Topp 5 plötur sem munu fylgja mér um alla tíð – Georg Atli

8.10.2012 - Georg Atli

Þessi listi kemur svona svakalega seint því að ég hef ekki haft tíma til að setja hann inn, mér fannst þetta samt svo skemmtilegt konsept að ég tímdi ekki að sleppa honum. Það er svo merkilegt við “plötur sem fylgja manni alla tíð” (svona þegar að ég skrifa og les þetta eftir á virkar nafnið óþarflega dramatískt) er að þetta þurfa ekkert endilega að vera uppáhalds plöturnar manns, sumar plötur (og/eða lög) bara hanga einhvern veginn við mann og sleppa bara ekkert. Plöturnar 5 sem ég nefni hérna áeftir eru svolítið svoleiðis ekkert endilega uppáhaldsplöturnar mínar (þó að fyrsta og annað sætið séu það) en þær er einhverra hluta vegna mikilvægar eða kannski frekar óhjákvæmilegar…

p.s. síðan er að vera erfið og vill ekki leyfa mér að streyma lögunum þannig að þið verðið bara að láta youtube linka duga

5. Sushi 4004 – Safnplata

Ég er með blæti fyrir japanskri tónlist sem ég hef aldrei leyft mér að sökkva almennilega í… líklega vegna þess að ég býst hálft í hvoru við því að koma aldrei aftur frá því. Þegar að bakterían bítur mig þá finnst mér rosa gott að geta gripið í þessa og af því að hún er allskonar þá slær hún á mesta bitið og ég get lifað í voninni um að allt þaðan sé svona frábært.

Kashimi Karie – Alcohol

4. Rufus Wainwright

Þetta er í rauninni ekki einhver ein plata, miklu frekar tónlistarmaðurinn í heild sinni. Það er nefnilega svo skrítið að ég fíla Rufus ekkert sérstaklega mikið og engin ein plata með honum sker sig eitthvað sérstakleg út, hvað mig varðar. Samt sem áður hef ég séð hann tvisvar á tónleikum (og hvorki skemmti mér né var impressed, hvorugt skiptið) og hlustað á allar plöturnar hans og meira að segja á ég nokkrar. Mér finnst hann samt ekkert frábær reyndar ekki heldur lélegur eða leiðinlegur en samt… ég hef bara sætt mig við þetta og býst ekki við að losna frá honum í bráð.

Oh What a World (af Want One)

3. Maxinequaye – Tricky

Þessi plata er nú reyndar í þó nokkru uppáhaldi hjá mér, bæði af því að hún er góð og líka (og jafnvel meira) af því að með þessari plötu þá fattaði ég (óharðnaði unglingurinn) að það væru allskonar öðruvísi hlutir í gangi í tónlist, fór reglulega með strætó inn í hljómalind og eyddi meirihluta peninganna minna í eitthvað allskonar. Svona tímamóta plata fyrir mig.

Hell is Around the Corner

2. Closing Time – Tom Waits

Þetta er sú plata sem að mér þykir vænst um. Uppáhaldsplatan með uppáhalds tónlistarmanninum. Það er ótrúlega ljúft að setja þessa plötu á fóninn á sunnudagskvöldum.

Rosie

1. XO – Elliott Smith

Uppáhaldsplatan mín. Ég get alltaf hlustað á hana og finnst hún alltaf jafn góð, ef að ég þyrfti að velja einhverja eina plötu til að hlusta á alla ævi þá yrði það þessi. Fyrir mér er engin plata sem er jafn fullkomin og þessi og þá sérstaklega af því að hún er það alls ekki.

Indipendence Day

Tags: Elliott Smith, Rufus Wainwright, Tom Waits, Tricky
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off

Sarpurinn – Georg Atli

30.3.2011 - Georg Atli

Alltaf þegar að ég er að fara að skrifa í Sarpinn þá fæ ég gríðarlegan valkvíða og get engan veginn valið plötu til að skrifa um, þess vegna fresta ég því yfirleitt meira og meira og gríp svo bara einhverja plötu (sem að ég var næstum aldrei að spá í áður en ég vel) rétt áður enn að ég renn út á tíma og skrifa um hana. Í þetta skiptið þá stefndi í þetta sama enn einu sinni en svo fór ég yfir þær plötur sem að var búið að skrifa um og það stakk mig í augun (og eiginlega hjartað líka!) að það væri ekki einhver (ég!) búinn að skrifa um Sarpsplötu vikunnar.

