Topp 5 senuþýfi – Unnur Birna
20.3.2009 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
“Tyrkneska” byrjunarstefið sem kemur aftur seinna í laginu fangaði mig strax og ég heyri varla annað en þéttu hljóðmyndina og rythmasectionina í þessu lagi. Alger senuþjófur.
Eftir hlustun situr gítarþrástefssólóið í lokin og samspil gítars og bassa eftir. Ég spólaði sérstaklega fram og aftur að því og blastaði í bílnum. Við fyrstu hlustun hugsaði ég “Hvað er í gangi?” en svo varð þetta ógeðslega töff. Skemmtilega og smekklega farið út úr tóntegundinni með einstaklega lýdísku sándi.
Spilaði þennan konsert á burtfarartónleikunum mínum og fílaði hann engan veginn. Svo fékk ég þessa upptöku og hlustaði á hann með sinfóníuhljómsveit og eftir arpeggíukaflann kemur stórfenglegur, tilfinningaþrunginn hljómsveitarkafli sem fékk mig til að elska þetta verk, og ég fæ gæsahúð í hvert skipti (akkúrat á þessum stað). Svo var ég svo heppin að fá að spila í hljómsveitinni þegar Sinfóníuhljómsveit Norðurlands tók þetta verk (en það var áður en ég fór á kaf í “óæðri” músík, og einsog alþjóð veit þá er svoleiðis skríll í óþökk hjá aristómúsíköntunum).
Stéphane Grappelli voru borguð 300 pund fyrir session fyrir þetta lag. Hann er ekki kreditaður á plötunni og kyrfilega drekkt í vindeffectinum í lok lagsins. Og þó, ef þú hefur góð heyrnartól og hækkar í botn þá muntu heyra Grappelli berjast fyrir lífi sínu í storminum… Og alltaf skal Grappelli stela senunni!
-stelur senunni frá sjálfri sér í nælonsokkum á fótbassanum.
Tags: dEUS, Jethro Tull, Pink Floyd, Rhoda Scott, Sinfóníuhljómsveit Norðurlands, Stephane Grappelli
Flokkað undir Listar, Óflokkað | Comments Off
T5 speisaðir lagatitlar – Krissi
5.12.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Two Pints of Lager and a Packet of Crisps Please – Splodgenessabounds
Það er helber misskilningur að lagatextar þurfi að vera flóknir, útleitir og djúpir. Þetta vissu pönkararnir. Hinn ofureinfaldi texti Splodgenessabounds hittir allavega beint í hjartastað hjá mér.
Don’t Eat That Yellow Snow – Frank Zappa
Frank Zappa er klárlega konungur skrýtinna lagatitla. Hér er eskimóavísa sem kennir okkur að guli snjórinn er varhugaverður. Frábært lag og fyndið myndband.
Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey – The Beatles
Lagið átt upphaflega að heita Come on, come on en var sem betur fer breytt í Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey. Apinn ku vera Yoko en þau hjón reyndu að koma til dyranna eins og þau voru klædd (og stundum voru þau ekki einu sinni klædd).
The Intergalactic Laxative – Donovan
Vetrarbrautarhægðalyfið kemur sér vel fyrir geimfarann sem notar bleyju að sögn Donovan. Fallegt lag.
Too Old To Rock ‘n’ Roll, Too Young To Die – Jethro Tull
Dr. Gunni varpaði þeirri kenningu fram á dögunum að allir tónlistarmenn toppuðu fyrir þrítugt og studdi hana með ansi mörgum dæmum. Án þess að ég taki undir slíka alhæfingu má ljóst vera að margir sem meika það tussast áfram á fornri frægð og gefa út dapurt efni sem aðdáendur kaupa vegna þess að þá vantar bara eina plötu í viðbót í safnið. Sumir tónlistarmenn lenda örugglega í smá tilvistarkreppu þegar þeir eldast og velta fyrir sér hvort þeir séu of gamlir til að rokka og róla – en samt of ungir til að deyja.
En auðvitað er staðreyndin sú að þeir eru allra svalastir sem halda áfram að rokka og róla og rífa kjaft á meðan þeir geta. Niðurstaðan í Jethro Tull laginu er líka eftir því:
“No, you’re never too old to Rock’n'Roll if you’re too young to die.”
Blessuð sé minning Rúna Júl!!!
