Topp 5 listamenn sem dóu ungir.

4.6.2010 - Georg Atli

Þessi listi er nú ekkert rosalega uppörvandi og listamennirnir sem eru hjá mér eru það ekki heldur. Held reyndar að það sé pínu fyrirsjáanlegt hvað kemst inn á listann minn þessa vikuna (amk ef þið þekkið mig eða bara ef þið lesið þessa síðu reglulega).

5. Ian Curtis – 23 ára.

Þessi mjög svo einkennilegi söngvari goðsagnakenndu Factory hljómsveitarinnar Joy Division kom bara nálægt tveim stórum plötum (nema ef maður telur bootlegga og live plötur með) en varð samt einn af meiri áhrifavöldum seinni kynslóða.

Lag: She’s Lost Control

4. Robert Johnson – 27 ára

Fólk segir að Robert Johnson hafi selt djöflinum sálina sína í skiptum fyrir gítarkennslu, mér finnst það ekkert ólíklegt. Hann er besti blúsgitarleikari sögunnar og líka einn af þessum tónlistarmönnum sem eru í 27 ára klúbbnum… það er eitthvað undarlegt með þennan aldur!

Lag: Stop Breakin’ Down Blues

3. Nick Drake – 26 ára

Nick Drake samdi það sem mér finnst vera  eitt af fallegustu lögum tónlistarsögunnar, ekkert endilega besta lagið en það er eitt af þessum allra fallegustu.

Lag: Northern Sky

2. Jeff Buckley – 31 árs

Jeff Buckley var líklega með fallegustu karlmannsrödd sem ég hef heyrt og eina platan hans er ein af mínum uppáhalds.

Lag: So Real

1. Elliott Smith – 34 ára

Einn af þeim sem ég held allra mest upp á. Mér finnst hreinlega að allir ættu að hlusta á og helst eiga plötuna XO með honum.

Lag: Independence Day

Bónuslag! Til að hressa listann aðeins upp þá kemur líka nýtt lag frá stuðköppunum í Ratatat. Lagið heitir því hressilega nafni Party With Children og verður á næst plötu (veit hreinlega ekki hvort hún er komin út.) þeirra sem heitir LP4

Tags: Elliott Smith, Ian Curtis, Jeff Buckley, Joy Division, Nick Drake, Ratatat, Robert Johnson
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off

Topp 5 VOND cover – Georg Atli

3.10.2009 - Georg Atli

Ég hef sagt það áður og ég segi það enn einu sinni, mér finnst cover vera mjög merkileg. Þetta á líka við um vond cover, ég lenti meira að segja í svo miklum valkvíða með að velja úr safninu mínu að listinn kemur degi of seint en hérna koma mín topp 5:

5. Scarlett Johansson – Last Goodbye (Jeff Buckley cover)

Scarlett er voðaleg sæt og hæfileikarík leikkona og hún kann svosem alveg að syngja ágætlega en hún ætti ekki að covera nein lög, hún sannaði það með Tom Waits tribute plötunni sinni svo rækilega að öll lögin á listanum ættu eiginlega að vera af þeirri plötu… en það væri of augljóst.

4. Dizzee Rascal – That’s Not My Name (The Ting Tings cover)

Þetta er ekki einu sinni gott lag í upprunalegu útgáfunni, AF HVERJU Í ÓSKÖPUNUM ERTU AÐ GERA ÞAÐ VERRA!!!

3. Xiu Xiu – Fast Car (Tracy Chapman cover)

Xiu Xiu ákváðu að verða svo mikið artý og krútt að það fór hringinn og varð að einhverju allt öðru og undarlegu.

2. Chris Cornell – Billy Jean (Michael Jackson cover)

Ef að Michael Jackson hefði verið hvítur, kjánalegur og forsöngvarinn í Creed, Nickleback eða Live þá hefði það líklega hljómað svona.