Elliott Smith – XO

Allra fyrst ætla ég að taka það fram að ég ætla ekki að skrifa neitt voðalega mikið um Elliott Smith áður en að þessi plata kom út, þið verðiið bara að gúggla hann ef að þið þekkið ekkert til hans. Ég ætla heldur ekkert að skrifa neitt mikið um þessa plötuna því að það yrði bara of mikil langloka ef ég myndi byrja á því.

Næst ætla ég að segja að þetta sé skrítin Elliott Smith plata. Þetta var fyrsta platan eftir að hann “meikaði það”, árið á undan þá var hann tilnefndur til óskarsverðlauna og spilaði þar svo mjög eftirminnilega og síðasta platan hans hafði selst vel og hann hafði skrifað undir plötusamning við Dreamworks. Allt þetta var til þess að margir af gömlu aðdáendum hans voru farnir að setja spurningarmerki við hann en á móti var hann búinn að stækka aðdáendahópinn margfalt. Þrátt fyrir alla velgengnina þá sökk hann djúpt í þunglyndi og íhugaði sjálfmorð oftar og oftar og reyndi það meira að segja.

Hljómurinn á þessari plötu er miklu “stærri” en það sem að áður hafði heyrst frá honum. Það sem að einkenndi alltaf tónlistina hans var lágstemmd, brothætt og næstum hvíslandi söngrödd sem að lúrði yfir kassagítartónum… mjög Lo-Fi allt saman. Hér á þessari plötu er söngröddin eins en öll tónlistin er mun íburðarmeiri, hérna hafði bæst við strengjahljóðfæri, bassar, brass og meira að segja trommulúppa (Indipendence Day).

Platan var sem sagt poppaðari en allt sem að áður hafði komið. Þema textanna er samt sem áður mjög þungt og myrkt. Aukin áfengis- og eiturlyfjaneysla Elliott Smith dró hann eins og áður sagði í mikið þunglyndi og það mátti greinilega heyra/lesa:

it’s a picture perfect evening and I’m staring down the sun
Fully loaded deaf and dumb and done
Waiting for sedation to disconnect my head
Or any situation where I’m better off then dead

Lag: Sweet Adeline

En þó að hljómurrinn á þessari polötu sé íburðarmeiri en á öðrum plötum frá Smith þá er alls ekki þar með sagt að hann sé á nokkurn hátt tilgerðarlegur (eins og vill stundum gerast með íburð, The Desemberists…einhver?) að mínu mati er hver einasta lína sett fram á svo ofureinlægan hátt að manni finnst eins og maður sé að hlusta á dagbókina hans lesna upp sem podcast. Dæmi um þetta má finna í laginu Waltz #2. Þar minnist hann samband sitt við föður sinn sem hann bjó hjá um tíma eftir að hafa flutt frá móður og stjúpföður (sem að lamdi hann og hugsanlega beitti kynferðislegu ofbeldi).

I’m here today and expected to stay on and on and on
I’m tired
I’m tired
Looking out on the substitute scene
Still going strong
Xo, mom
It’s ok, it’s alright, nothing’s wrong
Tell Mr. Man with impossible plans to just leave me alone
In the place where i make no mistakes
In the place where i have what it takes
I’m never gonna know you now, but I’m gonna love you anyhow

Það ætti aldrei að hlusta á pllöturnar hans ef að maður er að leita að einhverju til að hressa sig við… nema að maður gleðjist við það að einhverjum líði hugsanlega verr en manni sjálfum.

Þrátt fyrir það að tónlistin hans Elliott Smith sé ekki sólskinsmúsík um regnboga og einhyrninga þá þykir mér (og mörgum öðrum) hann vera ótrúlega góður tónlistarmaður og persónulega er hann einn af mínum uppáhalds. Mér finnst þessi plata (og ég veit að það eru alls ekki allir sammála mér) vera besta platan hans, hérna sýnir Smith hversu fjölhæfur tónlistarmaður hann er og hversu fær hann virkilega er við það að semja tónlist og texta og þó að ég hafi gert það þá er eiginlega ekki hægt að taka nein lög sérstaklega út því að öll lögin á þessari plötu eru svo frábær. Þetta er einlæg tónlist og mér finnst það alltaf gott ef að tónlistarmenn meina það sem að þeir eru að gera, ég held meira að segja að góðir tónlistarmenn geri það alltaf.

