Sarpurinn: Looper
22.2.2010 - Gummi Jóh
Sem mikill aðdáandi Skosku sveitarinnar Belle & Sebastian hef ég lagt mikið kapp á að fylgjast með því sem að núverandi og fyrrverandi meðlimir sveitarinnar gera utan B&S.
Það þekkja allir t.d. hina frábæru plötu Ballad Of Broken Seas sem að Isobel Campbell gerði með grugg (grunge) hetjunni Mark Lanegan og nýverið gerði forsprakki B&S, Stuart Murdoch plötuna God Help The Girl sem er tónlist úr söngvamynd sem ber sama nafn sem er eftir hann sjálfann.
Hinn Stuart-inn, Stuart David sem var bassaleikari B&S og hætti fyrstur í sveitinni hefur gefið út nokkrar plötur og bækur. Á B&S smáskífunni Lazy Line Painter Jane les Stuart t.d. smásögu eftir sjálfann sig sem heitir A Century Of Elvis en undir textanum hljómar instrumental útgáfa af hinu mjög svo mikið fallega lagi A Century Of Fakers sem kom út á annari smáskífu seinna sem heitir 3.. 6.. 9 Seconds of Light. Frægt er að Stuart David mætti of seint í stúdíóið og hafði gleymt blöðunum sínum með sögunni heima svo að hann las hana upp eftir minni og bullaði það sem upp á vantaði.
Stuart David er svo forsprakki sveitarinnar Looper. Hann lenti í svipuðu og George Harrison og gekk illa að koma sínum lögum að hjá Belle & Sebastian enda nafni hans Murdoch á þessum tíma í sinni eigin vegferð að koma sínum lögum á disk, í sveit sem stofnuð var í kring um verkefnið hans Tigermilk þar sem hljóðfæraleikararnir voru bara session leikarar í hans huga. Seinna hefur sveitin þó tekið upp þá stefnu að allir leggji í púkk þó að Stuart Murdoch sé óumdeildur leiðtogi hennar.
Looper liðar hafa gefið út þrjár plötur en langt er frá þeirri síðustu. Eitt af fyrstu lögunum sem ég heyrði með Looper hefur setið í huga mér allt frá því að ég heyrði það fyrst. Lagið heitir því skemmtilega nafni Who´s afraid of y2k? af smáskífu sem ber sama nafn. Ris Looper liða hefur aldrei verið hátt, sveitin á eitt lag sem eitthvað hefur gert að viti ef svo má kalla, það kom fyrir í myndinni Vanilla Sky, American Dad þáttunum og tölvuleik. Það lag er þó ekki allra þó það sé óneitanlega grípandi.
Lag dagsins er samt sem áður Who´s Afraid Of Y2K?
Tags: Belle&Sebastian, George Harrison, Isobel Campbell, Looper, Mark Lanegan, Stuart David, Stuart Murdoch
Flokkað undir Gummi Jóh, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 jarðarfararlög – Kristín Gróa
13.11.2009 - Kristín Gróa
Ég hef aldrei leitt hugann að því hvaða lög ég myndi vilja láta spila í jarðarförinni minni svo hér koma mín frekar fyrirsjáanlegu jarðarfararlög.
5. Eric Clapton – Tears In Heaven
Clapton söng um dauða sonar síns en þetta á held ég alltaf við.
4. Sigur Rós – Dánarfregnir og jarðarfarir
Þetta lag er eiginlega ultimate dauðalagið í mínum huga og Sigur Rós flytja það á dramatískan hátt.
It’s a motherfucker being here without you. Nákvæmlega.
2. George Harrison – All Things Must Pass
Lífið líka.
1. Vilhjálmur Vilhjálmsson – Söknuður
Mér finnst ég varla heill né hálfur maður og heldur ósjálfbjarga því er verr. Segir þetta ekki allt sem segja þarf?
Tags: Eels, George Harrison, Sigur Rós, Tears in Heaven, Vilhjálmur Vilhjálmsson
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Topp 5 lög til að dansa við – Erla Þóra
24.10.2008 - Erla Þóra
Víííj! Föstudagur og dansmúsík, jibbí!
Vicki Sue Robinson – Turn the beat around
Dillilag hið mesta.
The Beatles – Twist and shout
Mana þig til að tvista ekki þegar þú heyrir þetta lag. Ekki hægt.