1. Olivia Newton-John – Ring of Fire (Johnny Cash cover)

Það er ekkert hægt að lýsa þessu lagi neitt, það er svo hræðilega poppað og sykursætt að það verður bara að hlusta á það ef maður vill vita. Það má reyndar benda á það að lagið kom út á plötunni Making a Good Thing Better, jú þið lásuð rétt better

Tags: Chris Cornell, Creed, Dizzee Rascal, Jeff Buckley, Johnny Cash, Live, Michael Jackson, Nickelback, Olivia Newton-John, Scarlett Johansson, The Ting Tings, Tom Waits, Tracy Chapman, Xiu Xiu
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off

Topp 5 Various artists – Georg Atli

12.6.2009 - Georg Atli

Það fyrsta sem mér datt í hug þegar ég fór að hugsa um þennann lista var lagið Hallelujah eftri Leonard Cohen. Ég hætti svo við það að skrifa listann um það svona sjö sinnum (síðast í gær) og byrjaði listann allt öðruvísi svona fimm sinnum… en endaði einhvern veginn alltaf á þessu lagi aftur. Mér hefur alltaf þótt þetta lag mjög merkilegt, af ýmsum ástæðum og það hefur verið coverað mjög oft. Hérna koma þær sem mér finnst merkilegastar og bestar.

5. Bob Dylan (live)

Veit ekki alveg hvenær eða hvaðan þetta er tekið (skilst að þetta sé frá tónleikum í Montreal). Dylan tekur lagið og syngur það og spilar á sinn hátt. Samt er túlkunin á textanum sú sama og hjá Cohen, gott cover af Cohen…

4. Rufus Wainwright

Þetta er svo aldeilis öðruvísi en Bob Dylan, Rufus er klárlega meira stíliseraður og fágaður söngvari. Hann hefur einhvern falinn hroka í letilegri röddinni sem gerir lagið samt fallegt. Skemmtilegt hvernig hann snýr aðeins út úr laginu á þennann hrokafulla hátt og syngur “.. the holy duck, was moving too.” Þetta er svo gott cover af Buckley útgáfunni… (Wainwright coverar Buckley að covera Cale að covera Cohen!)

3. Leonard Cohen

Ok hérna kemur svo orginallinn og er raðað í tímaröð (með næstu tveim lögum) því ég get eiginlega ekki gert upp á milli þeirra.

Leonard Cohen samdi þetta lag og gaf það síðan út 1984 á plötunni Various Positions. Sagan segir að þetta lag hafi nánast gert Cohen bilaðann af því hann gat ekki klárað það (hann semur á sérstakan hátt, einblínir á gæði fremur en magn og getur víst ekki oft samið fleirri en eitt lag í einu) hann á að hafa skrifað næstum 90 vers af laginu og fyllt út tvær heilar stílabækur. Lagið er samið á þannig hátt að næstum hver sem er getur túlkað það á sinn hátt, yrkisefnið er í raun mjög óljóst og því nánast universalt. Hérna skil ég samt Cohen þannig að hann syngi um ást og kynlíf en snýr því út í trúarlegt stef á kaldlyndan og kaldhæðinn hátt:

You say I took the name in vain
I don’t even know the name
But if I did, well really, what’s it to you?
There’s a blaze of light in every word
It doesn’t matter which you heard
The holy or the broken Hallelujah

en hann er samt alltaf mannlegur og einlægur:

And even though it all went wrong
I’ll stand before the Lord of Song
With nothing on my tongue but Hallelujah

… en aftur að versunum 90, þegar að Cohen flutti þetta lag á tónleikum fyrst eftir að platan kom út þá var það næstum aldrei þessi plötu útgáfa. Þá spilaði hann með lagið og “fiktaði” ein live útgáfan kom út á plötu sem heitir Cohen live og þá var textinn allt öðruvísi…

2. John Cale

John Cale fékk svo textabækurnar hans Cohens lánaðar til að gera lag fyrir tribute plötuna I’m Your Fan (orðaleikur!). Cale hafði víst heyrt Leonard Cohen flytja ein 15 erindi(!) á tónleikum og bað hann um að senda sér textann og Cohen sendi stílabækurnar tvær. Þar breytti hann laginu og skeytti samann texabrotum úr mörgum erindum. hann dró líka úr dramatískum kórnum og undirspilið varð einfaldað. Þessi útgáfa er í raun allt öðruvísi en upprunalega lagið. Þetta er orðið hin endanlega útgáfa af laginu. John Cale gerði lagið að sínu.
Hér syngur Cale um ást á einfaldann en sorglegan hátt, ástin er annaðhvort að dvína eða óendurgoldin.