Tags: Elliott Smith
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | 3 athugasemdir »

Tónlistarmyndir á Riff

29.9.2010 - Kristjana

Á Riff kvikmyndahátíðinni þetta árið er flokkur sem er toppfimmurum að skapi. Flokkurinn heitir einfaldlega Tónlistarmyndir. Í honum eru 6 myndir – allt frá mynd um Ragga Bjarna (Með Hangandi Hendi) yfir í mynd um Airwaves 2009 (Where’s the Snow?). Auk þess var í gærkvöld boðið upp á kvöld með Mathieu Saura (sem reyndar kallar sig Vincent Moon) á Rósenberg. Sem einlægur aðdáandi bæði Airwaves og Vincent Moon (Concerts à Emporter eru í svo miklu uppáhaldi hjá mér!) mætti ég auðvitað á Rósenberg í gærkvöld og Iðnó á sunnudagskvöldið til að sjá Where’s the Snow?

Agent Fresco og Mammút koma ansi mikið fyrir í Where’s the Snow? og báðar hljómsveitir spiluðu nokkur lög í anddyri Iðnó áður en myndin hófst. Eftir smá skipulagsleysi hófst myndin og 5 mín síðar var ansi mikill Airwaves fiðringur kominn í mig. Ein sýning er eftir á myndinni – í Hafnarhúsinu á laugardaginn (2. okt) kl. 16:00. Mæli klárlega með henni fyrir smá Airwaves upphitun. Gunnar og Bowen, sem gerðu myndina, hafa líka báðir verið að gera styttri þætti um íslenska tónlist auk þess sem Gunnar gerði mynd um Ólaf Arnalds sem sýnd var á Riff í fyrra. Tékkið á Sleepless in Reykjavík og Don’t Panic Films

Agent Fresco, “Eyes Of A Cloud Catcher” acoustic, live at The Nordic House from Bowen Staines on Vimeo.

Nú viðurkenni ég að ég hef hingað til ekki fallið fyrir Agent Fresco. Mér fannst Eyes of a Cloud Catcher fínasta lag og sönglaði með því. Mér fannst söngvarinn góður sem og hljóðfæraleikararnir. Þetta var svona ég-heyri-að-þeir-eru-að-gera-góða-hluti-en-það-grípur-mig-samt-einhvern-veginn-ekki dæmi. Í miðri Where’s the Snow? var hins vegar sýnd upptaka af þeim taka Eyes of a Cloud Catcher í Norræna húsinu í fyrra og það þurfti ekki meira til. Lagið er búið að vera fast í hausnum á mér alla vikuna og nú langar mig að heyra allt með þeim. “Tími til kominn” myndu sumir segja. “Betra er seint en aldrei” segi ég

Fiume Night 11 _ Lhasa de Sela & Patrick Watson _ Montreal, april 2009 from vincent moon / temporary areas on Vimeo.

Mathieu Saura sat einn úti í horni með tölvuna sína þegar við mættum á næstum tóman Rósenberg í gærkvöldi. Á klukkutíma troðfylltist staðurinn og Hr. Saura skottaðist ‘upp á svið’ til að kynna sig og myndirnar sínar. Hann sagðist m.a. líta á svona kvöld sem tækifæri til að kynna minna þekkta tónlist og því ætlaði hann að sýna fleiri video af lítt þekktum tónlistarmönnum og hljómsveitum. Kvöldið byrjaði engu að síður á upptöku af Patrick Watson og Lhasa de Sela taka Elliott Smith lagið Between the Bars saman í Montréal og Bon Iver taka For Emma í París. Hann hélt svo áfram með Retro Stefson í Austurbæjarskóla, Pascal Pinon á golfvelli, Efterklang (sem ég hlakka hrikalega til að sjá á Airwaves) með fjölskyldum sínum á heimaslóðum á Als eyjunni ásamt argentínskum og japönskum tónlistarmönnum sem hann hefur verið að taka upp á árinu.

Bon Iver – For Emma, For Ever Ago – A Take Away Show from La Blogotheque on Vimeo.

Upptökurnar voru frábærar, Mathieu skemmtilegur og við röltum út syngjandi lag með Tomi Lebrero sem tekið var í Buenos Aires í febrúar. Ég hef svo sem minnst á Blogothèque og Concerts à Emporter áður en ég er enn sannfærðari núna. Vincent Moon (Mathieu Saura) er snillingur, videoin hans frábær og maður kynnist fullt af góðri tónlist á því að skoða þau. Mæli því með að þið eyðið helginni í að horfa á hundruði videoa sem hann er búin að gera!