George Harrison – I’ve got my mind set on you
Bað svo ótrúlega oft um þetta lag á klúbbnum sem ég stundaði hvað mest í London. Það var svona sér dansgólf með gömlu góðu lögunum og ég held svei mér þá að undir lok London-dvalar minnar hafi DJinn farið að spila þetta lag bara um leið og við mættum á staðinn. Svo er myndbandið náttúrulega BARA geggjað.
Irene Cara – Flashdance…What a feeling
Ok ok ok.. cheesy I know. En hver stenst dramatíkina í byrjuninni sem brýst svo út í allsherjargleðidans? Ekki ég allavega.
Scissor Sisters – I don’t feel like dancing
Tjúttlag-IÐ! Kemur mér alltaf í dansgírinn.
Tags: George Harrison, Irene Cara, Scissor Sisters, the beatles, Vicki Sue Robinson
Flokkað undir Erla Þóra, Listar | Comments Off
Topp 5 peningalög – Krissa
26.9.2008 - Kristjana
5. Kanye West feat. Jamie Foxx – Gold Digger
“If you aint no punk holla We Want Prenup
WE WANT PRENUP! Yeah
It’s something that you need to have
‘Cause when she leave yo ass she gonna leave with half”
Svalur og svalari að væla e-ð 
4. Madonna – Material Girl
“‘Cause the boy with the cold hard cash
Is always mister right”
Við Madonna erum bara svo ósammála um svo margt
3. M.I.A. – Ten Dollar
“Fuck gold, she was a platinum digger”
Hvað var Kanye eiginlega að væla? ;P
2. The Flying Lizards – Money (That’s What I Want)
” You love gives me such a thrill
But your love won’t pay my bills
I want money”
Þetta er bara svo skemmtilegt!
1. The Beatles – Taxman
“Should five percent appear too small
Be thankful I don’t take it all”
Uppáhalds uppáhalds uppáhalds peningalagið mitt, hands down! Harrison með pirripú út í skattmann fyrir að hirða allan peninginn hans (rightly so). Byrjunin á laginu er æði, gítarinn frábær, textinn fyndinn og það er æðislegt þegar þeir syngjast á! Fullkomið peningalag!
Tags: George Harrison, Jamie Foxx, Kanye West, M.I.A., Madonna, the beatles, The Flying Lizards
Flokkað undir Kristjana, Listar | Comments Off
Topp 5 veðurlög – Vignir
28.3.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
5. Botnleðja – Sjónvarpssnjór
Það er þekkt vandamál að í gömlum sjónvörpum sást snjór mjög illa. Þetta vandamál komst ekki í lag fyrr en að við fórum að sjá Hi-Def sjónvörp dagsins í dag.
4. Bob Dylan – A Hard Rain’s A-Gonna Fall
Hérna er Bob Dylan að skrifa um sumarfrí sem hann fór einu sinni í í Karabíahafinu. Þar lendi hann í mikilli hitabeltisrigningu. Minnesota strákurinn var þarna í fyrsta skipti á heitum stað og hafði aldrei séð svona mikla rigningu þar sem að droparnir voru það stórir og þungir að þegar þeir lentu á manni leið manni eins og þeir væru einfaldlega harðir. Sagan segir að hann hafi hlaupið inn á hótel til að taka upp rigningu til að nota sem trommuslátt en spólan hafi verið búin í upptökutækinu og hann því ekki náð þessum takti sem hann vildi nota.
3. Bill Withers – Ain’t No Sunshine When She’s Gone
Bill Withers samdi þetta lag þegar hans fyrsta kona, Jacqueline Withers, fór frá honum í miðri tónleikaferð um Skandinavíu. Þetta tók sárt á hann og hann hélt að hann væri búinn að missa það af söknuði þegar einhver benti honum á að það væri einfaldlega hávetur og þess vegna væri sólin búin að vera svo lengi í burtu. Lagið hélt sér þó.
2. Bob Dylan – Blowin in the Wind
Annað lag tengt veðri frá Bob Dylan en þetta lag samdi hann sem ungur strákur á fyrsta ári sínu í háskólanum í Minnesota. Samkvæmt sögunni, þá var hann á leiðinni í heimspekipróf þegar mikil vindhviða kom og feykti glósunum hans í burtu. Hann hafi ætlað að lesa yfir svörin sín í seinasta skipti áður en hann færi í prófið. Honum gekk illa á prófinu en lagið var gott og styrkti hann seinna í þeirri ákvörðun að háskólalífið væri ekki fyrir hann og hann gæti kannski lagt tónlistina fyrir sig. Seinna sagði Dylan í gríni að ef þessi vindhviða hefði ekki komið þá væri hann örugglega heimspekikennari í dag í litlum háskóla.
