Topp 5 sóló-mehh
31.8.2012 - Kristín Gróa
Garg þessi listi! Svo erfiður. Ég gafst eiginlega upp og ætla bara að lista upp fimm tónlistarmenn sem ég fíla síður sóló. Þetta er ekki vísindalegur listi heldur bara þeir fimm fyrstu sem mér datt í hug.
5. Brian Eno
Brian Eno hefur ekkert átt misheppnaðan sólóferil. Ég fíla bara tónlistina hans ekki en fíla Roxy Music aftur á móti mjög mikið. Það er nóg til að koma honum á listann!
4. Pete Doherty
Ókei hann er auðvitað bara í ruglinu en ég syrgi samt ennþá The Libertines. Vandamálið við Doherty er að þó hann sé algjör snillingur sem ber ábyrgð á mörgum perlum (úff Albion er t.d. alveg svakalegt) þá er hann svo óáreiðanlegur að meirihlutinn af lögunum hans eru bara hálf… uhmm… sóðaleg. Nú er ég mikill talsmaður þess að tónlist eigi að vera kæruleysisleg en öllu má nú ofgera. Þetta lag er reyndar nokkuð fullkomið þó það sé tæknilega ekki sóló.
3. Avey Tare
Ég er reyndar ekki ein af þeim sem dýrka og dái Animal Collective út fyrir endimörk alheimsins þó ég hlusti alveg á þá öðru hvoru. Ég náði hins vegar sólóplötunni hans Avey Tare engan veginn.
2. Lindsey Buckingham
Ást mín á Fleetwood Mac er vel þekkt en þegar kemur að Lindsey Buckingham vs. Stevie Nicks þá er ég Stevie manneskja alla leið. Þetta lag náði nokkrum vinsældum en mér finnst það frekar þunnt.
1. Billy Corgan
Hvað sem er hægt að segja um Billy Corgan þá elskaði ég Smashing Pumpkins á sínum tíma og get alveg sett Mellon Collie… á einstaka sinnum. Sólódótið hans var hins vegar algjört flopp.
Tags: Animal Collective, Avey Tare, Billy Corgan, Brian Eno, Fleetwood Mac, Lindsey Buckingham, Pete Doherty, Roxy Music, The Libertines, The Smashing Pumpkins
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Winter Sun kemur út á Gogoyoko
28.7.2011 - Georg Atli
Nýjasta útgáfa Kimi Records, platan Winter Sun með Snorra Helgasyni, mun fást í rafrænni forsölu á tónlistarveitunni www.gogoyoko.com frá og með deginum í dag, 28. júlí. Formlegur útgáfudagur plötunnar á geisladiski er svo 4. ágúst. Winter Sun er önnur breiðskífa Snorra Helgasonar undir eigin nafni, en áður hefur hann gefið út tvær breiðskífur með vinum sínum í Sprengjuhöllinni, þar á meðal hina geysivinsælu Tímarnir okkar. Winter Sun er tekin upp af Sindra Má Sigfússyni, hljóðblönduð af Snorra, Sindra og Bigga Sundlaugarverði og hljómjöfnuð af Alan Douches, en hann hefur meðal annars hljómjafnað plötur listamanna á borð við Fleetwood Mac, Animal Collective og Sufjan Stevens.
Snorri Helgason mun fagna þessum útgáfudögum, þeim fyrri með tónleikum á Innipúkanum laugardaginn 30. júlí kl. 22:00 og þeim seinni með útgáfutónleikum á Faktorý Bar fimmtudaginn 4. ágúst. Miðasala á báða viðburði er á www.midi.is
Tags: Animal Collective, Fleetwood Mac, Snorri Helgason, Sufjan Stevens
Flokkað undir Georg Atli, Tilkynning, Tónleikar | Comments Off
Topp 5 breakup lög – Kristín Gróa
5.3.2011 - Kristín Gróa
Það er auðvitað til fjöldinn allur af góðum breakup lögum en þetta eru þau fimm sem mér datt fyrst í hug án umhugsunar. Góð lög!