Take Away Show #104 _ TOMI LEBRERO from vincent moon / temporary areas on Vimeo.

Rósenberg kvöldið verður því miður ekki endurtekið en Little Blue Nothing (ein af myndunum í tónlistarmyndaflokki Riff) er gerð af Vincent Moon og Antoine Viviani og verður sýnd í kvöld og á föstudag í Bíó Paradís. Allt önnur pæling en mögulega þess virði að tékka á engu að síður.

Svo er líka um að gera að fylgjast með Vincent Moon (hann er með mynd í vinnslu sem á að vera tilbúin í febrúar) á Twitter og Vimeo, Bowen Staines og Gunnari sem gerðu Where’s the Snow?

Tags: Agent Fresco, Airwaves, Airwaves 2010, Bon Iver, Efterklang, Elliott Smith, Lhasa de Sela, Mammút, Pascal Pinon, Patrick Watson, Raggi Bjarna, Retro Stefson, Riff, Tomi Lebrero
Flokkað undir Airwaves, Kristjana, Óflokkað | Comments Off

Topp 5 lög from the movies – Erla Þóra

14.9.2010 - Erla Þóra

Þessi listi skrifaði sig nánast sjálfur, en kom seint inn sökum vinnuhelgar. Aðalvandinn í þetta sinn var að takmarka mig við fimm lög. En ég ákvað að halda mig við myndir sem eru í uppáhaldi hjá mér (þó að ég fatti það reyndar núna að það er engin Tim Burton mynd þarna.. hmm). Allavega..

5. Stealers Wheel – Stuck in the middle with you (úr Reservoir dogs)

Svona hresst lag í svona atriði er í einu orði sagt magnað. Það má ýmislegt segja um Tarantino en maðurinn er snillingur í að velja töff lög í myndirnar sínar (Ekki virðist vera hægt að skella atriðinu hérna inn.. en hvet ykkur til að you-tube-a það).

4. Air – Playground Love (úr Virgin Suicides)

Epískt myndband með tyggjóklessunni! Annars finnst mér þetta lag passa svo vel inn í flotta seventies andrúmsloftið í myndinni.

3. Elliot Smith – Needle in the Hay (úr Royal Tenenbaums)

Þessi mynd er klárlega ein af topp 5 bíómyndum sem ég hef séð. Því er tilvalið að hafa eitt lag úr henni á þessum topp 5 lista. Ég var næstum því búin að skella inn atriðinu með Nico-laginu These Days, enda er það awesome.. en þetta er jafnvel betra.

2. The Shins – New Slang (úr Garden State)

“You’ve got to hear this one song, it will change your life I swear”. Love it.

1. Elton John – Tiny Dancer (Almost Famous)

Mér hefur alltaf fundist þetta vera svo fullkomið lag fyrir þetta atriði. Svo fallegt.. Svo yndislegt.. Og allir syngja saman!

Tags: Air, Elliott Smith, Elton John, Nico, Stealers Wheel, The Shins
Flokkað undir Erla Þóra, Listar | 1 athugasemd »

Topp 5 lög tilnefnd til Óskarsverðlauna – Kristín Gróa

12.9.2010 - Kristín Gróa

Ég var ekkert lítið andlaus yfir þessum lista og þess vegna kemur hann svona seint og þess vegna ákvað ég að vera ekkert voðalega frumleg heldur lista upp topp 5 bestu lögin sem hafa verið tilnefnd til Óskarsverðlauna sem “Best Original Song”. Ég verð að viðurkenna að ég var komin með allskonar klassíkera sem hefðu passað vel á listann (Moon River, White Christmas etc) en svo endaði ég auðvitað á að velja frekar “mína” tónlist. Jamm.

5. Against All Odds (Take A Look At Me Now) úr Against All Odds

Já mér finnst þetta gott lag og já ég er að pósta lagi með Phil Collins. So shoot me!

4. Them From Shaft úr Shaft

Isaac Hayes vann Óskarinn fyrir þetta ofursvala lag.

3. Philadelphia úr Philadelphia

Ég gat ekki litið framhjá Neil Young, það bara má ekki.

