Topp 5 íslenskar plötur ársins – Kristín Gróa

4.1.2013 - Kristín Gróa

Ég á sífellt erfiðara með íslensku árslistana því það er gefið út þvílíkt magn af gæðatónlist hér ár eftir ár að það er vandasamt að velja aðeins fimm plötur til að minnast á. Það að vera erlendis flæktist þó aðeins fyrir mér þetta árið svo ég var dálítið ótengd íslenskri plötuútgáfu og átti jafnvel erfitt með að nálgast sumar plötur svo þið hafið þann fyrirvara í huga.

5. Þórir Georg – I Will Die And You Will Die And It Will Be Alright

Þessi plata kom mér gríðarlega mikið á óvart. Þó Þórir Georg sé hér einn á ferð þá finnst mér platan vera fyllri en hans fyrri verk og hún hefur mjög heilsteyptan hljóm sem fer Þóri vel. Hann er engin stórsöngvari en röddin hans hefur vissan sjarma sem fer lögunum vel. Það er eins og hann gefi í við hverja plötu og þetta er að mínu mati hans besta verk til þessa.

4. Hjaltalín – Enter 4

Ég hef haft blendnar tilfinningar í garð Hjaltalín í gegnum tíðina og er vandamálið líklega algjörlega mín megin. Ég heyri að þetta er metnaðarfull tónlist flutt af gríðarlega hæfileikaríku fólki en ég hef átt erfitt með að tengjast tónlistinni. Það kom mér því á óvart að þessi nýja plata, sem er líklega óaðgengilegasta verk hljómsveitarinnar til þessa, hafi verið fyrsta platan til að heilla mig virkilega. Sagan á bak við plötuna gerir áhrif hennar vissulega meiri en aðalmálið er að hér eru á ferðinni virkilega falleg lög sem mynda sterka heild.

3. Moses Hightower

Moses Hightower hafa gert hið ógerlega sem er að búa til sannfærandi soul tónlist sem er klassísk en samt svo óneitanlega íslensk. Þetta er svona eins og með Hjálma og reggíið, þetta ætti ekki að vera hægt en það virkar og miklu meira en það. Það gengur einhvernveginn allt upp á þessari plötu. Hljóðfæraleikurinn og söngurinn er algjörlega óaðfinnanlegur eins og við er að búast en lagasmíðarnar eru líka frábærar. Lög eins og Stutt skref og sérstaklega Sjáum hvað setur standa upp úr og eru raunar svo góð að ég féll hálfpartinn í stafi þegar ég heyrði þau fyrst.

2. Pétur Ben – God’s Lonely Man

Það er einhver rosalegur kraftur í Pétri á þessari plötu og hann hrífur mann algjörlega með sér. Mér finnst hann ekki stíga feilspor hérna, lagasmíðarnar eru fyrsta flokks og textarnir sömuleiðis virkilega áhrifamiklir. Þetta er á allan hátt metnaðarfull og flott plata sem ætti að sanna það að Pétur er einn af okkar fremstu tónlistarmönnum.

1. Tilbury – Exorcise

Tilbury komu eins og þruma úr heiðskíru lofti með hið heillandi lag Tenderloin sem er án efa íslenska lag ársins. Algjörlega fullkomið lag og góð kynning fyrir plötuna Exorcise. Væntingar mínar til plötunnar voru miklar og sem betur fer stóðst hún þær fyllilega. Mennirnir á bak vð Tilbury eru vissulega engir nýgræðingar í íslensku tónlistarlífi en engu að síður verð ég segja að þetta er alveg sláandi góð debut plata. Það eru ekki eitt eða tvö eða þrjú góð lög á þessari plötu heldur er hún skotheld alveg út í gegn. Ég hef staðið mig að því að hlusta á hana oft í röð og slíku tek ég afar sjaldan upp á. Meira af þessu takk.

Tags: Árslisti, Hjaltalín, Moses Hightower, Pétur Ben, Tilbury, Þórir Georg
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 íslenskar plötur ársins 2012 – Georg Atli

4.1.2013 - Georg Atli

Eins og alltaf þá var alveg fáránlega erfitt að velja bara 5 plötur og ég bara get ekki með góðri samvisku skrifað færslu um bestu plötur ársins án þess að amk nefna þessar 10 sem koma í næstu sætum fyrir neðan þær. Þessar plötur sem koma hérna næst eru allt plötur sem að ég átti í erfiðleikum (mismiklum að vísu) með að skera frá Topp 5 listanum mínum og mér finnst allar eiga það skilið að þið athugið þær aðeins betur, mér finnst líka rétt að taka fram að mér þótti sérstaklega erfitt að sleppa plötum Hjaltalín og Múgsefjunar af loka 5 plötulistanum mínum. Í stafrófsröð eru það eftirfarandi plötur sem ég þurfti að skera frá lokalistanum:

