dóu á þeim áttunda. Já og voru brilliant líka

.
5. Cass Elliot (1941 – 1974)

Það er þrálátur orðrómur í gangi um það að Mama Cass hafi kafnað á skinkusamloku og dáið. Það er þó víst bara vitleysa því talið er að hún hafi látist úr hjártaáfalli. Það ótrúlega er að hún lést í sömu íbúð og Keith Moon lést svo í nokkrum árum síðar.

The Mamas And The Papas – Dream A Little Dream Of Me

4. Danny Whitten (1943 – 1972)

Danny Whitten var aðalgítarleikari hljómsveitarinnar The Rockets sem seinna breyttist í hina goðsagnakenndu Crazy Horse. Crazy Horse hefur fylgt meistara Neil Young allt frá útgáfu Everybody Knows This Is Nowhere en þar var Whitten með stórt hlutverk. Whitten var mjög hæfileikaríkur og samdi m.a. hið gullfallega I Don’t Want To Talk About It sem varð megahittari í flutningi Rod Stewart en vandamálið var bara að hann var heróínfíkill. Hann dó af of stórum skammti 29 ára gamall.

Neil Young & Crazy Horse – Come On Baby Let’s Go Downtown (Live At Fillmore East)

3. Ronnie Van Zant (1948 – 1977)

Ronnie Van Zant var aðalforsprakki hljómsveitarinnar Lynyrd Skynyrd. Árið 1977 var hljómsveitin að fljúga á milli tónleikastaða þegar flugvélin þeirra hrapaði og Van Zant lést ásamt hljómsveitarmeðlimunum (og systkinunum) Steve Gaines og Cassie Gaines.

Lynyrd Skynyrd – Tuesday’s Gone

2. Gram Parsons (1946 – 1973)

Gram Parsons spilaði sóló, með The Byrds og The Flying Burrito Brothers og er oft talinn einn af upphafsmönnum altkántrísins. Hann lést eftir að hafa innbyrgt fáránlega stóran skammt af morfíni og áfengi. Það furðulegasta við dauða hans var að þegar átti að flytja líkið með flugi á milli fylkja var því stolið af flugvellinum. Það var vinur hans sem stal líkinu og kveikti í því að því er virðist til að uppfylla óskir Parsons. Furðulegt.

Graham Parsons & Emmylou Harris – Love Hurts

1. Duane Allman (1946 – 1971)

Duane Allman var eins og nafnið gefur til kynna aðalgaurinn í The Allman Brothers Band. Hann lést árið 1971 þegar hann keyrði mótórhjólinu sínu beint á vörubíl. Það óhugnanlega var að aðeins ári síðar lést bassaleikari hljómsveitarinnar, Berry Oakley, við það að keyra sínu mótórhjóli beint á strætisvagn aðeins þremur götum frá staðnum sem Allman dó. Þeir voru grafnir hlið við hlið.

The Allman Brothers Band – Whipping Post (Live At Fillmore East)

Tags: Danny Whitten, Gram Parsons, Lynyrd Skynyrd, The Allman Brothers Band, The Mamas And The Papas
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 3 athugasemdir »

Topp 5 dóplög – Kristín Gróa

4.4.2008 - Kristín Gróa

5. Oasis – Morning Glory

All your dreams are made
When you’re chained to the mirror and the razorblade

Ahh þeir gömlu góðu dagar þegar Oasis voru ekki drasl. Platan (What’s The Story) Morning Glory? var nokkurnveginn soundtrack lífs míns í 9. bekk svo ég ber kannski óvenju sterkar taugar til hennar. Þetta lag finnst mér alveg óóóótrúlega gott.

4. Crazy Horse – Come On Baby Let’s Go Downtown

Sure enough, they’ll be sellin’ stuff
When the moon begins to rise
Pretty bad when you’re dealin’ with the man
And the light shines in your eyes

Tekið af uppáhalds Neil Young plötunni minni, Tonight’s The Night. Lagið er samið og sungið af Crazy Horse gítarleikaranum Danny Whitten sem var forfallinn heróínfíkill og endaði á því að drepa sig með of stórum skammti.