Lítið ljúft lag af plötunni You Are Free. Textinn er einfaldur og hún er basically bara að segja “ég kann ekki við það hvaða manneskja ég er þegar ég er með þér og það gengur ekki”. Bara svona sorrí ég veit þetta sökkar en við getum ekki gert hvoru öðru þetta lengur.
Þetta lag þarf kannski ekki beint að vera breakup lag heldur er það meira svona almennt heartbreak lag. Ég fæ alveg pínu sting og gleymi að anda þegar ég hlusta.
And the license said you had to stick around until I was dead
But if you’re tired of looking at my face then I guess I already am
Textarnir á Exile In Guyville eru mjög beittir og straight to the point og þessi þykir mér alveg sérstaklega góður.
2. The Magnetic Fields – I Think I Need A New Heart
Það er hægt að finna allar hliðar ástarinnar á hinni mögnuðu 69 Love Songs og að sjálfsögðu breakup líka. Þetta er svona hugsanlegt breakup / commitment phobia lag og líklega það hressasta sem til er.
Hugsanlega uppáhalds Fleetwood Mac lagið mitt og þá er nú mikið sagt. Þetta lag snertir á því hvernig manni líður eftir breakup. Maður kann ekki að vera einn fyrst en svo með tíð og tíma þá gleymir maður því hvernig það var að vera í sambandinu og hugsar eins og hún syngur “Did I ever really care that much?”.
Tags: Cat Power, Feist, Fleetwood Mac, Liz Phair, The Magnetic Fields
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Topp 5 rerun – Kristín Gróa
6.11.2009 - Kristín Gróa
Rerun pælingin er sú að við fáum séns á að endurtaka gamlan lista eða gera lista sem við misstum af á sínum tíma. Ég er nú þokkalega sátt við listana mína og hef ekki misst af mörgum svo sá listi sem ég valdi er listi sem er líklega aldrei eins hversu oft sem maður gerir hann. Listinn er topp 5 á föstudegi og birtist upphaflega föstudaginn 1. ágúst 2008. Hugsunin á bak við þennan lista var sú að segja frá þeirri tónlist sem var okkur efst í huga þann föstudaginn. Síðast listaði ég upp stök lög en nú ætla ég að lista upp þær 5 plötur sem eiga hug minn allan þessa stundina. Síðasti listi hljóðaði svo:
5. Deer Tick – Art Isn’t Real (City Of Sin)
4. Fleetwood Mac – Angel
3. Beck – Gamma Ray
2. Lykke Li – Dance Dance Dance
1. The Felice Brothers – Roll On Arte
Nýi listinn er svona!
5. The Flaming Lips – Embryonic
Ég skal viðurkenna það að ég var búin að missa þann litla áhuga sem ég hafði á The Flaming Lips og var því nákvæmlega ekkert spennt fyrir þessari plötu. Ég hlustaði á sínum tíma talsvert á The Soft Bulletin og Yoshimi Battles The Pink Robots en þær kveiktu samt aldrei almennilega í mér og þegar kom að At War With The Mystics þá nennti ég henni ekki alveg. Það var því frekar af einhverri undarlegri skyldurækni sem ég gaf tvöföldu plötunni (já vei hugsaði ég kaldhæðnislega) Embryonic séns. Góð ákvörðun!
The Flaming Lips – Convinced Of The Hex
4. The Mountain Goats – The Life Of The World To Come
Ég hef aldrei almennilega kveikt á The Mountain Goats en gaurinn er nánast með cult following svo ég hef alltaf haft það á bak við eyrað að gefa honum almennilega séns. Viti menn, ég held að þessi nýja plata sem er uppfull af Biblíutilvísunum og frábærum textum hafi loksins kveikt á perunni minni.