Borko - Born to be Free
Cheek Mountain Thief – Cheek Mountain Thief
Davíð Þór Jónsson – Improvised Piano Works 1
Dream Central Station – Dream Central Station
Ghostigital – Division of Culture & Tourism
Hjaltalín – Enter 4
Muck – Slaves
Múgsefjun – Múgsefjun
Ojba Rasta – Ojba Rasta
Retro Stefson – Retro Stefson
Tilbury – Exorcise

Topp 5 íslensku plöturnar 2012

5. Pétur Ben – Gods Lonely Man

Önnur plata Péturs Ben er ótrúlega ólík þeirri fyrstu. Þyngri, erfiðari, tilkomumeiri og betri

4. Þórir Georg – I Will Die and You Will Die and it Will be Alright

Þórir Georg sendi frá sér eina af bestu plötum árins og hann gerði það í sama stíl og plöturnar hans hafa verið, með mikilli hæversku og lítillæti. Platan er heillandi og innileg og eins og oftast snýst hún að mestu leyti um Þóri Georg, gítarinn hans og texta.

3. The Heavy Experience – Slowscope

Þetta er ein af þessum plötum sem að er eiginlega bara hægt að hlusta á ef maður er einn heima hjá sér. Maður byrjar að spila hana og svo sekkur maður neðar í sætið sitt og reynir síðan af öllu afli að hægja á allri líkamsstarfseminni sinni svo að ekkert geti truflað mann við það að hlusta.

2. Moses Hightower – Önnur Mósebók

Sálartónlist á íslenska vísu. Skemmtileg plata með mikið af skemmtilegum pælingum, æðislega skemmtilegum textum og rosalega skemmtilegum lögum.

1. Sudden Weather Change – Sculptures

Frábær plata frá Sudden Weather Change sem að ég held að því miður hafi of margir miðlar hreinlega gleymt í sínum uppgjörum. Mjög þroskuð og heilsteypt plata. Það allra besta sem ég hef heyrt frá SWC og það besta sem ég heyrði í ár.

Tags: Borko, Cheek Mountain Thief, Davíð Þór Jónsson, Dream Central Station, Ghostigital, Hjaltalín, Moses Hightower, MUCK, Múgsefjun, Ojba Rasta, Pétur Ben, Retro Stefson, Sudden Weather Change, The Heavy Experience, Tilbury, Þórir Georg
Flokkað undir Georg Atli | Comments Off

Tilbury – Exorcise

6.6.2012 - Georg Atli

Með nokkuð reglulegu millibili koma fram hljómsveitir sem eru svona ofur “heitar” og gríðarlega mikið er fjallað um, síðasta hljómsveit sem var í þessu sæti (og er enn) er hljómsveitin Tilbury. Lagið þeirra Tenderloin fór út um allt á internetinu og á mjög skömmum tíma varð bæði lag og hljómsveit það vinsælasta á landinu.

Þessi hljómsvet er sólóverkefni Þormóðs Dagssonar, sem áður hefur verið í hljómsveitunum Hudson Wayne og Skakkamanage en er líklega þekktastur fyrir að hafa verið í Jeff Who? (trommari í öllum hljómsveitunum). Þormóður þessi kom svo líka fram undir nafninu Formaður Dagsbrúnar og á einn eða annan hátt þá þróaðist það yfir í Tilbury. Þrátt fyrir það að Tilbury sé sóló verkefni þá er hún líka svokölluð súpergrúppa því að með í hljómsveitinni er meðlimir Sin Fang, Hjaltalín, Brother Grass og Valdimar, þannig að það er alveg óhætt að segja að þarna séu vel spilandi einstaklingar.

Tilbury – Slow Motion Fighter

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Það að hafa súpergrúppu á bak við sig hlýtur að teljast mikill kostur, allir hljóðfæraleikurinn er t.d. nánast óaðfinnanlegur í alla staði og þegar hljómsveitin spilar á tónleikum heyrast engin mistök (amk heyri ég það ekki). Þetta hefur líka í för með sér rosalega einkennandi hljóm, það vita allir sem koma nálægt þessari plötu nákvæmlega hvað þeir eru að gera og það er alveg sama hvaða hljóðfæri maður tekur fyrir það er alltaf einhver snilld í gangi.