3. Grandmaster Flash – White Lines (Don’t Do It)

My white lines go a long way
Either up your nose or through your vein
With nothin to gain except killin’ your brain

Haldið ykkur frá dópinu krakkar mínir, það steikir bara á ykkur heilann.

2. Curtis Mayfield – Pusher Man

I’m your mama, I’m your daddy,
I’m that nigga in the alley.
I’m your doctor when in need.
Want some coke? Have some weed.

Þetta lag er bara svo svalt enda ekki við öðru að búast af sjálfum Curtis Mayfield.

1. The Velvet Underground – Heroin

Heroin, be the death of me
Heroin, it’s my wife and it’s my life
Because a mainer to my vein
Leads to a center in my head
And then I’m better off than dead

Mig langaði svo rosalega að sleppa þessu lagi því það er svo fyrirsjáanlegt en ég bara get það ekki. Þetta lag er svo skelfilegt og hreinskilið og myrkt að það er hið eina sanna dóplag.

Tags: Crazy Horse, Curtis Mayfield, Danny Whitten, Grandmaster Flash, neil young, Oasis, The Velvet Underground
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 1 athugasemd »

Topp 5 Neil Young lög – Kristín Gróa

29.2.2008 - Kristín Gróa

Það kemur kannski ekki mikið á óvart að ég vel Neil Young, ekki bara af því hann er uppáhalds tónlistarmaðurinn minn heldur er ég þar að auki að fara á tónleika með honum (verð reyndar væntanlega búin að því þegar þetta birtist) í fyrsta skipti á fimmtudaginn (uhh… í gær)! Ég get auðvitað ekkert valið fimm bestu Neil Young lögin en ég ætla að gera tilraun til að velja góð lög sem sýna ólíkar hliðar á kallinum.

5. Dirty Old Man af Chrome Dreams II (2007)

Byrjum á lagi af nýjustu plötu Young sem kom út í lok síðasta árs. Mér finnst alveg ótrúlegt að einhver geti gefið út plötu af þessum kalíber eftir fjörutíu ár í bransanum en svona er Neil Young bara. Það er líka eitthvað við að heyra rúmlega sextugan kallinn syngja “I’m a dirty old man”.

4. After The Goldrush af After The Goldrush (1970)

Hér kemur rólegi Neil. Mér hefur alltaf þótt vænt um þessa plötu því hún er sú fyrsta sem ég hlustaði á með honum og varð alveg heilluð við fyrstu hlustun.

3. Cinnamon Girl af Everybody Knows This Is Nowhere (1969)

Lag af annari plötu Young og þeirri fyrstu sem hann tók upp með Crazy Horse. Þó það sé fullmikil einföldun er nánast hægt að skipta plötunum hans í tvennt, með Crazy Horse og án Crazy Horse. Rokkað eða rólegt. Það er ekki hægt að segja að annað sé betra en hitt… það er bara öðruvísi.

2. Borrowed Tuna af Tonight’s The Night (1975)

Þetta lag er af uppáhalds Neil Young plötunni minni. Hún er ekki tæknilega fullkomin og röddin hans hefur virkilega verið í betra formi en hún er svo viðkvæm og það er svo mikil tilfinning í henni. Platan kom út skömmu eftir lát Crazy Horse gítarleikarans Danny Whitten og rótarans Bruce Berry sem útskýrir auðvitað hvað er í gangi á þessari plötu. Alveg hreint ótrúlegt meistaraverk.

1. Cortez The Killer af Zuma (1975)

Eitt af alltime uppáhalds lögunum mínum. Ég reifst einu sinni mikið við vin minn um þetta lag. Hann sagði að Dave Matthews Band útgáfan væri miklu betri en orginallinn og ég varð svo hneyksluð og móðguð fyrir hönd Neil Young að ég þvertók fyrir það. Vini mínum fannst svo fáránlegt að ég skyldi afneita hans skoðun algjörlega án þess að hafa heyrt lagið og við rifumst um þetta í margar vikur þangað til ég gerði mér sérferð heim til hans til að horfa á vídjó af þessum ósköpum. Þegar það var búið sagði ég “sko ég vissi það, orginallinn er betri” og fór. Dave Matthews Band? Please…

Tags: Bruce Berry, Crazy Horse, Danny Whitten, Dave Matthews Band, neil young
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 1 athugasemd »