Topp 5 erlendar plötur ársins – Kristín Gróa
6.1.2012 - Kristín Gróa
Að venju eru tíu runners up í engri sérstakri röð.
Kurt Vile – Smoke Ring For My Halo
Youth Lagoon – The Year Of Hibernation
tUnE-yArDs – W H O K I L L
EMA – Past Life Martyred Saints
The War On Drugs – Slave Ambient
TV On The Radio – Nine Types Of Light
Unknown Mortal Orchestra – Unknown Mortal Orchestra
Iron & Wine – Kiss Each Other Clean
Feist – Metals
Steven Malkmus and the Jicks – Mirror Traffic
5. John Maus – We Must Become The Pitiless Sensors Of Ourselves
Þessi slapp inn á þennan lista á síðustu metrunum. Ég fékk hana í hendurnar í ágúst og gaf henni bara engan séns því þá var ég með fullar hendur af nýrri tónlist. Það er líka dálítið yfirþyrmandi að setja þessa plötu af stað í fyrsta sinn og fá yfir sig ótrúlega háværa syntha-hríðskotaárás. Ég fór hins vegar að hlusta núna í nóvember og var alveg miður mín yfir því að hafa ekki gefið þessu séns strax. Þetta er alveg frábær plata. Ótrúlega hallærislega skrítin en samt svo töff um leið. Allir þessir eitís synthar og röddin sem minnir mig á Ian Curtis sem er líka eitís en samt á svo allt annan hátt en syntharnir. Undir öllu eru svo lögin sem eru alveg gjörsamlega frábær og fá mann ýmist til að dansa (Quantum Leap) eða verkja í hjartað (Believer).
4. Bon Iver – Bon Iver
Það mun örugglega aldrei nein plata hafa jafnmikil áhrif á mig og For Emma, Forever Ago hafði (og hefur) enda varð mér á að ofspila hana akkúrat þegar ég var að ganga í gegnum erfiðasta tímabil lífs míns. Fyrir vikið stóðst þessi engan samanburð við þá plötu og ég náði ekki alveg að tengjast henni lengi vel en staðreyndin er sú að þetta er alveg frábær plata. Hún kom eiginlega pínu aftan að mér og svo er mjög góð tilbreyting að geta hlustað á Bon Iver án þess að fá tárin í augun.
3. Lykke Li – Wounded Rhymes
Ég fílaði Youth Novels aldrei sem plötu en elskaði ákveðin lög af henni svo mikið að ég er enn að ofspila þau. Dance Dance Dance verður t.d. alltaf besta lagið til að spila þegar ég er á leiðinni á tjútt og er enn heima á sokkabuxunum að setja á mig ælæner með rauðvínsglas við höndina (já það er eitthvað sem gerist reglulega). Það er aðeins minna stuð hér en á fyrri plötunni en það gerir ekkert til því melankólía er líka góð og verður jafnvel hressandi hjá Lykke Li.
2. Shabazz Palaces – Black Up
Rappið er alltaf að færa sig upp á skaftið hjá mér. Á síðasta ári náði Flockaveli með Waka Flocka Flame inn á runners up listann minn og þetta árið set ég í annað sætið alveg stórkostlega plötu sem vill svo til að er rappplata. Þegar ég setti þessa plötu í gang í fyrsta sinn þá rann ég svo blint í sjóinn að ég vissi ekki hvort ég var að fara að að hlusta á popp eða dauðametal. Það sem ég heyrði var frumlegasta og óvenjulegasta plata ársins. Að segja að þetta sé rapp nær eiginlega ekki utan um það sem er að finna hérna því þó þetta sé rapp þá er þetta svo miklu meira líka. Það er eiginlega ekki hægt að flokka þetta. Lögin flæða á svo ótrúlegan hátt að ég býst alltaf hálft í hvoru við því að allt fari út af sporinu en það gerir það aldrei. Sama lagið hefur mörg stef sem eru algjörlega ólík en tvinnast samt saman og fara í hringi. Ég get ekki útskýrt þetta nógu vel en þetta sprengdi á mér hausinn eins og merkur maður sagði eitt sinn.