En það sem að Tilbury snýst um er áðurnefndur prímus mótur, Þormóður Dagsson. Þó að hann hafi verið í þó nokkrum gæða hljómsveitum áður en hann fór sóló þá er það eiginlega ótrúlegt hversu heilsteyptur hann er sem frontmaður og hversu lítið það hefur farið fyrir honum einum hingað til. Hann er (greinilega) flottur söngvari og kemst vel frá því en hann er líka “þroskaður” (mikið leiðist mér það orð í svona umfjöllunum, finnst ég alltaf vera að tala um ost) lagahöfundur. Tonlistinni er ágætlega líst sem fullorðinspoppi eða kannski betru sem lúxuspoppi, þetta er amk flottara en það sem gengur og gerist.

Tilbury – Riot

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Lögin byggjast vissulega að miklu leyti á kunnuglegum stefum/tónum og Hann fær fullt af hugmyndum lánaðar hér og þar og ég bendi sérstaklega á Steely Dan (það er eitthvað þarna…held að það sé bassinn) og Grandaddy, en þau verða samt aldrei fyrirsjánanleg eða klén. Þormóður leyfir lögunum að flæða og fara þangað sem þau vilja og smá lán kemur enganvegin niður á gæðunum. Gott popp er gott popp alveg sama hvað.

Tilbury – Drama

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Hljómur plötunnar er frábær eins og allt sem kemur nálægt tæknilegum útfærslum plötunar og hljóðfæraleikurinn allur er í sérflokki. Það er samt tvennt sem verður að minnast á varðandi hann, annars vegar er það bassaleikurinn hjá Guðmundi Óskari (Hjaltalín ofl.) en þar drýpur bassatöffaraskapurinn af hverjum tóni og svo hins vegar er það hljómborðsleikur Kristins Evertssonar (Valdimar) en hann er að mínu mati þessi hárfíni punktur sem dregur plötuna síðasta spölinn upp í það að vera frábær plata, sem hún er. Textarnir eru lipurlega smíðaðir og skemmtilegir, það er alveg ljóst að Þormóður er fær textasmiður. Í heild sinni er platan frábær og það verður að segjast að þetta er stórmerkilega góð fyrsta plata sem stendu fullkomlega undir öllum þeim miklu væntingum sem ég gerði. Það verður erfitt að toppa þessa á árinu. Það skemmtilegasta við hana að það er enginn að gera þessa tegund tónlista á hérlendis, að því leyti er þetta nýtt og ferskt. Lögin sem standa upp úr að mínu mati eru þessi sem ég dreg fram að ofan auk þess sem að lagið Picture á skilið að nefna sérstaklega og svo auðvitað upphafslagið Tenderloin en myndbandið við það má m.a. sjá í þessari eldri færslu.

Exorcise er gefin út af Record Records og hana má kaupa í þessum helstu plötubúðum og auðvitað á Gogoyoko.

Tags: Hjaltalín, Hudson Wayne, Jeff Who?, Sin Fang, Skakkamanage, Tilbury, Valdimar
Flokkað undir Georg Atli, Plötuumfjallanir | Comments Off

Hjaltalín, Snorri Helgason, Tilbury, Mr. Silla og Borko á styrktartónleikum

8.5.2012 - Kristjana

Á fimmtudaginn verða haldnir styrktartónleikar í Gamla Bíói. Allur ágóði tónleikanna mun renna til uppbyggingar á listasmiðju Galtarvita. Tónlistin, sem boðið verður upp á, er ekki af verri endanum en Hjaltalín, Snorri Helgason, Tilbury, Mr. Silla og Borko munu öll koma fram. Ekki slæmt það!

Tónleikarnir hefjast kl. 21:00 og miðaverð er 1.500 kr. Nánari upplýsingar hér.