2. Streets Of Philadelphia úr Philadelphia

Jább annað lag úr Philadelphia. Bruce Springsteen og Neil Young voru báðir tilnefndir og sá fyrrnefndi vann að mínu mati verðskuldað. Ótrúlegt að þetta skuli koma frá mér en svona er þetta bara.

1. Miss Misery úr Good Will Hunting

Það er pínlegt að horfa á Elliott Smith syngja þetta lag á Óskarsverðlaunahátíðinni því hann er svo vandræðalegur og out of place.

Tags: Bruce Springsteen, Elliott Smith, Isaac Hayes, neil young, Phil Collins
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 6 athugasemdir »

Sarpurinn

2.9.2010 - Georg Atli

Árið 1971 stofnuðu fjórir menn hljómsveit sem kallaði sig Big Star, sveitin lagði svo upp laupana 3 árum og 3 plötum seinna. Það sem er líklega merkilegast við þessa hljómsveit er að fyrsta platan þeirra (sem ég ætla að skrifa um aðeins neðar) er líklega besta platan sem þú hefur aldrei heyrt um. Aðallagahöfundar sveitarinnar hétu Alex Chilton, sem var áður í hljómsveitinni Box Tops (sem gáfu út risasmellinn The Letter árið 1967 ) og Chris Bell. Það er ekki mjög langt síðan að ég uppgötvaði þessa hljómsveit en þessir menn eru komnir inn á minn lista með bestu lagasmíðapörunum. Í mjög stuttu máli klúðraðist allt sem gat klúðrast í kynningar og dreifingar málum í sambandi við þessa plötu og þannig höfðu rosalega fáir tækifæri á því að kaupa hana, þrátt fyrir að flestir gagnrýnendur væru á sama máli, að þetta væri snilldar hljómsveit og platan þeirra væri frábær.

Big Star – No 1 Record

Mér finnst þessi plata (og þessi hljómsveit) alveg stórkostleg og ef ég ætlaði að skrifa almennilega um hana þyrfti ég líklega að skipta því niður í nokkra kafla og 2-3 vikur, þess vegna ætla ég bara að skrifa eins lítið og ég mögulega get og leyfa lögunum bara að njóta sín. Held amk að textinn yrði bara ruglingslegur ef ég færi að pósta einhverri harðsoðinni yfirferð, platan á meira skilið.

Þessi fyrsta plata Big Star kom út árið 1972, til að sýna hversu mikið hljómurinn hjá þeim var á skjön við það sem almenningurinn var að hlusta á, koma hérna efstu 5 sætin á Billboardlistanum í lok ársins (bendi sérstaklega á lagið í 4. sæti, af því Harry Nilsson er frábær í alla staði!):

01. The First Time Ever I Saw Your Face » Roberta Flack
02. Alone Again (Naturally) » Gilbert O’Sullivan
03. American Pie » Don McLean
04. Without You » Nilsson
05. Candy Man » Sammy Davis Jr.

Big Star hljómaði sem sagt ekkert í líkingu við það sem var í spilun á Ameríku, þeir dróu sín áhrif helst frá breskum hljómsveitum eins og Kinks og Bítlunum og settu inn smá “dass” af Byrds og út kom eitthvað alveg stórkostlegt. Stíllinn er kallaður Power-pop, og það er líklega besta merkingin á Big Star. Einfaldar melódíur en svolítið skítugur gítar er það sem einkennir No 1 Record. Mín uppáhaldslög eru svo þessi:

Feel:

Þetta er upphafslagið á plötunni, Chris Bell samdi það. Það er mjög myrkt og þungt.

“I feel like I’m dying
I’m never gonna live again
You just ain’t been trying
It’s getting very near the end”

Big Star – Feel

My Life is Right:

Þetta er annað af lögunum sem Chris Bell samdi og eitt af þeim lögum sem virðist vekja upp spurningar um kynhneigð hans, slúðrið segir að þetta lag sé samið um Alex Chilton… hvort sem það er satt eða ekki þá er lagið ofsalega fallegt og flott lag um það að vera ástfanginn.

“Lonely days of uncertainty
They disappear when you’re near me
When you’re around my life’s worthwhile
And now I long to see you smile”

Big Star – My Life is Right

Don’t Lie to Me:

Tilfinningin í þessu lagi er alveg jafnmikil reiði og það er ást í laginu á undan.