“Love is not a victory march
It’s a cold and it’s a broken Hallelujah“

Það sem mér þykir sérstaklega merkilegt við þessa útgáfu er að hún er svo góð að meira að segja Leonard Cohen sjálfur tekur hana á tónleikum (Cohen coverar Cale að covera Cohen).

1. Jeff Buckley

Ég hef sett þetta lag á lista áður og á örugglega eftir að gera það aftur. Ef John Cale á hina einu sönnu útgáfu á laginu þá á Jeff Buckley hinn eina sanna flutning. Þetta er líklega besta cover heimsins. Hann skiptir píanóinu út og gítarinn kemur sterkur inn í staðinn. Þessi útgáfa breytir tilfinningu lagsins aftur, Cohen var þreyttur, bitur og kaldur, Cale var leiður og melankólískur en Jeff Buckley var nánast í trúarlegri bón um ást. Fullkomið (Buckley coverar Cale að covera Cohen)

Tags: Bob Dylan, Jeff Buckley, John Cale, Leonard Cohen, Rufus Wainwright
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off

Topp 5 gæsahúð – Georg Atli

29.5.2009 - Georg Atli

Tónlist vekur upp allskonar tilfinningar og stundum get ég ekkert gert í því en að fá gæsahúð þegar ég heyri lög eða söngraddir eða hljóðfæri eða bara allskonar, oft er þetta kannski kjánalegt og jafnvel væmið en svona er þetta bara.

5. Heartstopper – Emiliana Torrini

Það er eitthvað við það þegar breakið í laginu kemur og hún syngur:

“when it stops, it stops,
my heart stops beating”

4. Hallelujah – Jeff Buckley

Coverlag sem er betra en orginallinn (tæknilega séð er þetta cover af coveri). ég fæ alltaf hroll á fyrstu sekúndu lagsins þegar andvarpið kemur og svo fer gæsahúðin ekkert fyrr en eftir svona korter. Uppáhalds.

3. Famous Blue Raincoat – Leonard Cohen

Leonard Cohen hefur svona rödd sem hreyfir við fólki, hann er ekkert sérstakur söngvari (hann meira talar en syngur) en það er eitthvað og áhrifin verða alls ekkert minni með snilldarlegum textum. Svo einlægt og svo berskjaldað og svo ótrúlega fallegt…

2. Waltz #2 – Elliott Smith

Tvisvar í laginu koma svona augnablik þar sem ég fæ altaf hroll… þegar hann syngur:

“I’m never gonna know you now,
But I’m gonna love you anyhow.”

og svo aftur þegar það kemur:

“Here it is, the revenge to the tune:
You’re no good,
You’re no good, you’re no good, you’re no good.
Can’t you tell that it’s well understood?”

og ef það er einhver sem les þetta og var ekki búinn að ná því þá dýrka ég Elliot Smith.

1. Ne me quitte pas – Edith Piaf

Þetta er lag sem er búið að covera endalaust oft, enda er það oft talið meistaraverk Jaques Brel.
Lagið og flutningurinn er svo magnað að það þarf ekki að skilja orð í frönsku til að skilja lagið (en ef þið skiljið frönsku þá er textinn hér) en titillinn þýðist eitthvað í líkingu við ” ekki yfirgefa mig”. Röddin hennar Edith Piaf er svo alveg nóg til að maður fái sundfit og fjaðrir líka.