Tags: Donovan, Dr. Gunni, Frank Zappa, Jethro Tull, Rúnar Júl, Splodgenessabounds, the beatles, Yoko Ono
Flokkað undir Gestalisti, Listar | Comments Off
topp 5 lifandi lög – zvenni
14.11.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
bob hund – Istället För Musik: Förvirring [Från Replokalen -95]
Hef séð þessa kappa þrisvar á sviði en vildi svo mikið hafa séð þennan flutning. Frekar mikið rugl, einn fer út af laginu og hinir sjá hvað er að gerast, í stað þess að stemma hlutina af og laga þá eru allir á einu um að einfaldlega halda áfram og rugla enn meira í taktinum, erindum, versum og því meira fokk í forminu því betra. Algjör ringulreið. Mikið rokk og mikið ról.
Sufjan Stevens – Casimir Pulaski Day
Tuesday?, no, Sunday night….
Því miður ekki góð hljóð- eða myndgæði en þvílíkir tónleikar. Fær mann til að langa til að fara oftar í kirkju.
Nick Cave – Wild World
Lifandi á Íslandi, eitt það magnaðasta sem ég hef séð, Cave að taka gamalt Birthday Party lag. Byrjar rólega með hægri en öruggri uppbyggingu, píanó, trommur, bassi og smá Warren Ellis á fiðlu en áður en yfir lýkur er Cave farinn að hamra á lyklaborðið með mikrafóninum og væla eins og heróínfíkillinn sem hann var.
Arcade Fire – Wake Up
Ein svakalegasta hópupplifun sem ég ef verið lent í. Band í þvílíkri stemmningu og spilagleðin allsráðandi. Heyra og sjá fjöldann taka undir. Vel þess virði að vera blautur í nokkra daga.
Tom Waits – Innocent When You Dream
Í raun er þetta eini maðurinn sem ég þarf að sjá á tónleikum. Er búinn að sjá allt sem mig langar mest að sjá, Pixies, Cave, bob hund, Who, Tull, Dylan, Young, Waters… en þessi er eftir. Sögumaður dauðans.
Tags: arcade fire, Bob Hund, Jethro Tull, neil young, Nick Cave, pixies, Roger Waters, Sufjan Stevens, The Who, Tom Waits
Flokkað undir Listar | Comments Off
Strengir – zvenni
3.10.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Ég er einfaldur maður með einfaldar þarfir og að mínu mati eru strengjaútsetningar vandmeðfarnar. Listin er að nota þær aðeins í neyðartilvikum og þá aðeins til að styrkja hin hljóðfærin og heildarmyndina. Varast skal að flækja hlutina ef þess þarf ekki.
Astral Weeks af plötunni Astral Weeks sem er loksins smollin inn í hausinn á mér. Búið að taka smá tíma en núna næ ég henni varla úr spilaranum. Strengjaútsetningar eru alltaf í bakgrunni laganna og hjálpa til við hæga stígandann í mörgum þeirra, eins og þessu hérna.
Snyrtileg strengjanotkun. Kemur hægt og róleg meira inn í lagið án þess að fara yfir strikið. Styður þetta fallega og mannlega ástarlag á afar smekklegan hátt.
Mick Ronson og David Bowie hjápuðu Reed með Transformer plötuna. Sá einu sinni viðtal við Reed þar sem hann var í stúdíói að tala um upptökuferlið á plötunni mörgum árum seinna. Hann spilar lagið og lækkar niður í öllu nema strengjunum í endanum á “Your gonna reep just what you sow” partinum, kreditar Ronson fyrir útsetningunni, lygnir aftur augunum og leyfir strengjunum að klára lagið.
Var aldrei alveg viss með Damien Rice. Ekki viss um hvort hann hefði efni á þessari ofurdramatík sem einkennir textana hans. En þetta lag finnst mér toppa allt og snúa því á haus. Það að skella fullum strengjum í síðasta lagi plötunnar og klímaxa það svo með óperusöngkonunni syngjandi um eskimóann finnst mér svo fyndið að ég fyrirgef honum allt hitt þunglyndisvælið og í raun sættist við það. Ef hann getur gert sona grín að þessu öllu gæti verið að hann sé ekkert að plata með hitt.
Starálfur – Sigur Rós
Þó eru undantekningar. Sigur Rós má alltaf nota strengi, það er bara flott. Líklega af því að það er engin tilgerð í gangi hjá þeim.