The Mountain Goats – Genesis 30:3
3. Girls – Album
Topp fimm plata mánaðarins er að sjálfsögðu búin að vera í heavy rotation síðustu vikur. Tóndæmi birtist síðastliðinn mánudag og fleiri munu birtast út mánuðinn. Watch this space!
2. El Perro Del Mar – Love Is Not Pop
Eftir hina frekar daufu From The Valley To The Stars sem olli mér nokkrum vonbrigðum gefur Sarah Assbring allt í einu út alveg hreint frábæra plötu. Þetta er breakup plata með upphafi og endi og hún er bara ótrúlega heilsteypt og flott. Mæli með að þið tékkið á þessari.
El Perro Del Mar – Gotta Get Smart
1. Julian Casablancas – Phrazes For The Young
Þessi er gjörsamlega nýdottin í hús og er því last minute addition á listann. Julian Casablancas hefur í heildina fengið alveg ágætis dóma fyrir sólóplötuna sína og ég verð að segja að hún grípur mig gjörsamlega við fyrstu hlustanir. Þetta er öðruvísi en ég bjóst við en á góðan hátt. Þetta er partídansiplata með niðurdrepandi textum… svona það er allt svo mikill bömmer að það eina sem ég get gert er að fá mér einn drykk í viðbót og dansa dansa dansa til að gleyma. Namm.
Julian Casablancas – Out Of The Blue
Tags: Beck, Deer Tick, El Perro Del Mar, Fleetwood Mac, Girls, Julian Casablancas, Lykke Li, Sarah Assbring, The Felice Brothers, The Flaming Lips, The Mountain Goats
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Sarpurinn
30.9.2009 - Kristín Gróa
Viðfangsefni Sarpsins að þessu sinni er tímamótaverk hljómsveitar sem er í miklu uppáhaldi hjá mér, nefnilega hin tvöfalda Tusk með Fleetwood Mac.
Ég ætla mér svo sem ekki að reyna að rekja sögu Fleetwood Mac enda er hún löng og flókin og hálf óskiljanleg. Hins vegar er það staðreynd að ellefta plata sveitarinnar, Rumours, gerði þáverandi meðlimi að súperstjörnum enda er hún enn þann dag í dag tíunda mest selda plata allra tíma. Það var alveg ljóst að það yrði erfitt að fylgja þeirri plötu eftir enda var það raunin að Tusk fékk mjög blendnar viðtökur. Platan var almennt álitin algjört flopp þrátt fyrir að hafa náð platínusölu í Bandaríkjunum sem flestum þætti þokkalegt… en það var bara ekki mikið við velgengni Rumours.
Það er gítarleikarinn Lindsey Buckingham sem á mest í Tusk en hann samdi um helming laganna á plötunni og sá að mestu um pródúseringuna. Við skulum ekki gleyma því að á þessum tímapunkti hékk hljómsveitin rétt saman á límingunum og það er satt að segja auðheyrt á plötunni. Þetta er allt mjög skitsófrenískt, rólegu og fallegu lögin þeirra Stevie Nicks (Sarah) og Christine McVie (Over & Over) er blandað saman við taugaveikluðu og stressuðu lögin hans Buckingham (The Ledge) í engri lógískri röð.
Þetta hljómar allt eins og slæm hugmynd en engu að síður þá þrælvirkar þessi plata og eftir því sem tíminn líður hefur álit fólks á henni aukist. Það var engin leið til að fylgja Rumours eftir og þessi tilraunakennda plata sem upprunalega þótti algjört flipp hefur með árunum fengið uppreisn æru.
Ég verð svo auðvitað að benda á að eitt af alltime uppáhaldslögunum mínum og án efa besta breakup lag allra tíma er að finna á þessi plötu, nefnilega hið gullfallega Storms. Ef þið þekkið það lag ekki þá er skylda að smella á linkinn og hlusta því það er engu líkt.
Ljúkum þessu svo á myndbandi sem ég hef áður póstað á þessa síðu en það er klippa úr heimildamynd um gerð plötunnar og hér er verið að fjalla um lagið hennar Stevie Nicks, Angel.