Tags: Borko, Hjaltalín, Mr. Silla, Snorri Helgason, Tilbury
Flokkað undir Kristjana, Tilkynning | Comments Off

Íslensk tónlistarmyndbönd á Northern Wave Film Festival

31.1.2012 - Georg Atli

Næstkomandi mars (2.-4. mars 2012) verður haldin alþjóðleg stuttmyndahátíð í Grundarfirði. Þó svo að það eitt og sér sé skemmtilegt verður valið íslenska tónlistarmyndband ársins í leiðinni og mér finnst það ennþá skemmtilegra. Ykkur til yndisauka þá ákvað ég að birta lista yfir þau myndbönd sem hafa verið tilnefnd hér að neðan og m.a.s. að linka á þau líka. Dyggir lesendur hafa alveg örugglega séð mörg myndbandanna áður hérna hjá okkur en þau eru samt mjög góð/skemmtileg þannig að það má alveg horfa aftur. Ég mæli meira að segja eindregið með því að þið horfið á öll myndböndin. Hins vegar nenni ég ekkert að skrifa um þau en bendi þess í stað á mjög skemmtilegt blogg frá Gogoyokoliðum. Það er líklega rétt að taka tvennt fram, í fyrsta lagi þá er listinn hér að neðan fenginn að láni af heimasíðu hátíðarinnar (northernwavefestival.com/) og í öðru lagi þá eru það áðurnefndir Gogoyokopennnar sem tilnefna myndböndin á listann.

ÍSLENSK TÓNLISTARMYNDBÖND TILNEFND AF GOGOYOKO.COM

123 Forever með Apparat Organ Quartet
Leikstjóri: Gerda Klotz
Feels Like Sugar með Hjaltalín
Leikstjóri:Rúnar Ingi
Because Of The Blood með Sin Fang
Leikstjóri:Máni M. Sigfússon
Sneaky Boots með Kiriyama Family
Leikstjóri:Gunnar Örn Birgisson
Hellbound Heart með Reykjavík!
Leikstjóri:Bowen Staines
River með Snorra Helgasyni
Leikstjóri:Máni M. Sigfússon
Tranquility með Who Knew
Leikstjóri:Einar Baldvin Arason
Implosions með Agent Fresco
Leikstjóri:Jónatan Grétarsson
Sharpen The Knife með Who Knew
Leikstjóri:Sigurjon Bjarni Sigurjonsson
Oh Dae Su II með We Made God
Leikstjóri:Óskar Bragi Stefánsson
Slowlights með Sin Fang
leikstjórn: Máni M. Sigfússon
Over með GusGus
Leikstjórn Ellenar Lofts & Thorbjarnr Ingasonar
Smashed Birds með Sóley
Leikstjórn: Inga Birgisdóttir
Kimba með Retro Stefson
Leikstjórn: Árni Sveinssonar
Never Forever með Singapore Sling
Leikstjórn: Þórður Grímsson
Skeletons Having Sex on a Tin Roof með Orphic Oxtra
Leikstjórn: Bergrún Snæbjörnsdóttir
I Don’t Want To Go To Sleep Either með FM Belfast
Leikstjórn: Árni Rúnar Hlöðversson
Bed of Needles með Steed Lord
Leikstjórn: Steed Lord (ásamt Sonya Tayeh)
American með FM Belfast
Leikstjórn: Árni Rúnar Hlöðversson
Two Boys með Sin Fang
Leikstjórn: Inga Birgisdóttir

Tags: Apparat Organ Quartet, FM Belfast, Gus Gus, Hjaltalín, Kiriyama Family, Orphic Oxtra, Retro Stefson, Reykjavík!, Sin Fang, Singapore Sling, Snorri Helgason, Sóley, Steed Lord, We Made God, Who Knew, Who Made God
Flokkað undir Georg Atli | Comments Off

Airwaves fimmtudagskvöld – Kristín Gróa

14.10.2011 - Kristín Gróa

Eins og ég minntist á um daginn þá á Airwaves það til að koma algjörlega aftan að mér. Dagsetningin er þekkt ár fram í tímann en samt kemur það mér alltaf jafnmikið á óvart þegar er að komið að þessu og ég er alltaf algjörlega óundirbúin og aldrei búin að kynna mér erlendu böndin. Það verður örugglega til þess að ég missi af einhverju geðveiku en samt er mér eiginlega alveg sama því ég nýt hátíðarinnar alltaf og er þá ekki tilganginum náð?

Með árunum hefur viðhorf mitt til hátíðarinnar reyndar breyst aðeins og ég er frekar slök þegar kemur að því sem ég verð að sjá. Fyrir nokkrum árum síðan var það alveg mesta sorg ársins þegar tvær must-see hljómsveitir spiluðu á sama tíma eða ef ég missti hreinlega af einhverju. Það gleymist seint svekkelsið þegar við ég og frænka mín vorum eitthvað seinar út úr húsi á laugardagskvöldi og hlustuðum á óminn frá Clap Your Hands Say Yeah úr langri óhreyfanlegri röð fyrir utan Nasa á kaldasta Airwaves kvöldi sem ég man eftir. Mér fannst hátíðin eiginlega vera ónýt. Árið eftir sá ég þá svo spila í London og það var bara mjög gaman en meira út af félagsskapnum heldur en frammistöðu hljómsveitarinnar. Svona er þetta bara. Það sem maður er fyrir fram búinn að ákveða að sé best er svo kannski bara frekar leim og það sem maður hefur aldrei heyrt um er æðisgengið. C’est la vie. Whatever. Það er betra að njóta þess sem er í boði heldur en að svekkja sig á því sem maður einhverra hluta vegna getur ekki séð.