Tags: Damien Rice, David Bowie, Jethro Tull, Lou Reed, Mick Ronson, Sigur Rós, Van Morrison
Flokkað undir Listar | Comments Off
topp 5 instrómentallög – zvenni
22.8.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
orð um orð orð um orð orð um orð
um orð um orð um orð um orð um
orð um orð um orð um orð um u
morð u morð u morð u morð u morð
orð er þriggja stafa morð
Ísak Harðarson
Den ensamme sjömannens födelsedag – bob hund
Peaches En Regalia – Frank Zappa
Tags: Bob Hund, Frank Zappa, Jethro Tull, pixies, Tom Waits
Flokkað undir Óflokkað | 3 athugasemdir »
Lög og kvenmannsnöfn… Kristmundur
1.2.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Gestalistamaður vikunnar er Kristmundur en kappinn er íslenskumaður mikill og boltasparkari. Ekki veit ég hversu mörg kvenmannsnöfn eru í símaskránni hans en músíkin í spilaranum er vandlega valin.
Sagan segir að Eric Clapton hafi eitt sinn mætt með nýja og eiturferska
hljómsveit sína, Eric and the Dynamos í útvarpsþátt og búið sig undir að spila lag í beinni. Þegar apinn sem stýrði þættinum kynnti sveitina til leiks gekk það ekki betur en svo að hann kallaði hana Derek and the Dominos. Clapton leit þá hugsandi á félaga sína og sagði: „Derek and the Dominos? Það er miklu betra nafn“. Layla er sennilega frægasta lag Dereks og félaga og er víst um Patti Harrison, kvendið sem Clapton hnuplaði af George Harrison. Píanó-átróið er í miklum metum hjá mér en það ku vera eftir trommarann í sveitinni en ekki Clapton sjálfan.
„Eleanor Rigby,
picks up the rice in the church where a wedding has been.
Lives in a dream.
Waits at the window,
wearing a face that she keeps in a jar by the door,
Who is it for?“
Greyið Eleanor. Alein að tína hrísgrjón. Hún og séra MacKenzie eru sennilega með frægustu nóboddíum dægurlagasögunnar. Textinn er sorglegur og í anda einhvers konar raunsæis. Bítlanirðir hafa bent á að þegar John og Paul duttu í það saman á unglingsárum enduðu þeir stundum í kirkjugarði einum í Liverpool þar sem finna má legstein merktan E. Rigby.
„I’m tasting Naomi’s perfume
It tastes like shit and I must say
She comes and goes most afternoons
One billion lovers wave and love her now
They could love her now and so could I“
Eitt af mínum uppáhalds Neutral Milk Hotel lögum. Vekur samt óneitanlega upp áleitnar spurningar. Af hverju í ósköpunum er gaurinn til að mynda að drekka ilmvatn Naomi? Og hví stelur hann kjólnum hennar? Mín tilgáta hefur lengi verið sú að lagið sé um Naomi Campbell en það gæti einnig verið mesta bull sem ég hef látið frá mér fara. Eftir stendur að þetta er dálítið krípí lag en um leið fallegt. Só prittí-í-í.
Pocahontas – Neil Young (af Unplugged plötunni)
„And maybe Marlon Brando
Will be there by the fire
We’ll sit and talk of Hollywood
And the good things there for hire
Like the Astrodome
and the first tepee
Marlon Brando, Pocahontas and me
Marlon Brando, Pocahontas and me
Pocahontas.“
Neil Young syngur hér um grimma, evrópska, hvíta kalla sem fóru illa með indíánana á tímum nýlendustefnunnar. Hann segist líka áhugasamur um að sofa hjá sjálfri Pocahontas og dregur annan indíánavin, Marlon Brando, inn í partíið við eldinn. Eitt af mínum eftirlætislögum með Neil Young.
Þetta er víst uppáhaldslag Bob Dylans af meistaraverkinu Blonde on Blonde og þessa dagana er ég sama sinnis. Undanfarið hef ég muldrað upphafssetningar lagsins oftar en góðu hófi gegnir, m.a. á ferðum mínum í bankann og á pósthúsið. Upphafstextinn er líka frekar svaðalegur: „Ain’tit just like the night to play tricks when you’re tryin’ to be so quiet?“
Önnur lög sem komu til greina en fá því miður bara að verma
varamannabekkinn: Dumb Kate (Incredible String Band), Deanna (Nick Cave and the Bad Seeds), Lua (Bright Eyes), Sweet lady Genevieve (Kinks) og
Cross eyed Mary (Jethro Tull).
