Topp 5 lög ársins 2012 – Kristín Gróa

18.1.2013 - Kristín Gróa

Ég var bókstaflega að deyja yfir þessum lista en hei til þess er runners-up listinn!

Perfume Genius – Hood
A$AP Rocky – Goldie
AlunaGeorge – You Know You Like It
Danny Brown – Grown Up
Port St. Willow – Amawalk
Major Lazer – Get Free
Guided By Voices – Class Clown Spots A UFO
Jessie Ware – Wildest Moments
Japandroids – The House That Heaven Built
Frank Ocean – Pyramids

5. Tilbury – Tenderloin

Ég hef ekki hugmynd um hvað þetta lag er en mér er bara alveg sama. Það kemur mér alltaf í gott skap, ég fæ aldrei leið á því og mér er fyrirmunað að hlusta á það án þess að dilla mér. Æðislegt lag af æðislegri plötu.

4. Death Grips – I’ve Seen Footage

Arg þetta lag er svo brútal! Ég hef reynt að hlusta á The Money Store í bútum því það er svo líkamlega erfitt að hlusta á hana að ég meika hana varla í heilu lagi. Þessi sprengja er aftur á móti passleg. I’VE SEEN FOOTAGE!

3. Sky Ferreira – Everything Is Embarrassing

Hin unga Sky Ferreira gaf út EP plötuna Ghost á árinu og þó mér hafi þótt hún vera dálítið út um allt svona stíllega séð þá lofaði hún góðu. Hápunkturinn þar er þó án efa hin fullkomna poppgersemi Everything Is Embarrassing sem myndi sóma sér vel á stórsmellasafnplötu frá níunda áratugnum. Ég meina það á allra besta hátt. Algjörlega frábært lag sem borast inn í hausinn á manni.

2. Grimes – Oblivion

Mér fannst Visions gríðarlega ofmetin plata en það breytir því ekki að Oblivion er alveg tryllt. Þegar ég heyrði það fyrst þá hugsaði ég “lag ársins!” og ég hef eiginlega ekki skipt um skoðun. Ég ofspilaði lagið reyndar svo mikið í byrjun árs að ég á erfitt með að fá sama high núna þegar ég hlusta og ég fékk þá. Það sem ég fíla best við þetta lag er að það er svo innilega stelpulegt en samt svo grjóthart. Ég fíla það og ég fíla vídjóið líka.

1. Bat For Lashes – Laura

Ég hélt það væri ekki hægt að búa til svona klassísk lög lengur. Þetta lag er svo gjörsamlega tímalaust að það gæti komið frá hvaða áratug síðustu fimmtíu ára sem er. Ég verð að viðurkenna að ég hlusta eiginlega alltaf á þetta lag með lokuð augu og kreppta hnefa. Þetta er bara þannig lag.

Tags: A$AP Rocky, AlunaGeorge, Árslisti, Bat For Lashes, Danny Brown, Death Grips, Frank Ocean, Grimes, Guided By Voices, Japandroids, Jessie Ware, Major Lazer, Perfume Genius, Port St. Willow, Sky Ferreira, Tilbury
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 erlendar plötur ársins 2012 – Georg Atli

11.1.2013 - Georg Atli

Erlendur árslisti í þessari viku. Það var rosa erfitt að velja þessar plötur úr og allt það, margar góðar eins og venjulega en mér fannst samt ekkert rosalega erfitt að raða þessum 5 efstu. Að mínu mati skáru þær sig frekar vel úr og voru áberandi bestar. Ég ætla samt að birta næstu sætin fyrir neðan listann minn og þær eru 10 í heildina og þeim er raðað í gæðaröð þannig að þetta eru í raun 15. -6. sætið, þó að það sé ekki merkt eða neitt svoleiðis.

Tame Impala – Lonerism
Four Tet – Pink
Beach House – Bloom
Titus Andronicus – Local Buisness
Grimes - Visions
Dirty Projectors – Swing Lo Magellan
Fiona Apple – The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver Of The Screw And Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do
Diiv - Oshin
Sharon van Etten – Tramp
Japandroids – Celebration Rocks

5. Death Grips – Money Store

Hafði aldrei heyrt neitt um þessa hljómsveit og svo allt í einu kom sprengja. Fyrst var það plata sem spengdi á mér hausinn og var það ferskasta sem ég hafði heyrt innan rapp bransans í nokkuð langan tíma. Platan dalar reyndar svolítið eftir ítrekaðar hlustanir en hún kemur hérna inn á listan vegna alls attitude-sins. Plata sem er svo aggresíf að eftir á verður maður frekar ruglaður í hausnum og veit ekki alveg hvað var að gerast.