Tags: Christine McVie, Fleetwood Mac, Lindsey Buckingham, Stevie Nicks
Flokkað undir Kristín Gróa, Sarpurinn | Comments Off
Topp 5 konur – Kristín Gróa
24.7.2009 - Kristín Gróa
Þessar konur er mér efst í huga þessa stundina.
5. PJ Harvey
PJ Harvey er rokkari eins og Nick Cave er rokkari. Það virðist augljóst að nefna þau í sömu setningunni í ljósi þeirra tengsla en það sem ég er að meina með þessu er að mér dettur enginn önnur tónlistarkona í hug sem er svona hrá og gróf. Hún er karlmannleg í tónlistinni sinni.
PJ Harvey – C’mon Billy
PJ Harvey – Snake
4. Joni Mitchell
Ef PJ Harvey er karlmannleg í sinni tónlist þá er Joni Mitchell andstæðan og ef ég ber saman PJ Harvey og Nick Cave þá myndi ég bera saman Joni Mitchell og Leonard Cohen. Ég veit ekki hversu hátt hlutfall af hennar aðdáendum eru konur en ég myndi giska á svona 85%.
Joni Mitchell – A Case Of You
Joni Mitchell – Free Man In Paris
3. Björk
Jú hún er mér ofarlega í huga, verandi íslensk og allt það, en ég held það sé erfitt að mótmæla því að hún er einn íkonískasti (vont orð en það eina sem mér finnst passa!) tónlistarmaður síðustu 15 ára.
Björk – 5 Years
Björk – Play Dead
2. Kate Bush
Eina leiðin til að lýsa Kate Bush er að segja að hún er öðruvísi. Ég kynntist tónlistinni hennar upphaflega í gegnum bróður minn og stundum var verið að gera grín að mér fyrir að hlusta á þessa kellingatónlist eins og einhver orðaði það. Ég hef sjaldan hlustað á tónlist sem er eins lítil “kellingatónlist” (hvað svo sem það nú er) og þetta. Þetta er öðruvísi, skrítið, skemmtilegt og ögrandi.
Kate Bush – The Big Sky
Kate Bush – The Man With The Child In His Eyes
1. Stevie Nicks
Ó Stevie. Söngvar hafa verið sungnir um þessa konu og það er ekki að ástæðulausu. Hún var auðvitað meðlimur í einni vinsælustu hljómsveit áttunda áratugarins og þegar frægðarsól hennar skein sem hæst þá var hún fögur, hæfileikarík og á einhvern hátt bæði sterk og brothætt í senn. Það er ekki skrítið að karlmenn hafi ædolæserað hana.
Ef þið hafið ekki enn séð þetta vídjó af henni að syngja alternate útgáfu af Wild Heart þá er það skylduáhorf. Það er eiginlega skylduáhorf samt og ég held ég horfi bara á það núna í þúsundasta skipti því ég fæ gæsahúð í hvert sinn.
Fleetwood Mac – Angel
Stevie Nicks – Wild Heart
Tags: Björk, Fleetwood Mac, Joni Mitchell, Kate Bush, Leonard Cohen, Nick Cave, PJ Harvey, Stevie Nicks
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 2 athugasemdir »
Topp 5 feðralög – Kristín Gróa
26.4.2009 - Kristín Gróa
Seint hefur alltaf þótt betra en aldrei…
Svo hallærislegt en samt svo hressandi.
Stóri pabbi passar upp á allt.
3. Jackson Browne – Daddy’s Tune
Rólegt og huggulegt frá Browne.
Hugsanlega besta hjómsveit ever.
1. Wolf Parade – You Are A Runner And I Am My Fathers Son
Hugsanlega besta byrjun á debut plötu ever.
Tags: Boney M, Fleetwood Mac, Jackson Browne, Talking Heads, Wolf Parade
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Topp 5 instrumental lög – Kristín Gróa
22.8.2008 - Kristín Gróa
Smá surf frá Pixies.