1. The Beatles – Here Comes the Sun
Eftir mikið streð við að koma lögum sínum á bítlaplöturnar kom George Harrison þessu lagi á Abbey Road sér að mikilli undrun. Hann hafði samið þetta lag í gríni fyrir konu sína eftir að henni brá eitt sinn þegar Sun dagblaðið kom inn um lúguna hennar. Þetta átti bara að vera einhver einkadjókur milli þeirra tveggja en þetta rataði í eyru John Lennon og hann barðist fyrir því að lagið fengi að fara á plötuna. Ringo Starr sagði seinna að það hefði kannski átt í hlut að Paul var Daily Express maður og væri John því aðeins að stríða honum með þessu lagi um Sun blaðið sem hafði fyrr um árið skrifað grein um Paul þar sem ýjað var að því að hann væri lélegur elskhugi. Þarna hafi John því ætlað að gera aðeins grín að Paul. Grínið hafði því miður þveröfug áhrif og gerði lítið annað en að auka spennuna milli John og Paul sem olli að lokum sliti Bítlana.
Tags: Bill Withers, Bob Dylan, Botnleðja, George Harrison, Jacqueline Withers, John Lennon, Paul McCartney, Ringo Starr, the beatles
Flokkað undir Listar | 1 athugasemd »
Topp 5 comeback – Kristín Gróa
7.3.2008 - Kristín Gróa
Það ber ekki að taka þennan lista of hátíðlega. Þetta eru frekar dæmi um kombökk en eiginlegur topplisti.
5. Fiona Apple – Extraordinary Machine (2005)
Fiona Apple lét aðdáendur sína bíða í sex ár á milli platna svo þegar þessi kom út þá var eftirvæntingin orðin mikil. Þessi langa bið og vandræði með plötufyrirtækið ollu því að fólk var farið að halda að stúlkan væri kannski búin að missa það en það reyndust óþarfa áhyggjur enda platan alveg frábær. Þetta er svona gott hæfileikastaðfestingakombakk.
Fiona Apple – Tymps (Sick In The Head Song)
4. Beck – Sea Change (2002)
Beck kom öllum í opna skjöldu þegar hann gaf út þessa ljúfu breakup plötu á eftir hinni skitsófrenísku Midnite Vultures. Þessi plata nær inn á listann því þetta var mikið Beck comeback fyrir mér persónulega. Ég hafði misst áhuga á því sem hann var að gera en eftir þetta lagði ég aftur við hlustir.
3. King Crimson – Discipline (1981)
Þegar minnst er á King Crimson þá kemur platan In The Court Of The Crimson King ósjálfrátt fyrst upp í hugann. Þessi fyrsta plata sveitarinnar er almennt talin klassík en eftir því sem skipt var tíðar um hljómsveitarmiðlimi og progið fór meira úr böndunum þótti sífellt ólíklegra að King Crimson myndu gera stóra hluti. Eini fasti punkturinn í sveitinni, Robert Fripp, tók sig svo til í byrjun níunda áratugarins og stofnaði enn eina útgáfu af sveitinni sem gaf svo út hina bráðskemmtilegu Discipline sem er dálítið prog, dálítil nýbylgja og satt að segja dálítið Talking Heads-leg.
2. George Harrison – Cloud Nine (1987)
Eftir hina frábæru All Things Must Pass gaf George Harrison út nokkrar ansi misjafnar plötur og náði botninum með hinni arfaslöku Gone Troppo sem var algjört flopp. Eftir það gaf hann ekki út plötu í fimm ár en snéri svo aftur með Cloud Nine sem hann hafði unnið með félaga sínum Jeff Lynne. Poppuð, hress, skemmtileg og með einu fyndnasta plötucoveri sem ég man eftir! Vídjóið við lagið When We Was Fab er líka skylduáhorf…
George Harrison – When We Was Fab
1. Johnny Cash – American Recordings (1994)
Mér dettur ekki í hug svakalegra comeback en American Recordings plöturnar sem Johnny Cash tók upp með Rick Rubin. Hæfileikar Cash og frábært lagaval gerðu það að verkum að hann eignaðist skyndilega nýjan hlustendahóp sem hafði áður ekki áhuga á kántrítónlist. Hann gerði tökulögin algjörlega að sínum eigin og þetta Leonard Cohen lag er gott dæmi um það.
