Sarpurinn
10.11.2009 - Kristín Gróa
Í Sarpi vikunnar ætla ég að fjalla um hina frábæru plötu Being There með hljómsveitinni Wilco. Ég gæti í raun tekið fyrir margar Wilco plötur hérna en einhvernveginn finnst mér rökrétt að byrja á þessari breakthrough plötu sveitarinnar. Hún kom út árið 1996 og inniheldur hvorki meira né minna en 19 lög enda tvöföld plata.
Hér eru Wilco rétt aðeins farnir að stefna í þá tilraunakenndu átt sem náði hápunkti á Yankee Hotel Foxtrot (Hotel Arizona) og A Ghost Is Born en þó eru hér í heildina mun hefðbundnari lagasmíðar (Say You Miss Me) og inn á milli má enn heyra kántrítónana sem Jeff Tweedy flutti með sér frá sveitinni Uncle Tupelo (Someday Soon).
Jay Bennett er hér nýgenginn til liðs við Wilco og setur sitt mark á plötuna. Hann átti síðan eftir að vera rekinn þegar upptökunum á Yankee Hotel Foxtrot var lokið eftir ágreining við Tweedy. Það er skemmtileg tilviljun að Being There byrjar einmitt á laginu Misunderstood þar sem Tweedy vísar í upplausn Uncle Tupelo en hann og Jay Farrar skildu vægast sagt illa þegar sú sveit hætti.
Take the guitar player for a ride
Cause he ain’t never been satisfied
He thinks he owes some kind of debt
Be years before he gets over it
Eins og ég minntist á telur platan 19 lög og þar af birtist eitt hressasta breakup lag sem ég man eftir tvisvar í sitthvorri útsetningunni, fyrst sem Outtasite (Outta Mind) og svo sem Outta Mind (Outta Sight). Textarnir eru almennt frekar mikill downer enda Tweedy að ganga í gegnum nokkra erfiðleika í einkalífinu á þessum tíma auk þess að vera að sætta sig við að vera orðinn fullorðinn og allar skyldurnar sem því fylgir. Þrátt fyrir bömmerinn sem er almennt í gangi hérna þá er þetta ein af fáum tvöföldu plötum sem ég hlusta á í einum rykk. Hún er líka áhugaverður kafli í sögu þessarar stórmerkilegu hljómsveitar sem hefur gengið í gegnum miklar mannabreytingar og stílbreytingar á 15 ára starfstímabili sínu.
Tags: Jay Bennett, Jay Farrar, Jeff Tweedy, Uncle Tupelo, Wilco
Flokkað undir Kristín Gróa, Sarpurinn | 2 athugasemdir »
Topp 5 kántrí – Kristín Gróa
14.3.2008 - Kristín Gróa
Ég tek altkántrítwist á þennan lista því það er svona meira ég.
5. The Magnetic Fields – A Chicken With Its Head Cut Off
Kántrí ala Stephen Merritt. Magnetic Fields eru almennt ekkert kántrí en þetta er sko kántrílag og ekkert annað.
Hljómsveitin Wilco hefur alltaf haft altkántrí stimpilinn á sér en mér hefur nú alltaf fundist þeir vera meira alt en kántrí. A.M. var dálítið kántrí og Sky Blue Sky líka en allt þar á milli hefur verið mun óflokkanlegra. Wilco reis aftur á móti úr öskum altkántrísveitarinnar Uncle Tupelo sem sendi frá sér fjórar plötur en svo gátu forsprakkarnir Jeff Tweedy og Jay Farrar ekki lengur verið vinir og þá fór sem fór.
3. Silver Jews – How Can I Love You If You Won’t Lie Down?
Titillinn einn er nóg til að verðskulda sæti á listanum en svo er lagið líka frábært svo þetta er no-brainer.
2. Gram Parsons – Return Of The Grievous Angel
Gram Parsons er einn af þeim sem hefði kannski aldrei orðið költ hetja ef hann hefði ekki dáið ungur en það þýðir ekki að það sé óverðskuldað, þvert á móti. Hann er almennt talinn upphafsmaður altkántrís og þetta lag fellur bæði vel í þann flokk og er í miklu uppáhaldi hjá mér.
1. Loretta Lynn & Jack White – Portland Oregon
Eina ástæðan fyrir að ég setti þetta ekki á comeback listann er að ég vildi endilega setja það á toppinn á þessum lista. Þvílíkt comeback og þvílíkt lag! Ég fæ alveg verki þegar ég hlusta á það og er ekki enn búin að fyrirgefa vinkonu minni sem sagði “ojj hvaða ÓGEÐSLEGA leiðinlega lag er þetta?” þegar mér varð á að spila það fyrir hana. Sumt fólk sko.
Tags: Gram Parsons, Jack White, Jay Farrar, Jeff Tweedy, Loretta Lynn, Silver Jews, The Magnetic Fields, Uncle Tupelo, Wilco
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
I’m Not There
10.1.2008 - Kristín Gróa
Ég og Vignir skámáglingur fórum í menningarferð á Hverfisgötuna í gærkvöldi þar sem við horfðum á myndina I’m Not There í Regnboganum. Myndin er byggð á ævi Bob Dylan en var meira abstrakt en ég bjóst við. Þetta er ekki beint ævisaga hans heldur meira svona pælingar í persónu hans. Það hefur vakið mikla athygli að margir leikarar leika hann en karakterarnir eru ekki allir beint hann sjálfur heldur eru þeir í svipuðum aðstæðum og í svipuðu hugarástandi og hann. Ég held reyndar að það hafi hjálpað mér gríðarlega að þekkja hans sögu vel því ég fattaði tilvísanirnar og gat því notið myndarinnar án þess að vera sífellt ringluð. Ég mæli engu að síður með myndinni fyrir alla, nema kannski þá sem þola ekki Bob Dylan 
Það er auðvitað alveg rosalega góð tónlist í þessari mynd og það kom mér nokkuð að óvart að meginuppistaðan eru orginalar fluttir af Bob Dylan sjálfum en ekki coverlög. Soundtrack myndarinnar er nefnilega stjörnum prýtt en allt eru það cover lög (utan eitt) og fæst þeirra koma fram í myndinni. Antony & The Johnsons, Cat Power, Sufjan Stevens, Calexico, Sonic Youth, Yo La Tengo, Stephen Malkmus og Jeff Tweedy eru bara brot af þeim sem eiga lög á plötunni og þó útgáfurnar séu dálítið hit and miss eins og við er að búast þá er þetta í heildina mjög eiguleg plata.
Antony & The Johnsons – Knockin’ On Heaven’s Door
Cat Power – Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
Tags: Antony & The Johnsons, Bob Dylan, Calexico, Cat Power, Jeff Tweedy, Sonic Youth, Stephen Malkmus, Sufjan Stevens, Yo La Tengo
Flokkað undir Óflokkað | Comments Off