Big Star – Don’t Lie to Me

Thirteen:

Alex Chilton samdi þetta lag þegar hann var 13 ára. Lagið fjallar eiginlega ansi vel um það hvernig það er að vera unglingur og allir hormónarnir rugla mann og uppreisnina sem er í manni og allt það. Ég heyrði það fyrst með Elliot Smith, held að það hafi verið í einhverri bíómynd… látum það fylgja með.

Big Star – Thirteen
Elliott Smith – Thirteen

The Ballad of El Goodo:

Það skiptir máli að vera sjálfstæður og standa á sínu,

“I’ve been built up and trusted, broke down and busted
But they’ll get theirs and we will get ours if you can
Just-a hold on, hold on, hold on, hold on…
…And there ain’t no one goin’ to turn me ’round
Ain’t no one goin’ to turn me ’round”

Big Star – The Ballad of El Goodo

Tags: Alex Chilton, Big Star, Box Tops, Chris Bell, Don Mclean, Elliott Smith, Gilbert O'Sullivan, Harry Nilsson, Roberta Flack
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | Comments Off

Topp 5 listamenn sem dóu ungir.

4.6.2010 - Georg Atli

Þessi listi er nú ekkert rosalega uppörvandi og listamennirnir sem eru hjá mér eru það ekki heldur. Held reyndar að það sé pínu fyrirsjáanlegt hvað kemst inn á listann minn þessa vikuna (amk ef þið þekkið mig eða bara ef þið lesið þessa síðu reglulega).

5. Ian Curtis – 23 ára.

Þessi mjög svo einkennilegi söngvari goðsagnakenndu Factory hljómsveitarinnar Joy Division kom bara nálægt tveim stórum plötum (nema ef maður telur bootlegga og live plötur með) en varð samt einn af meiri áhrifavöldum seinni kynslóða.

Lag: She’s Lost Control

4. Robert Johnson – 27 ára

Fólk segir að Robert Johnson hafi selt djöflinum sálina sína í skiptum fyrir gítarkennslu, mér finnst það ekkert ólíklegt. Hann er besti blúsgitarleikari sögunnar og líka einn af þessum tónlistarmönnum sem eru í 27 ára klúbbnum… það er eitthvað undarlegt með þennan aldur!

Lag: Stop Breakin’ Down Blues

3. Nick Drake – 26 ára

Nick Drake samdi það sem mér finnst vera  eitt af fallegustu lögum tónlistarsögunnar, ekkert endilega besta lagið en það er eitt af þessum allra fallegustu.

Lag: Northern Sky

2. Jeff Buckley – 31 árs

Jeff Buckley var líklega með fallegustu karlmannsrödd sem ég hef heyrt og eina platan hans er ein af mínum uppáhalds.

Lag: So Real

1. Elliott Smith – 34 ára

Einn af þeim sem ég held allra mest upp á. Mér finnst hreinlega að allir ættu að hlusta á og helst eiga plötuna XO með honum.

Lag: Independence Day

Bónuslag! Til að hressa listann aðeins upp þá kemur líka nýtt lag frá stuðköppunum í Ratatat. Lagið heitir því hressilega nafni Party With Children og verður á næst plötu (veit hreinlega ekki hvort hún er komin út.) þeirra sem heitir LP4

Tags: Elliott Smith, Ian Curtis, Jeff Buckley, Joy Division, Nick Drake, Ratatat, Robert Johnson
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off

Topp 5 gæsahúð – Georg Atli

29.5.2009 - Georg Atli

Tónlist vekur upp allskonar tilfinningar og stundum get ég ekkert gert í því en að fá gæsahúð þegar ég heyri lög eða söngraddir eða hljóðfæri eða bara allskonar, oft er þetta kannski kjánalegt og jafnvel væmið en svona er þetta bara.

5. Heartstopper – Emiliana Torrini

Það er eitthvað við það þegar breakið í laginu kemur og hún syngur:

“when it stops, it stops,
my heart stops beating”

4. Hallelujah – Jeff Buckley

Coverlag sem er betra en orginallinn (tæknilega séð er þetta cover af coveri). ég fæ alltaf hroll á fyrstu sekúndu lagsins þegar andvarpið kemur og svo fer gæsahúðin ekkert fyrr en eftir svona korter. Uppáhalds.