Shabazz Palaces – Endeavors for Never (the Last Time We Spoke You Were Not Here I Saw You Though)
1. PJ Harvey – Let England Shake
Augljóslega fyrirsjáanlegasta valið á plötu ársins þar sem hún hefur verið nálægt toppnum á öllum árslistum sem ég hef lesið. Málið með þessa plötu er bara að ég vissi það eftir að ég hafði hlustað á hana í allra fyrsta sinn að þetta yrði besta plata sem ég myndi heyra á árinu. Það er ekki oft sem ég upplifi það að verða svona yfir mig heilluð af plötu við fyrstu hlustun og ég tel mig heppna ef ég upplifi það einu sinni á ári. Ég fattaði eftir að ég gerði lagalista ársins að þangað rataði ekkert lag af þessari plötu en það er ekki af því að þau ættu ekki heima á þeim lista heldur er erfitt að velja eitt lag umfram annað og þau mynda svo órjúfanlega heild að það er erfitt að meta þau án hvers annars. Ég gæti skrifað langa lofræðu um þessa plötu og aðra um PJ Harvey en það er kannski óþarfi. Það sem hún hefur fram yfir marga tónlistarmenn sem gáfu út spennandi plötur á árinu er umfram allt reynsla og aldur en án þessa held ég að það hefði ekki verið hægt að gera þessa plötu. Þetta er algjört meistaraverk.
PJ Harvey – The Last Living Rose
Tags: Bon Iver, EMA, Feist, Iron&Wine, John Maus, Kurt Vile, Lykke Li, PJ Harvey, Shabazz Palaces, Stephen Malkmus, The War On Drugs, tUnE-yArDs, TV on the Radio, Unknown Mortal Orchestra, Youth Lagoon
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Topp 5 erlendar plötur ársins 2011 – Georg Atli
6.1.2012 - Georg Atli
Það er komið að erlendu plötunum. Eins og venjulega átti ég í erfiðleikum með að velja bara 5, það virðist nefnilega alltaf koma fleiri en 5 góðar plötur á ári. Fyrst kemur listi af plötum sem komust næstum því inn á listann eða mér finnst sérstaklega vert að minnast á.
Bill Callahan – Apocalypse
Fucked Up – David Comes to Life
Unknown Mortal Orchestra – Unknown Mortal Orchestra
Bon Iver – Bon Iver
Puzzle Muteson – En Garde
Feist – Metals
M83 – Hurry up we‘re Dreaming
King Creosote & John Hopkins – Diamond Mine (frábær plata, ætti 6. sætið á listanum mínum)
St. Vincent – Strange Mercy
Wye Oak – Civillian
Balam Acab – Wander/Wonder
Iceage – New Brigade
John Maus – We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves
Toro y Moi – Underneath the Pine
Topp 5 plötur ársins
5. Shabazz Palaces – Black Up
Þessi náði inn á topp 5 hjá mér núna á síðustu vikunum fyrir birtingu. Hip-hop sem er meira en “bara” hip-hop. Allt gríarlega flókið eitthvað og útpælt og virkilega flott. Svona plata sem er góð og vinnur svo bara á. Pínu tilgerðarleg laganöfn samt.
Lag: 04 A Treatease Dedicated to the Avia 1
4. James Blake – James Blake
Flott plata frá konungi dubstep. Hún er hæg og róleg en ólgar samt undir. Hann er svo hæpaður að ég varð sjálfkrafa hikandi og fráhverfur honum en svo hlustaði ég á plötuna og fannst hún virkilega góð.