Þetta kæruleysi sem hefur heltekið mig í seinni tíð varð væntanlega til þess að ég beilaði á fyrsta kvöldi hátíðarinnar. Skítaveður, þreyta, matarboð og unaðslegt rauðvín í maganum sem gerði leigubílaferð í og úr bænum nauðsynlega urðu til þess að ég ákvað bara að vera heima.

Þrátt fyrir að veðrið væri síst betra í gær þá var ekkert annað í boði en að taka kvöldið með trompi til að bæta upp fyrir syndir dagsins á undan. Ég byrjaði dagskrána reyndar á því að taka frekar brútal spretti í ræktinni sem var eftir á að hyggja ekki svo gáfulegur undirbúningur fyrir tónleikakvöld. Nærri dauða en lífi skjögraði ég inn á Hressó um sexleytið þar sem Sin Fang voru að spila off-venue. Mig hefur langað að sjá hann/þau live aftur frá því að ég heillaðist algjörlega af Summer Echoes og þó þetta hafi ekki verið besti staðurinn til þess þá áttu on-venue tónleikarnir að fara fram á sama tíma og Beach House og ekki ætlaði ég að missa af því. Það er eiginlega hægt ekki meta þetta sem eiginlega tónleika þar sem tjald í roki er ekki besti tónleikastaður í heimi og það var pínu vandræðagangur hjá þeim (lengi að setja upp, slitinn gítarstrengur). Ég skemmti mér bara rosalega vel og fannst hápunktarnir án efa vera Clangour and Flutes og Nothings. Ef ég man rétt spiluðu þau líka tvö ný lög sem lofuðu virkilega góðu en önnur lög (Slowlights aðallega) nutu sín ekki alveg nógu vel akkúrat þarna. Ég held það skrifist samt algjörlega á venue-ið en ekki á þau sjálf og ég fór mjög sátt.

Ég gerði tónleikapásu til að ná í hálfveikan eiginmanninn í vinnuna og borða kvöldmat en brunaði svo beint niður í bæ aftur og ákvað að láta vaða beint í listasafnið. Við vorum mætt rétt áður en húsið opnaði og þreyttu fótunum mínum og hálfveika eiginmanninum þótti ekki leiðinlegt að fá sæti fremst á svölunum með besta útsýni í bænum.

Borko steig fyrstur á svið með ásamt hljómsveit. Ég hef nú satt að segja lítið hlutað á hann en renndi plötunni Celebrating Life einu sinni í gegn í gær svo ég vissi aðeins við hverju var að búast. Ef ég man rétt þá byrjuðu þeir á upphafslagi plötunnar, Continental Love, sem var eiginlega hápunkturinn en kannski var það bara af því ég hlustaði á það þrisvar fyrr um daginn og tengdist því aðeins meira en restinni. Mér fannst þetta bara ágætis frammistaða hjá þeim en ég hef á tilfinningunni að ég hefði notið tónleikanna betur ef ég hefði þekkt tónlistina meira.

Í hléinu gafst hálveiki eiginmaðurinn upp og hélt heim á leið svo ég var enn fegnari að hafa nælt í þetta prýðilega sæti enda þykir mér fátt leiðinlegra en að standa ein á tónleikum. Hjaltalín voru næst á svið og ég var nú nokkuð spennt fyrir að sjá þau enda ekki séð þau síðan þau komu fram með Páli Óskari á Airwaves 2009 og gjörsamlega trylltu salinn (ókei kannski var það Páll Óskar í bleiku glimmerjakkafötunum sem sá aðallega um það). Nú ætla ég að byrja á því að segja að ég hef aldrei hlustað meðvitað á Hjaltalín heldur hef ég bara heyrt í þeim í útvarpinu, í sjónvarpinu, eða á tónleikum). Þau tilkynntu það í upphafi tónleikanna að þau ætluðu aðallega að spila nýtt efni sem mér þótti nú aldeilis frábært og var spennt að heyra hvernig það væri. Það er skemmst frá því að segja að ég náði bara engu sambandi við þessi nýju lög. Mér fannst eiginlega ekki heil brú í þeim og þau voru að mínu mati pínu “indulgent” ef ég leyfi mér að sletta. Ég gat ekki séð að aðrir áhorfendur væru mjög ósammála mér því þeir sýndu lítil viðbrögð fyrr en kunnuglegt lag hljómaði loksins. Ég veit að kunnugleg lög fá betri viðbrögð en mér fannst bara himinn og haf á milli þeirra og nýju laganna. Ég hitti vinkonu mína eftir tónleikana og hún og hennar maður yfirgáfu listasafnið í miðju Hjaltalín setti því “það var svo ógeðslega leiðinlegt”. Úbbs.