Tags: Bob Dylan, Bright Eyes, Derek and the Dominos, Eric and the Dynamos, Eric Clapton, George Harrison, Incredible String Band, Jethro Tull, neil young, Neutral Milk Hotel, Nick Cave & The Bad Seeds, the beatles, The Kinks
Flokkað undir Listar | Comments Off
Trúarlög – zvenni
30.11.2007 - Kristín Gróa
Prayer to God – Shellac
To the one true God above:
here is my prayer
not the first you’ve heard, but the first I wrote.
(not the first, but the others were a long time ago).
There are two people here, and I want you to kill them.
Ekki beint fallegur sálmur þessi bæn til Guðs, bón um greiða. Ef marka má textann fjallar bænin um tilfinningalega úrvinnslu manns (Albini?) á framhjáhaldi konu sinnar og elskhuga hennar og von um makaleg málagjöld þeirra.
Kill them already, kill them already,
Kill ´em.
Amen.
Skriftagangur – Þursaflokkurinn
Prestur með pokarass,
áttu ekki dropa vatns,
að lána mér til sunnudags?
syndir mínar segji ég þér,
segðu þær ekki eftir mér.
Ég hef stolið mör úr ám
bæði svörtum og grám.
Ég hef stolið mör úr mókollóttum hrúti,
svo er þessi skriftagangur úti.
syndir mínar segji ég þér,
segðu þær ekki eftir mér.
Kristilegur proggrokk-skriftagangur að hætti þursanna. Eitt af mínum uppáhalds trúar- og Þursaflokkslögum.
Mercy – Nick Cave
The moon had faced toward me
Like a platter made of gold
My death, it almost bored me
So often was it told
And I cried `Mercy’
Have mercy on me
And I dropped down to my knees
Cave setur sig í spor Jóhannesar Skírara, yfirgefnum af fylgjendum sínum, á leið í dauðann biðjandi um miskun.
We’re not gonna take it – The Who
Welcome to the Camp,
I guess you all know why we’re here.
My name is Tommy
and I became aware this year
If you want to follow me,
you’ve got to play pinball.
And put in your earplugs
put on your eyeshades
you know where to put the cork
Þetta hefur það allt, trú, trúboð, falsguð, fall hans og viðbrögð vonsvikins múgs…
Wind Up – Jethro Tull
Hér ávarpar Anderson kirkju Englands, varðmenn hennar og sunnudagstrúna.
In your pomp and all your glory you’re a poorer man than me,
as you lick the boots of death born out of fear.
I don’t believe you:
you had the whole damn thing all wrong –
He’s not the kind you have to wind up on Sundays.
Tags: Jethro Tull, Nick Cave, Shellac, The Who, Þursaflokkurinn
Flokkað undir Listar | Comments Off
lög til að hjúkra við – zvenni
2.11.2007 - Kristín Gróa
Be Healthy – Dead Prez
Grænu rappararnir í Dead Prez eru með þetta á hreinu, hollt og gott matarræði í bland við virðingu fyrir líkama sínum er undirstaða heilbrigðs lífernis (tja máski ekki þetta með ganjað en allt hitt…).
I don’t eat no meat, no dairy, no sweets
only ripe vegetables, fresh fruit and whole wheat
I’m from the old school, my household smell like soul food, bro
curried falafel, barbecued tofu
no fish though, no candy bars, no cigarettes
only ganja and fresh-squeezed juice from oranges
exercising daily to stay healthy
and I rarely drink water out the tap, cause it’s filthy
The Way I Feel Inside – The Zombies
Hvort sem það er bágt í hjartanu eða öðrum innyflum þá segðu hjúkrunarfræðingnum frá því… það er alltaf betra.
I Feel Good – James Brown
Jákvætt viðhorf hjálpar alltaf til
She´s a Healer – Neil Young
Hvort sem það er með pillu, sprautu, stíl eða spjalli þá er hjúkrunarfræðingurinn að reyna að gera þig heila/nn á ný.
Nursie – Jethro Tull
Heimurinn væri kaldari án hjúkrunarfræðinga.
Tip-toes in silence `round my bed
and quiets the raindrops overhead.
With her everlasting smile
She still my fever for a while.
Oh, nursie dear,
I’m glad you’re here
to brush away my pain.