Lag: Limit to Your Love
3. tUnE-yArDs – Who Kill
Skemmtilegt að heyra eitthvað svona ferskt. Merrill Garbus græðir reyndar svolítið á frábærum Airwaves tónleikum í ár, þeir hífa þessa plötu aðeins upp. Það er ekki eitt leiðinlegt lag á þessari plötu.
Lag: Gangsta
2. Kurt Vile – Smoke Ring for my Halo
Slacker plata dauðans. Það er eins og Kurt Vile nenni ekki einusinni að syngja lögin og þau rétt svo leka út úr hátölurunum manns en samt svo mikið pönk á köflum… slacker pönk?. Frábær gítarleikur, letileg röddin og kaldhæðnin gera þessa plötu svo frábæra að þetta var eina platan í ár sem átti smá séns í fyrsta sætið mitt.
Lag: Baby’s Arms
1. PJ Harvey – Let England Shake
Nánast fullkomin plata, laaaaang best á árinu (þó að það hafi samt margt gott komið út). Frábær í alla staði og PJ Harvey sannar það enn og aftur að hún er svalasta konan í rokkinu í dag! Hárbeitt plata sem skítur föstum skotum á England og þá sérstaklega stríðin sem þau hafa tekið þátt í (og bara stríðsrekstur almennt). Lögin fjalla öll um liðna tíma en eiga samt sem áður öll vel við nútímann líka Þetta er svona “concept” plata en samt ekki alveg. Let England Shake er blóðug, nöturleg, skerandi beitt og mest af öllu ömurlega falleg.
Lag: The Glorious Land
Tags: Balam Acab, Bill Callahan, Bon Iver, Feist, Fucked Up, Iceage, James Blake, John Maus, King Creosote & John Hopkins, Kurt Vile, M83, PJ Harvey, Puzzle Muteson, Shabazz Palaces, St. Vincent, Toro y Moi, tUnE-yArDs, Unknown Mortal Orchestra, Wye Oak
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off
Topp 5 breakup lög – Kristín Gróa
5.3.2011 - Kristín Gróa
Það er auðvitað til fjöldinn allur af góðum breakup lögum en þetta eru þau fimm sem mér datt fyrst í hug án umhugsunar. Góð lög!
Lítið ljúft lag af plötunni You Are Free. Textinn er einfaldur og hún er basically bara að segja “ég kann ekki við það hvaða manneskja ég er þegar ég er með þér og það gengur ekki”. Bara svona sorrí ég veit þetta sökkar en við getum ekki gert hvoru öðru þetta lengur.
Þetta lag þarf kannski ekki beint að vera breakup lag heldur er það meira svona almennt heartbreak lag. Ég fæ alveg pínu sting og gleymi að anda þegar ég hlusta.
And the license said you had to stick around until I was dead
But if you’re tired of looking at my face then I guess I already am
Textarnir á Exile In Guyville eru mjög beittir og straight to the point og þessi þykir mér alveg sérstaklega góður.
2. The Magnetic Fields – I Think I Need A New Heart
Það er hægt að finna allar hliðar ástarinnar á hinni mögnuðu 69 Love Songs og að sjálfsögðu breakup líka. Þetta er svona hugsanlegt breakup / commitment phobia lag og líklega það hressasta sem til er.
Hugsanlega uppáhalds Fleetwood Mac lagið mitt og þá er nú mikið sagt. Þetta lag snertir á því hvernig manni líður eftir breakup. Maður kann ekki að vera einn fyrst en svo með tíð og tíma þá gleymir maður því hvernig það var að vera í sambandinu og hugsar eins og hún syngur “Did I ever really care that much?”.