Það lá mikið á að rífa upp stemninguna eftir þetta og Retro Stefson afgreiddu það mál með glans. Það er eiginlega öfugt farið með þau að ég hef talsvert hlustað á plöturnar þeirra (og þá aðallega Kimbabwe) en hef sjaldan séð þau live. Það er skemmst frá því að segja að þau gjörsamlega trylltu áhorfendur. Þau spiluðu ekki svo mörg lög en það voru öll réttu lögin (Senseni, Papa Paulo III, Velvakandasveinn, Kimba…) og interöktuðu svo rosalega við áhorfendur að ég hef sjaldan séð annað eins. Spilamennskan fór stundum aðeins út af sporinu því þau voru svo upptekin við að halda uppi stemningu en það er nú varla hægt að setja út á það þegar allir í húsinu voru að missa sig úr gleði. Það hlýtur að vera takmarkið.

Eftir þetta var komið að Beach House sem var sú sveit sem ég var spenntust fyrir á allri hátíðinni. Ég sver að ég fékk gæsahúð um leið og fyrstu tónarnir í Gila byrjuðu að spilast. Þvílík byrjun! Fjúff. Næst fóru þau beint í Walk In The Park og þaðan í Norway og mér var nú eiginlega bara allri lokið yfir þessu strax þá. Sviðsframkoman hjá þeim var nú ekki beint lífleg en vá hvað tónlistin bætti það upp. Vá vá vá. Þau spiluðu aðallega lög af hinni frábæru Teen Dream eins og við var að búast og ég kvarta ekki yfir því. Áhorfendur virtust vera að fíla þetta í botn og það varð allt vitlaust þegar upphafstónar Zebra fóru að hljóma. Ég verð að lokum að minnast á það hvað söngkonan Victoria er með alveg hreint magnaða rödd. Það er auðheyrt á plötunni en frábært að heyra hana live. Þetta var bara æðislegt allt saman.

Það hvarflaði að mér að fara inn á Amsterdam að sjá Deathcrush eftir að dagskrá lauk í listasafninu en þó það virtist ekki vera nein röð þá ákvað ég að nenna því ekki. Það hefur margt breyst frá því ég fór fyrst á Airwaves og þar á meðal það að ég þarf að mæta í vinnuna á föstudagsmorgnum!

Tags: Airwaves, Airwaves 2011, Beach House, Borko, Deathcrush, Hjaltalín, Retro Stefson, Sin Fang
Flokkað undir Airwaves, Kristín Gróa | Comments Off

Kvikmyndatónleikar RIFF!

1.9.2011 - Georg Atli

Fréttatilkynning frá RIFF:

*Kvikmyndatónleikar RIFF 2011 haldnir í Fríkirkjunni.

*Skúli Sverrissson leikur lifandi tónlist undir sýningu When It Was Blue

*Sóley leikur ennfremur tónlist af væntanlegri breiðskífu

Alþjóðleg kvikmyndahátíð í Reykjavík býður jafnan til kvikmyndatónleika meðan á hátíð stendur, og hafa ýmsir af vinsælustu tónlistarmönnum þjóðarinnar leikið lifandi tónlist meðan á sýningu kvikmyndar stendur. Meðal þeirra sem þegar hafa spilað á kvikmyndatónleikum RIFF eru Hjaltalín, Benni Hemm Hemm og nú síðast Kría Brekkan árið 2010. Í ár mun Skúli Sverrisson taka slaginn í Fríkirkjunni og Sóley Stefánsdóttir, oft kennd við hljómsveitina Seabear, mun einnig koma fram.

Skúli Sverrisson flytur tónlist undir sýningu myndarinnar When It Was Blue eftir Jennifer Reeves (2008). Myndin er óður til þeirrar óspilltu náttúru sem er alls staðar á undanhaldi. Fegurð svæðanna er dregin fram með myndefni frá Íslandi, Nýja-Sjálandi, Vancouver, Nevada og víðar, og hefur Reeves þar að auki málað beint á filmuna.