4. The Evens – The Odds

Ian McKaye er snillingur. Hérna er hann að semja tónlist með trommuleikaranum/söngkonunni Amy Farina (úr The Warmers) og það þarf ekkert frekari orð um þessa plötu

3. Dan Deacon – America

Álit mitt á Dan Deacon heldur áfram að aukast með hverri hlustun. Mæli líka með því að þið athugið mashup-ið hans (Wish Book vol. 1), það er mjög skemmtilegt og það er hægt að hlusta og sækja það frítt á soundcloud.

2. Moonface w. Siinai – Heartbreaking Bravery

Airwaves er líklega allra stærsta ástæðan fyrir því að þessi plata skorar svona hátt hjá mér. Ég var búinn að hlusta nokkuð á plötuna fyrir hátíðina og sá þá svo live. Það voru án efa bestu tónleikarnir sem ég sá þetta árið og platan hefur verið í mikilli spilun hjá mér eftir það. Spencer Krug er mjög frekar magnaður, las einhversstaðar að hann væri svara Kanada við Damon Albarn.

1. Frank Ocean – Channel Orange

Rosalegafrábær plata. Channel Orange er góð alveg út í gegn, byrjar rólega og líður áfram í fullkomnu samhengi sem er sorglega sjaldgæft. Textarnir eru flottir, taktarnir vandaðir og sálin og grúvið sem er þarna eru ótrúleg. Þetta er lang besta plata ársins og líka sú mest spilaða hjá mér, ég einfaldlega gat ekki hætt að hlusta.

Tags: Alt-J, Árslistar, Beach House, Diiv, Dirty Projectors, Django Django, Fiona Apple, Four Tet, Grimes, Japandroids, Sharon Van Etten, Sleigh Bells, Swans, Tame Impala, The XX, Titus Andronicus
Flokkað undir Georg Atli | Comments Off

Topp erlendar plötur ársins 2012 – Kristín Gróa

11.1.2013 - Kristín Gróa

Fyrst eru það tíu runners upp í engri sérstakri röð:

Liars – WIXIW
Frankie Rose – Interstellar
Daughn Gibson – All Hell
Perfume Genius – Put Your Back N2 It
Frank Ocean – Channel Orange
Bat For Lashes – The Haunted Man
Metric – Synthetica
The Shins – Port Of Morrow
La Sera – Sees The Light
Death Grips – The Money Store

5. Grizzly Bear – Shields

Ég er eiginlega alveg hissa á því að þessi plata hafi endað á topplistanum mínum. Ég hef alltaf verið dálítið efins með Grizzly Bear, þ.e. ég hef ekki heillast af plötunum þeirra þó ég hafi tekið stök lög og ofspilað þau algjörlega (Knife og While You Wait For The Others fara þar fremst í flokki). Ég var því frekar lítið spennt þegar Shields kom út og nennti eiginlega ekkert að hlusta á hana. Það var svo ekki fyrr en undir lok árs sem ég ákvað að tékka betur á henni og hún var þá auðvitað alveg skothelt.

4. Kendrick Lamar – good kid, m.A.A.d. city

Þetta er að mínu mati rappplata ársins og ég er víst ekki ein um þá skoðun. Ég veit ekki hvað ég get sagt um hana sem hefur ekki áður verið sagt. Þetta er mjög persónuleg plata sem segir söguna af góðum strák sem elst upp í slæmu hverfi. Hann kemur þessu svo vel til skila að mér finnst ég alveg skilja hvernig það er að vera 17 ára strákur í Compton þó ég sé 31 árs kona á Íslandi. Meikar ekkert sense!