Tags: Cat Power, Feist, Fleetwood Mac, Liz Phair, The Magnetic Fields
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
James Blake – James Blake
21.2.2011 - Georg Atli
í síðasta mánuði kom út fyrsta stóra platan hans James Blake (platan lak í desember). Árið 2010 hafði hann gefið út 3 E.P. plötur sem að vöktu mikla hrifningu gagnrýnenda og poppspekinga, reyndar svo mikla hrifningu að hæpið var nánast orðið óþolandi og snobbhænsnið ég var sko aldeilis búinn að ákveða að hlusta ekki á þessa plötu (ég veit ekki alveg afhverju… ég tek bara stundum svona undarlegar ákvarðanir) en svo fór ég að heyra lög með honum og varð að bíta í það súra epli að þetta var alls eki alslæmt og að hæpið átti kannski alveg rétt á sér. Því fleiri lög sem að ég heyrði því spenntari og spenntari varð ég fyrir stóru plötunni.
Svo loksins í síðustu viku fékk ég plötuna og hlustaði á hana. Í rosa stuttu máli er þessi plata frábær. Ég get ekki alveg útskýrt hvað það er sem að ég fíla svona mikið við hana en það er eitthvað við þetta sem gerir það að verkum að ég féll alveg fyrir þessari plötu.
Ég held samt að það sem að ég féll svona fyrir er hvað hann er óhræddur við að prufa allskonar, hann tekur hluti og hljóð og bara gerir eitthvað við þá (meðal annars tekur hann lag með Feist og gerir það betra) og svo virðist hann haft eitthvað plan fyrir plötuna og svo bara eftir að hafa tekið upp fyrstu lögin þá hætti hann bara við það plan og fór að gera eitthvað allt annað en lét lögin bara samt standa. Hann hrærir allskonar saman og gerir alveg þræl fína dubstep plötu.
Ég ætla að setja 4 lög hérna inn og það eru þessi fyrstu lögin sem að ég heyrði af plötunni (uppáhaldslagið mitt af plötunni, eitt sem að ég hef sett hér inn áður og svo Feist lagið) og svo eitt auka tökulag sem að ég heyrði löngu áður.
Wilhelms Scream
Limit To Your Love (Feist Cover)
I Mind
A Case of You (Joni Mitchell Cover)
Tags: Feist, James Blake, Joni Mitchell
Flokkað undir Georg Atli, Plötuumfjallanir | 2 athugasemdir »
Til hammó með ammó!
18.3.2010 - Kristjana
1. Topp fimm á föstudegi varð þriggja ára í vikunni (þann 16.). Í tilefni af því fáum við þrjú random þrista lög:
Jay-Z – 99 Problems því 99 er deilanlegt með 3
De La Soul – 3 is the Magic Number for obvious reasons
The Arcade Fire – Neighborhood #3 (Power Out) því ég get ekki beðið eftir nýja frá Arcade Fire!
2. Í dag voru 840 færslur á Topp fimm. Í tilefni af því fáum við þrjú random lög sem saman mynda 840:
8 Tapes ‘n Tapes – Crazy Eights
4 Feist – 1, 2, 3, 4
0 Koop remixið af Zero 7 – In the Waiting Line
3. Það þarf nauðsynlega að halda upp á svona stórafmæli þannig að á morgun verður föstudagssurprise!
Tags: arcade fire, Feist, Jay-Z, Koop, Tapes 'n Tapes, The Magic Numbers, Zero 7
Flokkað undir Kristjana, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 lög með listamönnum sem bera aðeins eitt nafn – Kristín Gróa
19.2.2010 - Kristín Gróa
Ég ætlaði að kalla þennan lista Beck og stúlkurnar en ákvað svo að hafa bara stúlkur á listanum svo Beck féll af toppi listans og alla leið af honum. C’est la vie! Sá svo rétt áður en ég póstaði að Clara fékk sömu hugmynd og við erum með tvær sömu stelpur… go figure 
Það er engin kona með rödd á við Odettu og hún gerir þetta klassíska lag að sínu.
Ég get ekki sleppt Madonnu. Þetta lag er pínu fáránlegt en eftir að ég komst einhverstaðar yfir rokkað cover af því þá fattaði ég það betur og get núna hlustað á orginalinn. Ekki í fyrsta skipti sem það gerist get ég sagt ykkur. Kannski er það ástæðan fyrir að ég fíla svona mikið af hallærislegum lögum? Ég get allavega afsakað mig með því hehemm.