Tags: Edith Piaf, Elliott Smith, Emilíana Torrini, Jacques Brel, Jeff Buckley, Leonard Cohen
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off

Topp 5 vínlög – Kristín Gróa

3.4.2009 - Kristín Gróa

Þegar ég var búin að ákveða efstu þrjú lögin og fattaði að þau væru öll um vín þá varð ég eiginlega að einskorða mig bara við vínlög. Rauðvín er líka uppáhalds drykkurinn minn

5. The National – All The Wine

Gott lag af einni af mest spiluðu plötum allra tíma á mínu heimili.

4. Neil Diamond – Red, Red Wine

Ég verð að viðurkenna að ég heyrði þetta lag fyrst í útgáfu UB40. Það kemur ekki mikið á óvart að orginallinn er umtalsvert betri.

3. Jeff Buckley – Lilac Wine

Ég er engin sérstök Jeff Buckley áhugamanneskja en þetta lag þykir mér fallegt. Mjög fallegt meira að segja.

2. Louie Parker – How Do You Quit Drinking Wine?

Heillandi lag um alkóhólisma.

1. Nancy Sinatra & Lee Hazelwood – Summer Wine

Þetta er í annað skipti sem lag með þessu tvíeyki trónir á toppnum hjá mér. Þetta lag er þó ekki eins súrt og Some Velvet Morning!

Tags: Jeff Buckley, Lee Hazelwood, Louie Parker, Nancy Sinatra, Neil Diamond, The National
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 bræðralög – Kristín Gróa

21.11.2008 - Kristín Gróa

5. Jeff Buckley – Dream Brother

Byrjum á smá drama.

4. Marvin Gaye – What’s Happening Brother

Ó hvað er að gerast bróðir? Allt að fara til fjandans.

3. Stevie Wonder – Big Brother

Ég á þrjá stóra bræður… heppin!

2. The Hollies – He Ain’t Heavy, He’s My Brother

Hann er ekki þungur… hann er bróðir minn… hvað þarf að segja meira?

1. Dire Straits – Brothers In Arms

Þetta lokalag plötu með sama nafni er hands down uppáhalds Dire Straits lagið mitt.

Tags: Dire Straits, Jeff Buckley, Marvin Gaye, Stevie Wonder, The Hollies
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off

Topp 5 live lög – Kristjana

14.11.2008 - Kristjana

Nei nei, ég er ekkert svooo gömul. En ég náði að sjá The Who á Glasto í fyrra og get því tótó klínt þessu hérna með

Öll Man Man lögin eru most awesome live…öll! Skeggjaðir sveittir karlmenn í tennisstuttbuxum, skraut, ljósaseríur, öskur, hopp, læti, hnífapör og skálar notuð sem hljóðfæri og bara almennt brjálæði! Það er allt gott við þetta

Hef einu sinni séð þetta flutt live og það var fullkomið in every way. Hinsvegar eru engar upptökur til af því. Buckley og Nina Simone gerðu þetta samt líka vel þannig að þau fá bara heiðurinn

Tags: arcade fire, Glastonbury, Jeff Buckley, Man Man, nina simone, Radiohead, The Who, Tom Waits
Flokkað undir Kristjana, Listar | Comments Off

Topp 5 lokalög -Krissa

23.5.2008 - Kristjana

Pínu snemma í því í þetta skiptið en það hlýtur að vera viðeigandi því ég er alltaf síðust. Here goes…

Tags: Beirut, Bob Dylan, Jeff Buckley, Liars, Mike Skinner, The Streets
Flokkað undir Kristjana, Listar | 1 athugasemd »

Topp 5 Party Shuffle Spectacular – Vignir

25.4.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn

5. Alexisonfire – 44 Caliber Love Letter
Opnunarlag fyrstu plötu hardcore hljómsveitarinnar Alexisonfire. Byrjar ekkert voðalega vel, gítarinn hljómar falskur og svona en svo stórbatnar þetta. Þetta lag og öll þessi plata gefur mér gott nostalgíukast aftur til baka þegar ég var á lokaárinu mínu og var að vinna lokaverkefnið mitt og þessi plata var í spilun hjá öllum meðlimum. Virkilega góð plata sem ég mæli eindregið með.