Johnny Cash – Bird On A Wire
Tags: Beck, Fiona Apple, George Harrison, Jeff Lynne, Johnny Cash, King Crimson, Rick Rubin, Robert Fripp
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Lög og kvenmannsnöfn… Kristmundur
1.2.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Gestalistamaður vikunnar er Kristmundur en kappinn er íslenskumaður mikill og boltasparkari. Ekki veit ég hversu mörg kvenmannsnöfn eru í símaskránni hans en músíkin í spilaranum er vandlega valin.
Sagan segir að Eric Clapton hafi eitt sinn mætt með nýja og eiturferska
hljómsveit sína, Eric and the Dynamos í útvarpsþátt og búið sig undir að spila lag í beinni. Þegar apinn sem stýrði þættinum kynnti sveitina til leiks gekk það ekki betur en svo að hann kallaði hana Derek and the Dominos. Clapton leit þá hugsandi á félaga sína og sagði: „Derek and the Dominos? Það er miklu betra nafn“. Layla er sennilega frægasta lag Dereks og félaga og er víst um Patti Harrison, kvendið sem Clapton hnuplaði af George Harrison. Píanó-átróið er í miklum metum hjá mér en það ku vera eftir trommarann í sveitinni en ekki Clapton sjálfan.
„Eleanor Rigby,
picks up the rice in the church where a wedding has been.
Lives in a dream.
Waits at the window,
wearing a face that she keeps in a jar by the door,
Who is it for?“
Greyið Eleanor. Alein að tína hrísgrjón. Hún og séra MacKenzie eru sennilega með frægustu nóboddíum dægurlagasögunnar. Textinn er sorglegur og í anda einhvers konar raunsæis. Bítlanirðir hafa bent á að þegar John og Paul duttu í það saman á unglingsárum enduðu þeir stundum í kirkjugarði einum í Liverpool þar sem finna má legstein merktan E. Rigby.
„I’m tasting Naomi’s perfume
It tastes like shit and I must say
She comes and goes most afternoons
One billion lovers wave and love her now
They could love her now and so could I“
Eitt af mínum uppáhalds Neutral Milk Hotel lögum. Vekur samt óneitanlega upp áleitnar spurningar. Af hverju í ósköpunum er gaurinn til að mynda að drekka ilmvatn Naomi? Og hví stelur hann kjólnum hennar? Mín tilgáta hefur lengi verið sú að lagið sé um Naomi Campbell en það gæti einnig verið mesta bull sem ég hef látið frá mér fara. Eftir stendur að þetta er dálítið krípí lag en um leið fallegt. Só prittí-í-í.
Pocahontas – Neil Young (af Unplugged plötunni)
„And maybe Marlon Brando
Will be there by the fire
We’ll sit and talk of Hollywood
And the good things there for hire
Like the Astrodome
and the first tepee
Marlon Brando, Pocahontas and me
Marlon Brando, Pocahontas and me
Pocahontas.“
Neil Young syngur hér um grimma, evrópska, hvíta kalla sem fóru illa með indíánana á tímum nýlendustefnunnar. Hann segist líka áhugasamur um að sofa hjá sjálfri Pocahontas og dregur annan indíánavin, Marlon Brando, inn í partíið við eldinn. Eitt af mínum eftirlætislögum með Neil Young.
Þetta er víst uppáhaldslag Bob Dylans af meistaraverkinu Blonde on Blonde og þessa dagana er ég sama sinnis. Undanfarið hef ég muldrað upphafssetningar lagsins oftar en góðu hófi gegnir, m.a. á ferðum mínum í bankann og á pósthúsið. Upphafstextinn er líka frekar svaðalegur: „Ain’tit just like the night to play tricks when you’re tryin’ to be so quiet?“
Önnur lög sem komu til greina en fá því miður bara að verma
varamannabekkinn: Dumb Kate (Incredible String Band), Deanna (Nick Cave and the Bad Seeds), Lua (Bright Eyes), Sweet lady Genevieve (Kinks) og
Cross eyed Mary (Jethro Tull).
Tags: Bob Dylan, Bright Eyes, Derek and the Dominos, Eric and the Dynamos, Eric Clapton, George Harrison, Incredible String Band, Jethro Tull, neil young, Neutral Milk Hotel, Nick Cave & The Bad Seeds, the beatles, The Kinks
Flokkað undir Listar | Comments Off
Topp 5 trúarlög – Kristín Gróa
30.11.2007 - Kristín Gróa
5. George Harrison – My Sweet Lord
I really want to see you
Really want to be with you
Really want to see you lord
But it takes so long, my lord
Það er ekki alveg ljóst hvaða máttarvöld George er að ákalla en ég skil lagið einmitt þannig að það skipti ekki öllu máli.