3. Sharon Van Etten – Tramp

Þegar ég renndi Tramp í gegn í fyrsta sinn þá var það með hálfum huga og ég var ekkert sérlega hrifin. Það er þó einhvernveginn þannig að sumar plötur eru slow burners og það þarf að sýna smá staðfestu til að leyfa þeim að síast inn. Þegar ég fór að sjá mikið lof um plötuna þá ákvað ég að gefa henni annan séns og komst þá að því að hún er algjörlega frábær. Lögin eru frekar ólínuleg og fylgja ekki hinu hefðbundna verse-kórus formi en það er einmitt það sem heillar mig. Ef þið hafið ekki gefið þessari séns þá hvet ég ykkur til að gera það hér með.

2. Japandroids – Celebration Rock

Fyrsta plata Japandroids, Post-Nothing, var á árslistanum mínum árið 2009 enda algjörlega frábær plata. Á þeirri plötu var undirtónninn hálfgerð hræðsla við að verða fullorðinn og að vilja ekki yfirgefa partíárin. Ég gat tengt við línuna “We used to dream – Now we worry about dying – I don’t want to worry about dying.” þá og nú er eins og Japandroids eldist í sama takti og ég sjálf því ég get enn frekar tengt við Celebration Rock. Það er frekar óvenjulegt að sterkustu lög plötunnar séu þau síðustu en ég á mjög erfitt með að gera upp á milli The House That Heaven Built og Continuous Thunder. Þau eru bæði mjög tilfinningarík og tosa í hjartað en gera það á svo ofboðslega ólíkan hátt. Post-Nothing var frábær plata en á Celebration Rock fara Japandroids skrefinu lengra og sýna virkilega breidd og dýpt.

1. Fiona Apple – The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver Of The Screw And Whipping Chords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do

Ég vissi um leið og ég setti þessa plötu af stað að hún yrði á toppnum á árslistanum mínum þetta árið. Fiona Apple er kannski ekki afkastamikil í plötuútgáfunni en ég fyrirgef henni það alveg þegar hún gefur út hvert snilldarverkið á fætur öðru. Eins og ég hélt mikið upp á Extraordinary Machine þá finnst mér þessi enn betri. Hún er stórkostlega skrítin en samt svo ofboðslega mannleg og venjuleg um leið. Fiona syngur um ástina og hluti sem allir geta tengt við en gerir það bara á allt annan hátt en allir aðrir. Hún orðar hlutina óvenjulega en samt á akkúrat þann hátt að maður skilur nákvæmlega hvað hún er að meina og tilfinningarnar á bak vð það. Ég var svo heppin að sjá hana live í San Francisco í haust og það var alveg mögnuð upplifun eftir að hafa hlustað svona mikið á plötuna. Án efa hennar besta verk til þessa.

Tags: Árslisti, Bat For Lashes, Daughn Gibson, Death Grips, Fiona Apple, Frank Ocean, Frankie Rose, Grizzly Bear, Japandroids, Kendrick Lamar, La Sera, Liars, Metric, Perfume Genius, Sharon Van Etten, The Shins
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Japandroids eru að koma!

14.8.2012 - Georg Atli

Hinir mögnuðu Japandroids halda tónleika á Gamla gauknum, 22 ágúst!

Hljómsveitin Japandroids hefur verið í svolitlu uppáhaldi hjá okkur á Topp 5 (enda ein skemmtilegasta hljómsveitin í dag) og var fyrri platan þeirra meðal annars næst besta plata ársins 2009 hjá Kristínu Gróu. Í tilefni af tónleikum þeirra, seinna í mánuðinum þá settum við saman lítinn lista af spurningum, völdum út 5 spurningar og sendum á þá kappana. Hérna að neðan getiði lesið svörin þeirra (og spurningarnar!). Sá pistill er reyndar á ensku sökum gríðarlegrar leti minnar.

Japandroids hafa sem sagt gefið út tvær plötur (Post-Nothing og Celebration Rock) og í stuttu máli eru þær báðar frábærar. Tónlistinni er ekki auðvelt að lýsa en “kraftur” og “orka” eru orð sem að koma fljótt í hugann. Þetta er svona tónlist sem að kallar fram líkamleg viðbrögð, maður verður einhvern veginn þreyttu þegar að maður er búinn að hlusta. Svona eins og þegar að maður er búinn að hafa alltof gaman allt of lengi.