Skúli hefur um árabil verið í hópi okkar fremstu bassaleikara. Hin seinni ár hefur hann unnið náið með listamönnum á borð við Ólöfu Arnalds, Ghostigital, hljómsveitinni Blonde Redhead og Laurie Anderson. Plötur hans, Sería (2006) og Sería II (2010) hafa heillað gagnrýnendur jafnt sem hlustendur upp úr skónum. Auk Skúla kemur Sóley Stefánsdóttir fram á tónleikunum en hún leikur efni af væntanlegri plötu sinni, We Sink, undir eigin myndefni. Tónlist Sóleyjar er að mestu drifin áfram af píanói, oft mörgum píanólínum sem fléttað er saman, og er tónlistin á köflum dökk og draumkennd. Sóley er meðlimur hljómsveitarinnar Seabear og leikur auk þess á hljómborð með Sin Fang.

Það er aðstandendum Alþjóðlegrar kvikmyndahátiðar sérstök ánægja að geta haldið kvikmyndatónleikana í Fríkirkjunni, og fara þeir fram miðvikudaginn 28.september. Forsala miða er hafin á vef Alþjóðlegrar kvikmyndahátíðar í Reykjavík, www.riff.is

Tags: Benni Hemm Hemm, Blonde Redhead, Ghostigital, Hjaltalín, Kría Brekkan, Ólöf Arnalds, Seabear, Sin Fang, Skúli Sverrisson, Sóley
Flokkað undir Georg Atli, Tilkynning | Comments Off

Snorri Helgason – Winter Sun

10.8.2011 - Georg Atli

Byrjum á smá upprifjun. Á fyrstu plötunni sinni (I’m Gonna Put My Name on Your Door) var Snorri í þjóðlagafílingnum, öll lögin hljómuðu eins og að þau væru 30 árum eldri en þau voru og það var svona gamaldags-fílíngur á þessu öllu saman. Mér fannst hann líka hljóma óöruggur á þeirri plötu eins og að hann væri ekki alveg viss um hvernig hann vildi hljóma. Lögin voru flest vel samin og nokkuð góð en mér fannst vanta eitthað bit í þá plötu.

Önnur plata Snorra Helgasonar kom síðan út 4. ágúst síðastliðinn, hún heitir Winter Sun og kom út bæði í eiginlegu og stafrænu formi. Á þessari plötu er Snorri kominn í allt annann gír en hann var í á fyrri plötunni sinni, þessi gír er svo ólíkur hinum gírnum að mér brá eiginlega þegar að ég heyrði plötuna í fyrsta skiptið.

Fyrst af öllu langar mig að nefna nokkur lög af plötunni og líka hvað platan byrjar frábærlega vel. Fyrstu fjögur lögin er öll rosa góð og passa ótrúlega vel saman í byrjun plötunnar. Platan byrjar á laginu River (sem var líka fyrsta smáskífan) og strax þar heyrir maður að það er eitthvað nýtt og ferskt í gangi. Það byrjar rólega á kassagítar og smá munnhörpu og Snorri syngur, en svo alltí einu breytist lagið. Það kemur smá bergmál á röddina og alltí einu detta inn takt hljóðin (klapp og hristur og einhverskonar hrossabrestur). Tær snilld.
Næst er það Mockingbird þar er kominn einhver effekt á röddina og forritun í bakgrunninum og allskonar í gangi en einhvern veginn samt líður lagið ótrúlega þægilega áfram.

Mockingbird

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Þriðja lagið er svo að mínu mati sterkasta lag plötunnar, The Wild Blue Yonder fylgir svipaðri uppskrift og River en það virkar bara einhvern veginn enn betur. Þarna dettur forritunin inn í seinna versinu og lagið svona hleðst upp í hægagangi. Saxófóninn kemur svo sterkur inn í lokin, í algjöru aukahlutverki en samt ómissandi partur af laginu. Örugglega eitt af lögum ársins hjá mér.
Síðan er það lagið Julie sem setur smá partý í upphaf plötunnar.