Hippastúlkan Melanie stendur alltaf fyrir sínu og þetta lag er mitt uppáhalds með henni.
Það er í raun frekar deprímerandi texti í þessu lagi en það er samt svo hresst að ég verð alltaf úberglöð þegar ég hlusta á það. Vú föstudagslag!
1. Kelis – Young Fresh And New
Fyrir það fyrsta þá er Kelis bara alveg fáránlega töff. Þetta lag er svo nánast ennþá meira töff en hún sjálf. Vídjóið er samt hugsanlega mest töff af öllu. Mhhmmm.
Tags: Beck, Feist, Kelis, Madonna, Melanie, Odetta
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Topp 5 listamenn sem bera aðeins eitt nafn – Clara
19.2.2010 - Clara
Ég ákvað að gera topp 5 kvenkynslistamenn sem bera aðeins eitt nafn
Leslie Feist ein af meðlimum hinnar stórgóðu hljómsveitar Broken Social Scene sem rokkar eyru allra sem heyra er einnig frábær sóló artisti og síðasta plata hennar frá 2007 The Reminder fór varla framhjá neinum sem elskar tónlist…… frábær plata sem ég get hlustað á endalaust með hvern smellinn á eftir öðrum sem koma mér sólskins skap….. koma svo í stuðið með sesame street útgáfuna
nei, vó.. var kannski ninties 
Tags: Björk, Broken Social Scene, Feist, Kelis, Lulu, Nico, Velvet Underground
Flokkað undir Clara, Listar | Comments Off
Dark Was The Night
20.8.2009 - Kristín Gróa
Það er alveg þess virði að minna aðeins á tvöföldu safnplötuna Dark Was The Night sem kom út í febrúar til styrktar alnæmissamtökunum Red Hot Organization. Platan var pródúseruð af bræðrunum Aaron og Bryce Dressner sem eru aðalsprauturnar í einni af mínum uppáhaldshljómsveitum, The National. Platan inniheldur hvorki meira né minna en 31 lag flutt af hinum ýmsu smá- og stórstirnum indísenunnar. The National eiga að sjálfsögðu lag en restin af plötunni er líka algjört who’s who af stærstu nöfnunum í indítónlist síðustu ára: Sufjan Stevens, Arcade Fire, My Morning Jacket, Feist, Cat Power, Beirut, Blonde Redhead o.s.frv. o.s.frv.
Það er svo mikið af góðri tónlist á þessari plötu að það er eiginlega overload að hlusta á hana alla í einu. Það er því frekar erfitt að velja einhver lög sem tóndæmi en fyrir valinu verða of-svalt-til-að-vera-satt samstarf hinnar eldheitu sveitar Dirty Projectors og goðsagnarinnar David Byrne, freaking awesome cover TV On The Radio stjörnunnar Dave Sitek af Troggs laginu With A Girl Like You og að lokum endurupptaka Conor Oberst á hinu fallega Lua þar sem hann fær Gillian Welch til liðs við sig.
Dirty Projectors & David Byrne – Knotty Pine
Dave Sitek – With A Girl Like You -> Mæli með þessu!
Conor Oberst With Gillian Welch – Lua
Tags: Aaron Dressner, arcade fire, Beirut, Blonde Redhead, Bryce Dressner, Cat Power, Conor Oberst, Dark Was The Night, Dave Sitek, David Byrne, Dirty Projectors, Feist, Gillian Welch, My Morning Jacket, Sufjan Stevens, The National, TV on the Radio
Flokkað undir Kristín Gróa, Óflokkað | 2 athugasemdir »
Feist fyrir börnin
13.8.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Myndband Feist við lagið 1-2-3-4 er eitt það skemmtilegasta sem ég hef séð í lengri tíma en nú hefur henni tekist að gera það ennþá skemmtilegra. Með því að flytja það á Sesam stræti og hjálpa þannig unglingum að læra að telja upp að 4.