3. Famous Blue Raincoat – Leonard Cohen

Leonard Cohen hefur svona rödd sem hreyfir við fólki, hann er ekkert sérstakur söngvari (hann meira talar en syngur) en það er eitthvað og áhrifin verða alls ekkert minni með snilldarlegum textum. Svo einlægt og svo berskjaldað og svo ótrúlega fallegt…

2. Waltz #2 – Elliott Smith

Tvisvar í laginu koma svona augnablik þar sem ég fæ altaf hroll… þegar hann syngur:

“I’m never gonna know you now,
But I’m gonna love you anyhow.”

og svo aftur þegar það kemur:

“Here it is, the revenge to the tune:
You’re no good,
You’re no good, you’re no good, you’re no good.
Can’t you tell that it’s well understood?”

og ef það er einhver sem les þetta og var ekki búinn að ná því þá dýrka ég Elliot Smith.

1. Ne me quitte pas – Edith Piaf

Þetta er lag sem er búið að covera endalaust oft, enda er það oft talið meistaraverk Jaques Brel.
Lagið og flutningurinn er svo magnað að það þarf ekki að skilja orð í frönsku til að skilja lagið (en ef þið skiljið frönsku þá er textinn hér) en titillinn þýðist eitthvað í líkingu við ” ekki yfirgefa mig”. Röddin hennar Edith Piaf er svo alveg nóg til að maður fái sundfit og fjaðrir líka.

Tags: Edith Piaf, Elliott Smith, Emilíana Torrini, Jacques Brel, Jeff Buckley, Leonard Cohen
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off

Topp 5 drykkir -Georg Atli

3.4.2009 - Georg Atli

5. Vínrauðvín – Ensími

Fínt lag af plötunni BMX. Hrafn veit hvað hann syngur, en ég hef aftur á móti ekki hugmynd…

4. Brass Monkey – Beastie Boys

„Got this dance that’s more than real
Drink Brass Monkey here’s how you feel
Put your left leg down, your right leg up
Tilt your head back let’s finish the cup“

Fjórir hlutar= 1 af ljósu rommi, 1 af vodka, 1 af galliano og 1 af appelsínusafa.

Romm, vodki og appelsínusafa hellt í glas, mulin ís og svo Galliano bætt við síðast.

Bara svona ef einhverjum vill vera svona hress eins og Beastie Boys…

3. Miss Misery – Elliot Smith

„I’ll fake it through the day
with some help
from Johnny Walker red
Send the poisoned rain down the drain
to put bad thoughts in my head“

Elliot Smith var aftur á móti ekki hress.

2. We Used To Vacation – Cold War Kids

„I promised to my wife and children I’d never touch another drink as long as I live
But even then it sounds so soothing to mix a gin and sink into oblivion“

Alkóhólismi er mikið böl.

1. Vindlingar og Viskí – Megasukk

„Vindlingar, viskí og villtar meyjar gera mann óðann á örskammri stund“

Ég held að Megas hafi efni á því að gefa svona ráð, hann veit.

Tags: Beastie Boys, Cold War Kids, Elliott Smith, Ensími, Megas, Megasukk
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off

13, heppni, óheppni, skítaheppni eða fjarstýring? spyr zvenni

13.3.2009 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn

Thirteen – Johnny Cash
Bad luck wind been blowin’ at my back
I was born to bring trouble to wherever I’m at
Got the number 13 tattooed on my neck
When the ink starts to itch, then the black will turn to red

Óheppinn gaur.

Thirteen – Big Star
Veit ekki alveg hvað er sona þrettán við lagið, föstudagurinn, stúlkan, strákurinn, óheppni yfir höfuð eða eitthvað allt annað. Það er mótbyr og óvissa en samt von (og kannski miðar á ball).
En lagið er fínt, og líka í útgáfum Elliott Smith og Wilco.

No. 13 Baby – Pixies
im in a state
im in
a state
im in
a state im in
a state
im in
a state im…

Óheppni er ástand (sem maður er í).

Shit Luck – Modest Mouse
THIS PLANE IS DEFINATELY CRASHING!!!
(dúri dúri dúri dúri…)

Skítalukka!
Ekki nóg með að allt sé að hrynja, sökkva eða brenna þá er hjartað hægt og rólega að þorna…

Transformer Man – Neil Young
Transformer man, transformer man
You run the show
Remote control
Direct the action with the push of a button
You’re a transformer man
Power in your hand
Transformer man, transformer man

…eða kannski er enginn heppni eða óheppni, bara flókið plan og stór fjarstýring?

Tags: Big Star, Elliott Smith, Johnny Cash, modest mouse, neil young, pixies, Wilco
Flokkað undir Listar | Comments Off