Þeir eru eingöngu 2 í hljómsveitinni annar spilar á trommur (David Prowse… ekki samt þessi David Prowse (haha)), hinn á gítar (Ben King) og báðir syngja, þannig að augljóslega leikur gítarinn stórt hlutverk hjá þeim. Ben king hefur lýst gítarleik sínum þannig að hann reyni að hljóma eins og að það séu 2 gítarar að spila í einu og honum tekst það frekar vel. Japandroids eru frægir fyrir það aða gefa allt sitt í tónleikana og enginn ætti að missa af þessu.
Auk þess eru Sudden Weather Change að hita upp þannig að þetta ætti að verða virkilega gott kvöld.
Kaupiði miða hér

Byrjum á glænýju myndbandi þeirra við eitt af hápunktum nýjustu plötu þeirra. Lagið er The House That Heaven Built og í myndbandinum getiði séð myndbrot frá tónleikaferð Japandroids um austurströnd Bandaríkjanna. Þar fyrir neðan eru svo spurningarnar okkar og svör Japandroids drengjanna.

Topp 5 spurningarnar okkar:

1. Before Post-Nothing was released you had decided that this would be your last effort as a band. Had you already made “life after Japandroids plans“ and was it a hard decision to cancel them and continue with Japandroids?

We made a plan to break up after we self-released our record, after we played our last few shows, after a bunch of things. So we never really got to the point where things actually stopped. Right when we’d finished doing all the things we’d planned to do, Unfamiliar Records got in touch with us and told us they wanted to put out our record. Then a whole bunch of other stuff started to happen soon after that. So we never really had any time to start working on a life after Japandroids. The main reason we were deciding to stop in the first place was because it seemed like we were at a bit of a dead end and that things weren’t progressing any more. It was very obvious to both of us that we should keep going once there was some interest in the band and we had the opportunity to tour and put our record out through a real record label. We had been waiting for something like that to happen for years.

2. Your albums are alike in many ways. Same producer, similar lyrical themes and even similar covers yet they are very different
records. The first one was kind of a final bang or a last chance and although Celebration Rock continues on with that excitement it‘s in a different way. The lyrics are a bit more mature (some would say better) and obviously you seem to know more about how to do things in the studio. Was there a difference in how you wrote the songs, recorded them etc? How was your approach different?

Making a record is a very different experience when you are aware that you have an audience. We knew that a lot of people would hear this record, and we knew that it was likely that we would be playing these songs every night for a long time. Being aware of all of that leads you to examine every aspect of each song very, very closely. It makes you a lot more critical of yourself, and it makes the songwriting and recording process more stressful. But in the end hopefully it also leads to better songs and a better album. So even though we recorded this album in the same studio with the same engineer, we approached this album completely differently, in terms of our attitude and our expectations. Three years had passed between these two albums and we spent all of that time playing music every day. So we had improved as musicians, and as singers, and we really pushed ourselves to make sure every song was as good as it could be, in terms of the writing, the mix and the recording. And lastly, our engineer Jesse Gander plays such an important role in helping us get the sound we’re looking for in the studio, and he keeps getting better each time we work with him. He deserves a lot of the credit for helpings us progress beyond what we were capable of in the past. He’s a trusted friend and a great engineer.

3. Icelandic bands are rather isolated from the biggest music scenes being way up here in the north (Iceland being an island and all that). It can be very difficult for the average band to get deserved hype and getting the industry‘s attention. How is that in comparison with bands from Vancouver?

Vancouver is pretty far away from any other major Canadian city, and it can be very difficult for Canadian bands to get gigs in to the US until they achieve a certain amount of success, so Vancouver can feel quite isolated. There are a lot of bands here, but there isn’t much of a “music industry” in Vancouver. I used to get frustrated by that, because a lot Vancouver bands don’t get the attention they deserve. At the same time, there seems to be this purity to a lot of the music coming out of Vancouver, because most bands do it because they love it, not because they’re trying to “make it big.” In Canada, there are cities you can move to that are known for their music scenes – places like Montreal and Toronto, for example. Many Vancouver musicians eventually make the move to one of those two cities. Most musicians who choose to stay in Vancouver choose to live here because they love this city, not because they think it is a good career choice. It’s not impossible to be a successful band in Vancouver, but I do think it is harder to do it here, compared to places like Montreal or Toronto.

4. Listening to you music I would say it shines through that
you‘ve listened to The Replacements a lot. Which other bands would you list as your biggest influences?