4. Herb Alpert & The Tijuana Brass – Taste Of Honey
Þetta er held ég mesta pick-me-up lag ever. Það er einfaldlega ekki hægt annað en að dilla sér og brosa þegar þetta er að spilast… gaman!
Þetta er svo töff lag! Það spilar enginn á gítar eins og Hank Marvin og þetta klassíska lag er gott dæmi um það hvað hann getur gert.
2. Booker T & The MG’s – Green Onions
Annað óendanlega töff lag sem verður aldrei þreytt.
Sorrí ég veit að þetta er fyrirsjáanlegt val en þetta er að mínu mati besta instrumental lag ever og það hreyfir við mér í hvert skipti sem ég hlusta á það.
Tags: Booker T & the MG's, Fleetwood Mac, Hank Marvin, Herb Alpert & the Tijuana Brass, pixies, The Shadows
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 2 athugasemdir »
Topp 5 á föstudegi – Kristín Gróa
1.8.2008 - Kristín Gróa
Það sem er á repeat hjá mér þennan föstudaginn sem og síðustu daga er:
5. Deer Tick – Art Isn’t Real (City Of Sin)
Þetta er reyndar búið að fá ansi mikla spilun síðustu mánuðina en það gildir einu.
Það er yfirleitt eitt Fleetwood Mac lag í uppáhaldi og núna er það þetta.
Þetta er lagið sem greip mig strax af nýju plötunni og ég spila það í tíma og ótíma.
2. Lykke Li – Dance, Dance, Dance
Það er æðislegt að hlusta á þetta lag þegar ég er að búa mig undir bæjarferð, komin í kjól og með kokkteil í hendi. Mjög stelpulegt lag en það er bara betra!
1. The Felice Brothers – Roll On Arte
Ég las fyrst um The Felice Brothers hjá krökkunum í Breiðholti. Hlustaði ekkert rosalega mikið þá en enduruppgötvaði þetta lag svo um daginn og hef verið að hlusta stanslaust á það síðan. Æðislegt.
Tags: Beck, Deer Tick, Fleetwood Mac, Lykke Li, The Felice Brothers
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 1 athugasemd »
Topp 5 veðurlög – Kristín Gróa
28.3.2008 - Kristín Gróa
Fjögur þessara laga eru ýmist hávær, bjöguð, illa upptekin eða allt þrennt. Topplagið bætir upp fyrir það því það er silkimjúkt.
Lag af fyrstu plötu Becks sem hljómar allt öðruvísi en titillinn gefur til kynna. Það er enginn fuglasöngur og sumarandvari hérna.
4. Clap Your Hands Say Yeah – Some Loud Thunder
Ef ég man rétt þá hatar Vignir toppfimmari þetta lag en mér finnst það bara flott. Ég ber líka alltaf sterkar taugar til laga með áberandi kúabjöllu enda annálaður kúabjölluleikari.
3. Daniel Johnston – The Sun Shines Down On Me
Það er textinn sem grípur mig hérna. Einfaldur en hittir í mark.
I’m getting closer to the fact
I’ve turned my back on silly dreams
I’m walking down that lonely road
And my heavy load I didn’t bother to bring it
Þetta kemur af meistaraverkinu Daydream Nation og ég vil benda sérstaklega á hvað trommurnar eru flottar.
1. Fleetwood Mac – Storms
Eitt af mörgum uppáhalds lögum. Tengi það reyndar við slæmt kvöld en ég get samt ekki hamið mig um að hlusta á það í sífellu. Þetta er tekið af hinni vanmetnu Tusk sem er óðum að taka fram úr Rumours sem uppáhalds Fleetwood Mac platan mín.
Tags: Beck, Clap Your Hands Say Yeah, Daniel Johnston, Fleetwood Mac, Sonic Youth
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 1 athugasemd »