Tags: Dead Prez, James Brown, Jethro Tull, neil young, The Zombies
Flokkað undir Listar | Comments Off
Fylleríislög – Zvenni
17.8.2007 - Kristín Gróa
Þorravísur – Randver
Til veiga, til veiga vjer vekjum sérhvern mann!
Kominn er illviðra kóngurinn Þorri,
kaldur og fokreiður ættjörðu vorri.
Með blóti, með blóti vjer blíðka þurfum hann.
Máski ekki nýtt fyrirbæri í sögu mannverunnar að hringja í liðið og hóa í teiti. Ástæðurnar geta verið margar, háleitar, trúarlegar, gleðilegar, sorglegar eða í raun engar. En oft endar kvöldið með lagi.
House of the Rising Sun – Animals
Man eftir partíunum hjá mömmu og pabba þegar ég var lítill. Litlu bláu dósirnar á öllum borðum (sem ég fann seinna út að væru Löwenbrau). Who, Kinks, Jethro Tull og Incredible Stringband búið að hljóma en alltaf endaði kvöldið á dramatískum innlifunarflutningi pabba og Gulla frænda á House of the Rising Sun. Ein af skírustu minningum bernskunnar.
In the Ghetto – Nick Cave and the Bad Seeds
Rúmum tíu árum seinna. Grænar glerflöskur á borðum (Tuborg). Ég, Skari og Arne haldandi utan um axlir hvors annars syngjandi okkur hása með útgáfu Cave og co. á fóninum.
Piano Man – Billy Joel
Ekki einn af mínum uppáhaldstónlistarmönnum en lagið er orðið að þjóðsöng laugardagskvölda á Dillon. Síðasta lag Andreu og allir vita að geimið er að verða búið. Samt er það einhvern veginn í lagi því það á við stund og stað og gengið hefur hópsöng í fjöldafaðmlagi áður en haldið er heim eða í leit að meira fjöri.
Anywhere I Lay My Head – Tom Waits
Hvort sem maður liggur í ræsinu með gangstéttarkant sem svæfil eða í sófa einn eftir í partíinu þá skiptir það í raun ekki máli. Þar sem ég hvíli kollinn á ég heima.
Tags: Animals, Billy Joel, Fylleríslög, Incredible Stringband, Jethro Tull, Kinks, Nick Cave and the Bad Seeds, Randver, The Who, Tom Waits
Flokkað undir Listar | Comments Off
Topp 5 lög undir 2 mínútum – Kristín Gróa
6.7.2007 - Kristín Gróa
5. Liam Lynch – United States Of Whatever (1:30)
I went down to the beach and saw Kiki
She was, like, all “ehhhh”
And I was, like, “whatever!”
Hressandi!
4. Jethro Tull – Wond’ring Aloud (1:57)
We are our own saviours
As we start both our hearts beating life
Into each other
Þetta lag minnir mig alltaf á strákinn sem ég er skotin í 
3. The White Stripes – Fell In Love With A Girl (1:50)
She turns and says “are you alright?”
I said “I must be fine cause my heart’s still beating”
Eitt besta lag sem “systkinin” hafa látið frá sér og þá er nú mikið sagt. Ég mun aftur á móti aldrei fyrirgefa Joss Stone fyrir að hafa misþyrmt því.
2. Daniel Johnston – True Love Will Find You In The End (1:51)
This is a promise with a catch
Only if you’re looking will it find you
‘Cause true love is searching too
But how can it recognize you
Unless you step out into the light?
Hinn geðveiki Daniel syngur um ástina sem finnur mann á endanum ef maður bara leitar að henni. Beck ábreiðan af þessu lagi er reyndar í sérstöku uppáhaldi hjá mér enda Beck óneitanlega með ómþýðari rödd en þessi útgáfa er líka frábær.
1. Neutral Milk Hotel – Communist Daughter (1:57)
Sweet communist
The communist daughter
Standing on the sea-weed water
Semen stains the mountain tops
Þetta lag er fullkomið. Stór orð en ég stend við þau. Það er svo fáránlega einfalt, bara þrír hljómar og engar krúsídúllur… smá gæsahúðarlúður í lokin and that’s it. Svo stutt, svo einfalt og svo lágstemmt að ég gleymi stundum að anda þegar ég hlusta.
Tags: Daniel Johnston, Jethro Tull, Liam Lynch, Neutral Milk Hotel, The White Stripes
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 1 athugasemd »
