Sarpurinn

4.7.2012 - Georg Atli

Í staðinn fyrir að skrifa um einhverja eina plötu ætla ég að skrifa smá um einn tónlistarmann. Reyndar þá koma löginn öll af eintakinu af eina geisladisknum mínum (með þessum tónlistarmanni) en það er nú reyndar bara vegna þess að ég komst allt í einu að því að ég átti enga tölvutæka tónlist með honum… ég átti bara vínyl.

Allavegana þá er sarpslistamaður vikunnar Harry Nilsson. Ég kynntist þessum tónlistarmanni frekar seint, reyndar bara fyrir 2-3 árum þegar að ég var að sumarvinna í alveg ótrúlega heiladeyfandi sumarvinnu þá hlustaði ég alltaf á Poppperraþáttinn Yoko Dónó með Snorra Helgasyni (sem var á X-inu). Málið er nefnilega það að mitt helsta “vandamál” sem tónlistaráhugamanns er það að ég er of “current” eða þannig sko… ég er þokkalega vel inni í tónlistinni sem er í gangi í dag og síðast liðinna ára en ég er vandræðarlega lítið inni í fortíðinni, vantar grunninn. Þess vegna hlusta ég oft af miklum áhuga á þætti eins og þennnan og reyni að læra eitthvað nýtt.

Harry Nilsson kom sem sagt fyrir í einum þættinum og ég verð að segja það að ég féll strax fyrir honum. Fyrir utan það að hann syngur fáránlega vel þá eru textarnir hans stórkostlegir og það er líklega þannig sem að hann er best þekktur. Hann var gríðarleg fjölhæfur lagasmiður og samdi lög m.a. fyrir The Monkees og The Yardbirds sem hlýtur að teljast ansi gott eitt og sér. Eftir að fyrsta platan hans slá sæmilega í gegn þá hætti hann í dagvinnunni sinni og einbeitti sér að tónlistarferlinum og má þakka Bítlunum fyrir það að namedrop-a hann því þá fór fólk að taka almennilega eftir honum (þeir nefndu hann sem uppáhaldstónlistarmanninn sinn í viðtali), en ef maður hlustar á Harry Nilsson þá heyrir maður líka alveg að bítlarnir hafa hlustað nokkrum sinnum á plöturnar hans og öfugt.

Ég þori líka að fullyrða það að það eru ekkert rosalega margir sem hafa betra lag á því að semja grípandi lög eins og Harry Nilsson enda hafa lögin hans farið ansi víða t.d. samdi hann lagið One sem er líklega þekktara í öðrum útgáfum en hans eigin (Three Dog Night, Aimee Mann, Filter og að sjálfsögðu Beta Band), skemmtileg staðreynd um það lag er að takturinn sem hljómar undir byggður á tóninum sem heyrist þegar að síminn hringir út og það svarar enginn. Tvö af mestu hitturunum eru svo (nokkuð undarlega) lög sem eru ekki eftir hann sjálfan, lögin Without You og Everybody’s Talkin.

En ég á reyndar ótrúlega erfitt með að velja út einhver lög því að mér finnst svo rosalega margt frábært við Harry Nilsson en ég mæli eindregið með plötununm Nilson Schmilsson, Son of Schmilsson og Aerial Ballet… þær er virkilega frábærar í alla staði! En ég held að þetta lag sé í mestu uppáhaldi hjá mér núna, Mournin’ Glory Story

Tags: Aimee Mann, Filter, Harry Nilsson, Snorri Helgason, the beatles, The Beta Band, Three Dog Night
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | Comments Off

Topp 5 upphafs trommutaktar – Jón Óskar

6.10.2007 - Kristín Gróa

Á þeim stutta tíma sem ég hafði til að hræra saman í þennan lista rakst ég á ótal lög sem komu til greina, ég hefði til dæmis getað fyllt hann með Led Zeppelin lögum en ákvað að gera það ekki:P Þetta var algjör hausverkur og helst hefði ég viljað gera topp 20 lista en það er víst bannað. Ég er að gleyma fullt af lögum sem eiga heima hérna en þessi lög komu fyrst upp í hugann á mér:

5. Judith – A Perfect Circle (Josh Freese)

Ekki margar nótur en smellpassar við lagið….góður pungur í þessu!!!
(Vert er að geta þess að ég var mjög ánægður með að finna APC lag sem átti skilið að vera á listanu þar sem ég fann því miður ekkert lag með Meat Loaf , Creed eða Dave Matthews Band til að pirra Kristínu )

4. Ticks & Leeches – Tool (Danny Carey)

Frantic tribal bít sem byrjar þetta lag og setur upp það sem koma skal. Töff!!!

3. Sunday Bloody Sunday – U2 (Larry Mullin Jr.)

Mjög töff bít hjá honum Larry kallinum, smekklegur að vanda. Frábær byrjun á frábæru lagi.

2. Rock and Roll – Led Zeppelin (John “Bonzo” Bonham)

Það er nú eiginlega skylda að hafa þetta lag á listanum…klassík.

1. When The Levee Brakes – Led Zeppelin (John “Bonzo” Bonham)

Þetta grúv er bara svo feitt að það verður að vera í fyrsta sætinu…eitt flottasta grúv ever!!!

Lög sem ég hefði gjarnan vilja setja á listann en hafði ekki pláss fyrir eru t.d. D’yer M’aker með Led Zeppelin, það og Hey Johnny Park með Foo Fighters eru þannig að maður getur ekki annað en lofttrommað við þau. Ants Marching með Dave Matthews Band, hverjum hefði dottið í hug að spila bara þrjú backbeat slög sem intro að lagi???!!! Welcome to the Fold með Filter…annað intro sem er mjög stutt en svínvirkar…Kooks On Parade með Stanton Moore, New Orleans street beat sem fær mann til að hrista á sér rassinn um leið og maður heyrir það. I Got Cash með The Brooklyn Funk Essential, það intro er með jafn mikið attitude og söngvarinn í laginu. Light My Fire með The Doors, bara eitt sneriltrommuslag, ekkert fancy en töff…og síðast en ekki síst Shadows In The Rain með The Police, Steward Copleland með mjög svo smekklegt stöff á hi-hattinn.

Tags: A Perfect Circle, Creed, Danny Carey, Dave Matthews Band, Filter, Foo Fighters, John Bonham, Josh Freese, Larry Mullin Jr., Led Zeppelin, Meat Loaf, Stanton Moore, Steward Copeland, The Brooklyn Funk Essential, The Doors, The Police, Tool, U2
Flokkað undir Listar | Comments Off