We both love the Replacements. I don’t think we’re really the type of band that sounds too similar to one specific scene or style, mostly because we seem to steal little bits and pieces from lots of different bands. Here’s a short list of some bands and artists both Brian and I really love:

The Hold Steady, Wire, Atlas Strategic, Wolf Parade, The Constantines, Hot Snakes, The Sonics, Husker Du, Bruce Springsteen, Tom Petty and the Heartbreakers, Dinosaur Jr, The Gun Club, The Dream Syndicate, Nirvana, Pixies, Mission of Burma, Television, Bob Dylan, The White Stripes, Fugazi.

I could keep going for a really long time, but that’s a pretty good list.

[Bendi svo líka á að þessari spurningu var svarað mun ítarlegar á facebook síðu Japandroids!]

5. Can you tell us the top 5 bands that you‘re listening to these days?

Abner Jay, Otis Redding, King Tuff, Apollo Ghosts, Low

Tags: Japandroids
Flokkað undir Georg Atli, Tónleikar | Comments Off

Japandroids halda tónleika á Íslandi

25.6.2012 - Kristín Gróa

Það er nú aldeilis magnað að hin frábæra sveit Japandroids ætli að halda tónleika í Reykjavík þann 22. ágúst næstkomandi. Platan þeirra Post-Nothing sem kom út árið 2009 skoraði hátt á árslistunum (þar á meðal mínum) og nýja platan þeirra Celebration Rock er ekki síðri. Hún er meira að segja svo frábær að mér finnst ekkert ólíklegt að hún endi á árslistanum mínum þetta árið (í alvöru tékkið á henni!). Þetta er frábært band og þeir eru víst alveg magnaðir á tónleikum svo það ætti enginn að missa af þessu!

Okkur barst fréttatilkynning sem hljóðar svo:

Rokkhljómsveitin Japandroids munu halda tónleika á Gamla Gauk miðvikudaginn 22. ágúst næstkomandi. Miðasala á tónleikana hefst 4. júlí næstkomandi og fer forsala fram á midi.is.

Japandroids hefur vakið mikla athygli undanfarin tvo ár eða frá því að þeirra fyrsta breiðskífa, Post-Nothing, kom út. Platan fékk frábæra dóma í flestum málsmetandi tónlistarmiðlum og þykir mikið afbragð. Ekki skemmir fyrir að Japandroids þykja frábært tónleikaband og kraftmiklir og skemmtilegir tónleikar þeirra fá frábæra dóma. Önnur plata plata Japandroids, Celebration Rock, kom svo út fyrir stuttu og hafa tónlistarrýnar farið hamförum við að ausa hana lofi.

Tags: Japandroids
Flokkað undir Kristín Gróa, Tilkynning | Comments Off

Topp 5 lög ársins 2010 – Kristín Gróa

9.1.2011 - Kristín Gróa

Lög ársins? Úff! Ég verð að fá að gera tíu runners up. Í engri sérstakri röð:

Waka Flocka Flame – Hard In Da Paint
Fresh And Onlys – Waterfall
Gorillaz – On Melancholy Hill
Japandroids – Younger Us
Rihanna – Rude Boy
Vampire Weekend – White Sky
Prinspóló – Niðrá strönd
Gil Scott-Heron – New York Is Killing Me
Janelle Monáe – Cold War
Sufjan Stevens – I Walked

Að lokum, í mjög svo sérstakri röð:

5. Joanna Newsom – Good Intentions Paving Company

Þrátt fyrir að lagið sé sjö mínútur að lengd þá er ekki séns að fá leið á því. Það er gangur í því allan tímann og það er eiginlega ekki kórus en samt eiginlega næstum því. Ég féll ekki fyrir plötunni í heild sinni en þetta lag náði mér.

4. Sleigh Bells – Rill Rill

Rosalega catchy og krúttulegt. Þegar þetta lag byrjar að spilast á hljóðárásinni sem Treats er þá er það svona pínu break frá öllum hávaðanum.

3. Wild Nothing – Chinatown

Þetta lag er bara svo fallegt og hlýjar mér að innan og fær mig til að dilla mér og minnir mig á sól og drauma og ástina. Svo er stefið líka addictive.