The Wild Blue Yonder

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Þó að ég hafi bent sérstaklega á þessi fjögur lög þá eru öll hin lögin líka rosalega góð Caroline Knows er t.d. lík geðveikt flott lag og The Butcher’s Boy svakalega falleg útgáfa af ensku þjóðlagi. Skemmtilegsta lagið að mínu mati er svo lagið 99 Songs. Það er í rauninni nokkuð erfitt að pikka út einhver lög af þessari plötu því að þau eru öll mjög góð. Platan er hugljúf og þægileg að hlusta á. Snorri syngur um klassíska hluti og tilfinningar eins og ástina og leiðindi og bara lífið almennt. Lögin eiga líka vel við nánast hvert tækifæri en þetta er samt svona ekta sunnudags plata. Samíkingar við Bob Dylan, Harry Nilsson og Paul Simon eiga allar vel við, sem að getur ekki verið slæmt!

The Butcher’s Boy

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ég held að stóri munurinn á plötunum hans Snorra er fyrst og fremst fólkið á bakvið hann. Á Winters Sun voru ótrúlega hæfileikaríkir tónlistarmenn fengnir til að spila með Snorra, Guðmundur Óskar (Hjaltalín) spilar á bassa, Sóley Stefáns (Sóley og Seabear) er á hljómborði og Sigurlaug Gísladóttir (Mr. Silla) syngur í bakröddum (og spilar með honum á tónleikum). Allra mest munar þá um Sindra Má Sigfússon (Seabear og Sin Fang) en hann var fenginn til þess að stjórna upptökum og það heyrist rosalega vel í gegnum alla plötuna. Platan stútfull af allskonar litlum smáatriðum sem að maður heyrir ekki í nema að maður virkilega hlusti á plötuna en þau heilla mann alveg upp úr skónnum. Allskonar hrossabrestir, bank (bönk?), klöpp og effektar og einhverskonar blúndur sem að einkenna Sin Fang og Seabear læðast einhvern veginn aftan að manni og setja punktinn svo ótrúlega nákvæmlega yfir I-ið að það þarf margar hlustanir til að taka eftir þeim öllum (ég er búinn að hlusta á plötuna ca. 20 sinnum og ég er ennþá að taka eftir einhverju skemmtilegu).

Ég hafði pínu efasemdir með hann áður en ég hlustaði á þessa plötu en Snorri Helgason vann mig alveg yfir á Winter Sun og sannaði fyrir mér að hann er gríðarlega góður lagahöfundur. Hann virkar miklu öruggari með sig með allt í kringum þessa plötu , hvort sem það er á sviði eða lagasmíðum. Ég get alveg lofað því að þessi plata á eftir að vera á mínum Topp5lista yfir bestu plötur ársins. Frábær plata í alla staði og eiginlega ekki veikan blett að finna.

99 Songs

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Platan kemur út hjá Kimi Records og er fáanleg í flestum plötubúðum og á gogoyoko

Tags: Hjaltalín, Mr. Silla, Seabear, Snorri Helgason, Sóley
Flokkað undir Georg Atli, Plötuumfjallanir | 1 athugasemd »

Myndband frá Hjaltalín

21.6.2011 - Georg Atli

Voruði búin að sjá þetta fína myndband sem að Hjaltalín gerði við (epíska) lagið Feels Like Sugar. Það lag er að finna á plötunni Terminal sem gerði allt vitlaust 2009 og þið getið t.d. keypt gripinn hérna.

Það var Rúnar Ingi Einarsson sem að leikstýrði myndbandinu

Tags: Hjaltalín
Flokkað undir Georg Atli | Comments Off

Nýtt lag frá Snorra Helgasyni

20.6.2011 - Georg Atli

Snorri Helgason hefur sent frá sér lagið River en það verður að finna á næstu breiðskífu hans, Winter Sun. Platan mun koma út á Íslandi í lok júlí á vegum Kimi Records. Lagið er hugljúfur söngur um lífsins farvegi. Um upptökur sá Sindri Már Sigfússon (Seabear, Sin Fang). Við flutning lagsins nýtur Snorri góðrar aðstoðar Sigurlaugu Gísladóttur (Mr. Silla, Múm) sem sér um bakraddir, Guðmundar Óskars Guðmundssonar (Hjaltalín, Borko) sem sér um bassaleik og Sóleyjar Stefánsdóttur (Sóley, Seabear, Sin Fang) sem sér um píanóleik. Sjálfur sér Snorri um söng, gítarleik, áslátt og munnhörpuleik. Umslag Winter Sun er hannað af Hildu Gunnarsdóttur.

Snorri Helgason – River

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Tags: Borko, Hjaltalín, Mr. Silla, Múm, Seabear, Sin Fang, Snorri Helgason, Sóley
Flokkað undir Georg Atli, Tilkynning | Comments Off