Feist = Krútt
Muppets = Mega krútt
Feist x Muppets = Gíga krútt!
Ég má ekki setja myndbandið beint inn þannig að þú verður bara að smella hér
Tags: Feist
Flokkað undir Óflokkað | 1 athugasemd »
Topp 5 tiltektarlög – Vignir
18.1.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Þegar ég tek til þá þarf ég að hafa mikið stuð í kringum mig. Þessvegna set ég oft mjög hressa tónlist á enda á ekki að vera leiðinlegt að taka til að óþörfu. Þótt að listinn sýni það ekki þá lendir oft metall í hlustun hjá mér. Það er t.d. mjög gott að taka til undir …and Justice For All eða hressum slögurum með Opeth.
5. Feist – I Feel it All
Það er frekar kjánaleg ástæða fyrir því að ég er með þetta lag á listanum en ég er búinn að vera með þetta lag á heilanum alla vikuna og ég er einnig búinn að vera með þennan lista á öðru heilahvelinu alla viku. Þetta olli samruglingu sem olli því að ég er búinn að vera að raula: “I Clean It All, I Clean It All” alla viku.
4. Maximo Park – Postcard of a Painting
Árið 2004 kom alveg fullt af hressleikarokki frá Bretlandseyjum: Maximo Park, Futureheads, Franz Ferdinand og Dogs Die in Hot Cars svo dæmi séu nefnd. Þessar hljómsveitir gerðu rosalega góð tiltektarlög og ef maður hendir saman playlista með þeim verður tiltektin barasta mjög hress skemmtileg.
3. Man Man – Banana Ghost
Eftir að ég flutti inn til minnar heitelskuðu þá verður tiltektin oft að samvinnuverkefni. Þar af leiðandi verður tónlistin sem spilar undir að falla að eyrum allra íbúa. Þetta hefur sína kosti og galla. Ekki má lengur setja Lamb of God en hinsvegar koma upp nýjar hugmyndir sem manni hefði kannski ekki dottið í hug. Auk þess þá er líka til fullt af góðri tiltektartónlist sem að báðir aðilar hafa gaman af og bera jafnvel sameiginlegar tilfinningar til. Dæmi um þetta er hljómsveitin Man Man sem við uppgötvuðum svo skemmtilega saman í úgglandaferð.
2. Tina Turner – I Can’t Stand the Rain
Þegar pabbi fór að taka til þá fór alltaf Live platan með Tinu Turner á fóninn. Þessi plata og Brothers in Arms plata Dire Straits voru uppáhalds plötur pabba á þessum tíma. Ein af mín elstu minningum er einhvern laugardaginn þegar verið var að taka til og pabba vantaði diskinn. Hann átti þó þessa tónleika á VHS spólu en hann var þá búinn að tengja hljóðið við stofugræjurnar. Svo stóð hann stoltur fyrir framan slökkt sjónvarpið og montaði sig yfir því að geta hlustað á hljóðið á spólunni án þess að þurfa að kveikja á sjónvarpinu. Ég held að þetta sé það tæknilegasta sem ég hef séð hann gera.
1. At the Drive-In – Arcarsenal
Relationship of Command er all-time uppáhalds tiltektarplatan mín og fær hún lang oftast að fara á fóninn þegar taka á til. Það er svo mikill kraftur í þessari plötu að hann smitar alveg rosalega og maður vaskar upp eins og enginn sé morgundagurinn. Svo getur maður líka öskrað með óskiljanlegum textunum og fengið fínustu útrás!
Tags: ...and Justice For All, At the Drive-In, Dire Straits, Dogs Die in Hot Cars, Feist, Franz Ferdinand, Futureheads, Lamb of God, Man Man, Maxïmo Park, Opeth, Tina Turner
Flokkað undir Listar | Comments Off