2. The Arcade Fire – Sprawl II (Mountains Beyound Mountains)

Ég var rosalega lengi að koma mér í það að hlusta almennilega á The Suburbs . Ég fékk hana á sama tíma og ég fékk bunka af öðrum plötum og einhvernveginn varð hún útundan. Þar að auki er hún 16 lög og yfir klukkutími að lengd og athyglisgáfan mín er orðin svo skemmd að ég á erfitt með að melta svona mikið af tónlist í einu. Þegar ég loksins dembdi mér í þetta af alvöru og rakst á The Sprawl II (Mountains Beyound Mountains) þá var ég svo svekkt að hafa ekki hlustað fyrr. Ég missti úr alveg mánuð þar sem ég hefði getað verið að missa mig yfir þessu lagi!

1. Robyn – Dancing On My Own

Þetta er bara lag ársins í mínum huga og það kom aldrei neitt annað til greina. Það er til merkis um gæði lagsins að ég er búin að hlusta á það stanslaust síðan ég heyrði það fyrst en samt fæ ég ennþá pínu awesomeness kítl í magann þegar ég heyri það. Línan Stilettos on broken bottles, I’m spinning around in circles er ein besta lína í ástarsorgardansanthemi nokkurntíma!

Persónulega skiptir þetta lag mig líka máli því í byrjun maí fékk ég þá flugu í höfuðið að byrja að fara út að hlaupa þó ég gæti eiginlega ekki hlaupið á milli ljósastaura. Móð og másandi píndi ég mig áfram í margar vikur og var alltaf viss um að það myndi líða yfir mig sökum andnauðar. Ég gafst samt aldrei upp og núna hleyp ég eins og vindurinn! Alveg frá því í maí hefur Dancing On My Own verið á hlaupaplaylistanum svo í hvert einasta skipti sem ég heyri það þá hugsa ég um hvað ég er stolt af sjálfri mér fyrir að hafa aldrei gefist upp á því að vera móð með hlaupasting heldur að hafa alltaf þraukað og klárað. Go me! Lag ársins!

Tags: Fresh And Onlys, Gil Scott-Heron, Gorillaz, Janelle Monáe, Japandroids, Joanna Newsom, Prins Póló, Rihanna, Robyn, Sleigh Bells, Sufjan Stevens, The Arcade Fire, Vampire Weekend, Waka Flocka Flame, Wild Nothing
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar, Óflokkað | Comments Off

Cover og nýtt lag frá Japandroids

16.6.2010 - Georg Atli

Af því Sam Amidon er svo kúl þá kemur annað coverlag frá honum í þessari viku, núna er það Tears for Fears slagarinn Head Over Heels! Mér finnst þetta geðveikt flott útgáfa af annars góðu lagi, merkilegt hvað Tears for Fears var góð hljómsveit.

ooooog svo kom nýtt lag frá Japandroids út í byrjun þessa mánaðar, það heitir Younger Us. Það er mjög gott, ég (og Kristín Gróa líka)mæli með að sem flestir hlusti á diskinn þeirra Post Nothing, sem kom út í fyrra.

Tags: Coverlög, Japandroids, Sam Amidon
Flokkað undir Georg Atli, Óflokkað | 1 athugasemd »

Topp 5 lokauppgjör 2009 – Kristín Gróa

22.1.2010 - Kristín Gróa

1. Hverjir voru bestu tónleikar sem þú sást á árinu?

Ég verð að segja að árið 2009 var slakasta tónleikaár lífs míns. Það var lítið að gerast í tónleikahaldi hér heima og það voru engar tónlistarhátíðir eða borgarferðir með awesome tónleikum (ahh 2008 ó hvað ég sakna þín). Hvað er þá eftir? Iceland Airwaves auðvitað! Airwaves hefur alltaf verið endalaus uppspretta gleði og hamingju og þó það væri minna af spennandi artistum þetta árið en vanalega þá var samt mikil gleði og unaður. Skemmtilegasta móment Airwaves þetta árið var alveg óvænt Hjaltalín og Páll Óskar í bleiku diskókúlu jakkafötunum að trylla lýðinn í listasafninu. Hvern hefði grunað að það yrði hápunktur tónleikaársins míns?

2. Hvaða gamalt dót uppgötvaðir þú á árinu?

The Jesus Lizard. Hvernig gat ég ekki hafa hlustað á þá áður?