4. Johnny Cash – God’s Gonna Cut You Down
Go and tell that long tongue liar,
Go and tell that midnight rider,
Tell the rambler, the gambler, the back biter,
Tell ‘em that God’s gonna cut ‘em down
Þetta lag hefur verið sungið af ótalmörgum tónlistarmönnum en mér finnst þessi útgáfa bara svo rosalega flott. Cash tókst einhvernveginn alltaf að færa tökulögum nýja merkingu og meiri dýpt.
3. Jens Lekman – A Higher Power
In church on sunday making out in front of the preacher
You had a black shirt on with a big picture of Nietzsche
When we had done our thing for a full christian hour
I had made up my mind that there must be a higher power
Jens fer að trúa á æðri máttarvöld eftir að hann finnur ástina. Sérstakt lag í mínum huga.
2. Sufjan Stevens – Seven Swans
He will take you
If you run
He will chase you
Because he is the Lord
Hinn trúaði Sufjan syngur ógnvænlegt lag um sinn Guð.
1. Curtis Mayfield – People Get Ready
People get ready for the train to Jordan
It’s picking up passengers from coast to coast
Faith is the key, open the doors and board ‘em
There’s hope for all among those loved the most
Ég fer ekki ofan af því að þetta sé eitt fallegasta lag sem ég hef heyrt.
Tags: Curtis Mayfield, George Harrison, Jens Lekman, Johnny Cash, Sufjan Stevens
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Topp 5 Dylan cover
31.8.2007 - Kristín Gróa
Jimi Hendrix fær honourable mention vikunnar en uppreisnarseggurinn í mér getur bara ekki fengið sig til að elta hjörðina og segja að All Along The Watchtower sé besta cover allra tíma. Það er gott cover en kommon, hleypum öðrum að!
Hippadrottningin Melanie skrúfar upp í dramatíkinni og sleppir ofvirkum þverflautuleikara lausum en samt gengur þetta fyllilega upp. Mjög hippalegt þó.
Það voru fáir duglegri við að covera Dylan heldur en The Byrds enda er ég með greatest hits plötuna þeirra og þar eru heil átta Dylan lög! Mér finnst þetta standa langt upp úr þeim, einfaldlega því harmónískur söngurinn og hringlandi hljóðfæraleikurinn undirstrikar alla styrkleika lagsins. Svo er live útgáfan af þessu lagi þar sem Dylan spilar það með Byrdsaranum Roger McGuinn, Tom Petty, Neil Young, Eric Clapton og George Harrison ansi mögnuð en þar spila þeir einmitt Byrds útgáfuna í stað þeirrar upprunalegu.
3. Nina Simone – I Shall Be Released
Örugglega besta lagið frá trúartímabili Dylans er hér flutt í fallegum gospelbúningi af sjálfri Ninu Simone. Hún segir við hljómsveitina í upphafi upptökunnar You’re pushing it… it’ll go out by itself… don’t put nothing in it unless you can feel it og ég trúi virkilega að hún hafi fundið það. Það hlýtur að vera galdurinn við að taka gott cover, að finna lagið eins og það væri þitt eigið.
2. Nico – I’ll Keep It With Mine
Æjj ég veit ég er eiginlega að svindla því þetta er ekki beint eiginlegt cover lag. Dylan lét Nico fá þetta lag til að setja á Chelsea Girl og það kom ekki út með honum sjálfum fyrr en mörgum árum seinna og þá á samtíningnum Biograph. Þetta er aftur á móti eitt af ótalmörgu uppáhalds lögunum mínum svo ég stenst einfaldlega ekki freistinguna að setja það á listann… það sleppur alveg er það ekki?
1. Them – It’s All Over Now Baby Blue
Þetta er nú alveg með fallegri Dylan lögum en svo er þar að auki búið að bæta við svo flottu stefi að Beck ákvað að nota það bara óbreytt í laginu Jackass með svona líka góðum árangri. Þetta stef og geltið í Van Morrison taka orginalinn og snúa honum á hlið en halda samt í sömu tilfinninguna. Er það ekki þannig sem gott cover á að vera?
Tags: Beck, Bob Dylan, Eric Clapton, George Harrison, Jimi Hendrix, Melanie, neil young, Nico, nina simone, Roger McGuinn, The Byrds, Them, Tom Petty, Van Morrison
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 1 athugasemd »