4. The White Stripes – Conquest
Frábært lag af nýjustu plötu The White Stripes sem ég komst löngu seinna að að væri cover af gömlu 50s lagi með Patti Page. Skemmtilegt lag samt með virkilega flottu samspili gítars Jack White og mexíkóskum trompetleik.

3. AC/DC – Givin the Dog a Bone
Þetta er svo subbulegur texti:
She take you down easy
Going down to her knees
Going down to the devil
Down down at ninety degrees
She blowing me crazy
’til my ammunition is dry
She’s using her head again
She’s using her head
She’s using her head again
I’m justa giving the dog a bone

Einhver asnalegur macho háttur í gangi þarna. Back in Black er alveg skemmtileg plata en maður fær algjöran kjánahroll ef maður fer að hlusta á textann í þessu lagi.

2. Radiohead – Climbing up the Walls
Randomið var aldeilis gjöfult hér. Besta lag bestu plötu Radiohead. Þýðir það að þetta sé besta lag Radiohead? Nei kjáni! Það er There, There. En já, Climbing up the Walls. Þetta lag er svo nærri fullkomnun að það er bara ótrúlegt. Einn flottasti taktur sem Phil Selway hefur gert og þá er mikið sagt. Gítarleikur Ed O’Brien leikur sér að eldinum og hangir við það að missa hann í feedback. Texti Thom Yorke er frábær og virkilega vel sunginn. Colin Greenwood sér um halda laginu saman með góðum bassaleik og bróðir hans Johnny leikur sér að fullt af tækjum til að fullkomna hljóðheim lagsins. Við sjáum sönnun 1A:

1. Jeff Buckley – The Way Young Lovers Do
Live cover af gömlu Van Morrison lagi. Fallegur texti sem á vel við rödd Buckley.
I kissed you on the lips once more
And we said goodbye just adoring the nighttime
Yeah, thats the right time
To feel the way that young lovers do

Tags: AC/DC, Alexisonfire, Colin Greenwood, Ed O'Brien, Jack White, Jeff Buckley, Johnny Greenwood, Phil Selway, Radiohead, The White Stripes, Thom Yorke, Van Morrison
Flokkað undir Listar | 2 athugasemdir »

Topp 5 Dylan cover – Krissa

31.8.2007 - Kristjana

Velja 5 af öllum milljón gasilljón Dylan coverunum (ég er ekki ennþá búið að taka ‘ábreiða’ í sátt)? Þetta er ekki létt verk…Ég skal reyndar viðurkenna að hingað til hef ég hlustað meira á Dylaninn sjálfan en coverin…but here goes:

5. Nina Simone – Just Like a Woman
Ok, admittedly, Nina Simone er í svolitlu uppáhaldi hjá mér. En þetta lag bara svo óóótrúlega flott í hennar flutningi!

4. Elliott Smith – When I Paint My Masterpiece
Einfaldlega því mér finnst þetta skemmtilegt…og ég hefði verið til í að vera Newbury Comics, 2m frá dúddanum og heyra þetta

3. Kyo-Moyashi – You Ain’t Going Nowhere
Skemmtilega folkey

2. Magnet feat. Gemma Hayes – Lay Lady Lay
Ég er búin að hlusta svo oft á þetta! Úff púff…óóótrúlega flott og næstum haunting…

1. Jeff Buckley – Farewell Angelina
Þetta er bara eitthvað svo einfalt, stripped down og óóótrúlega flott! Engin ofuráreynsla til að sýna fram á hvað Buckley gat…bara afslappað og gott…ahhh

Honourable mention vikunnar fær svo Nick Drake fyrir Tomorrow is a Long Time…gerði Nick Drake einhvern tíma eitthvað sem ekki var gott?

Tags: Elliott Smith, Gemma Hayes, Jeff Buckley, Kyo-Moyashi, Magnet, Nick Drake, nina simone
Flokkað undir Kristjana, Listar | Comments Off