The Jesus Lizard – Monkey Trick

3. Hver voru mestu vonbrigði ársins?

Ég man satt að segja ekki eftir neinum mega vonbrigðum þetta árið. Ég kveikti aldrei almennilega á Josephine með Magnolia Electric Co. sem voru viss vonbrigði því mér finnst Jason Molina awesome. Kannski þarf ég bara að gefa þessu meiri séns. Svo voru það kannski engin persónuleg vonbrigði fyrir mig en hvað var með Peter Bjorn And John plötuna Living Thing? Hún sökkaði!

Magnolia Electric Co. – Josephine

4. Hverju ætlaðirðu alltaf að tékka á á árinu en trassaðir?

Það var margt sem ég trassaði þetta árið en ég held að Veckatimest með Grizzly Bear fá titilinn mesta trass ársins. Ég byrjaði ekki að hlusta á hana fyrr en á Þorláksmessu þrátt fyrir að þetta væri ein umtalaðasta plata ársins! Hún er svo auðvitað góð… mjög góð. Annað sem ég er algjörlega búin að trassa er Logos með Atlas Sound, Psychic Chasms með Neon Indian og jj n° 2 með jj.

Neon Indian – Terminally Chill

5. Hver er bjartasta vonin?

Eins og vanalega var fullt af spennandi nýrri tónlist þetta árið svo það er pínku erfitt að velja á milli. Þar sem platan Post Nothing með Vancouver sveitinni Japandroids er sú debut plata sem náði efst á árslistann minn þá verð ég eiginlega að gefa þeim titilinn bjartasta von ársins. Flestir myndu líklega veðja á The XX og þó þau hafi ekki náð að heilla mig 100% þá held ég að þau eigi rosalega mikið inni enda rosalega ung og miðað við það er platan þeirra alveg mega. Úúú já og Delorean fær líka prik en EP platan hans lofar mjög góðu. Úúú og Smith Westerns sem eru bara 17 og gerðu samt alveg frábæra plötu sem gerir mig glaða í hjartanu.

Smith Westerns – Gimme Some Time

6. Bónusspurning að eigin vali – Hverju sérðu mest eftir að hafa misst af á árinu?

Glastonbury! Ó! Missi líka af á þessu ári! Ó!

Tags: 2009, Airwaves, Airwaves 2009, Árslisti, Atlas Sound, Delorean, Glastonbury, Grizzly Bear, Hjaltalín, Japandroids, Magnolia Electric Co., Neon Indian, Páll Óskar, Peter Bjorn and John, Smith Westerns, The Jesus Lizard, The XX, Uppgjör
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 plötur ársins, númer TVÖ – Kristín Gróa

14.1.2010 - Kristín Gróa

2. Japandroids – Post Nothing

Ég var nákvæmlega EKKERT hrifin af þessari plötu fyrst þegar ég heyrði hana og skildi satt að segja ekkert hvað væri í gangi með buzzið í kringum hana. Athugið þó að þetta var í fyrsta skipti sem ég heyrði hana en strax í annað skipti fór ég að humma yfir henni og núna er ég bara gjörsamlega ástfangin af henni.

She wears white six days a week
If you’re lucky
On the seventh day
She’ll wear nothing
After her I quit girls

Einhverstaðar sá ég Japandroids flokkaða undir noise-pop og það þykir mér mjög góð lýsing á þeim. Þetta er smá surg og læti en umfram allt popp um ástina eins og aðeins ungir strákar gætu lýst henni. Þetta fellur dálítið í sama flokk og frábæra Smith Westerns platan sem komst á runner-up listann minn (nema þeir eru enn yngri og ehhmm… graðari). Sumum finnst þetta kannski ekki djúpt en þetta er bara svo hreinskilið og straight to the point. Ef maður er að fullorðnast þá sökkar það frekar mikið að þurfa allt í einu að hugsa um framtíðina og “ástandið” þegar maður vill bara halda áfram að hugsa um að vera skotinn í einhverjum og að vera í stuði og hafa ekki áhyggjur af neinu.

We used to dream
Now we worry about dying
I don’t wanna worry about dying
I just wanna worry about those sunshine girsl

Þetta er náttúrulega snilld, er það ekki?

Japandroids – Young Hearts Spark Fire

Tags: 2009, Árslisti, Japandroids, Smith Westerns, Uppgjör
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off