Topp 5 hljómsveitir sem ég fíla ógeðslega vel, sem ég held að enginn annar geti fílað og ég spila aldrei fyrir vini mína – Georg Atli
5.2.2011 - Georg Atli
Eins og áður kom fram þá var Haukur (frá Grapevine/Reykjavík!) gestalistamaður hjá okkur en það sem er jafnvel enn merkilegra/skemmtilegra þá var þetta hans eigin listahugmynd. Mér fannst hugmyndin strax góð og hugsaði með mér að ég ætlaði sko að byrja snemma í pæla þessu og koma með góðan lista. Síðan sá ég listann hans og hugsaði með mér “VÓ! (já ég nota “VÓ! sem upphrópun og m.a.s. frekar oft bara) Eins gott að gera þennan lista vel fyrst að gestalistinn er svona flottur.” en svo kviknaði á frestunaráráttunni minni og ég gerði ekkert fyrr en núna (23:20 á föstudegi…). Ég er sem sagt í rauninni að reyna að afsaka það að listinn minn sé ekki mega pimpaður og flottur, hann átti fyrst að vera það.
5. Hauschka
Þetta er þýskur píanósnillingur sem að fiktar í píanóinu sínu a la Eric Satie og John Cage. Hann treður allskonar drasli á milli strengjanna á píanóinu og prufar þannig að ná fram tónum sem að eiga ekki að heyrast. Þetta er svo ótrúlega langt frá því að vera eitthvað sem að ég býst við að nokkur maður í kringum mig sé að hlusta á að ég held að ég hafi ekki einusinni spilað tónlistina hans í græjunum mínum…. bara í I-poddinum.
4. Plaid
Ég er alltaf frekar veikur fyrir gömlu elektrói. Plaid er eitt af þeim böndum sem að kom fram á sjónarsviðið í byrjun ’90 og voru frábærlega framsæknir og góðir í því sem þeir gerðu (og gera enn) mér finnst alltaf rosa gaman að setja þetta á og fá svaka flashback frá því að allir voru að rave-a og amk þykjast éta sýru og eitthvað svoleiðis…. good times. Vill samt benda á að ég var smá “late bloomer” í þessu og fór ekki að hlusta á Plaid eða bara hvaða teknó/elektró/Drum n’ Bass/o.s.frv. tónlistartegund sem er fyrr en löngu seinna (systur minni til mikillar gleði), man samt eftir “senunni”. Ég held að það væru fáir í kringum mig sem að tækju afturábakheljartökkafgleði ef að ég myndi setja þetta á, í einhverskonar samkomu í dag.
Lag: Plaid – Angry Dolphin (tekið að Trainer, safndisk frá 2000)
3. Frankie Sparo
Á hinum og þessum tímum í tónlistarskoðuninni minni hef ég tekið ástfóstri við hinar og þessar plötuútgáfur. Einu sinni fór ég á Godspeed You Black Emperor tónleika (í íslensku óperunni) og varð alveg heillaður af tónlistinni þeirra og í kjölfarið var það Constellation og Kranky útgáfurnar sem að ég féll alveg fullkomlega fyrir. Meðal þess sem að ég keypti var diskurinn My Red Scare með Frankie Sparo. Vissi ekki neitt um manninn (og veit í rauninni ekkert heldur núna) en mér finnst hann samt alveg frábær. Þetta er diskur sem að ég hef stundum sett á þegar ég er einn því að ég veit að það er enginn annar af vinum mínum sem að myndi fíla þetta… nema kannski sá sem að fór með mér á tónleikana.
Lag: Frankie Sparo – My Stunning Debut
2. Fantastic Plastic Machine
Ég er með eitthvað svakalegt blæti fyrir Japan og japanskri popp tónlist. Samt ekki allri japanskri pop tónlist… bara þessari “skrítnu”. Fantastic Plastic Machine fellur undir þessa skilgreiningu mína (en er samt frekar “eðlileg” miðað við margt annað í tónlistarsafninu mínu) og þó að ég viti af því að það séu einstaka sálir í mínum vina hópi sem að myndu hugsanlega þrauka í gegnum eitt eða tvö lög með þessari hljómsveit (en tæplega einhverri enn undarlegri) þá veit ég um engan sem að deilir ástríðu minni fyrir þessu og ég myndi alls ekki setja neitt af þessari japönsku tónlist á í partý… amk ekki aftur. Lagið sem að fylgir fullnægir ekki bara einu undarlegu áhugamáli heldur tveim, því að þetta er japanskt cover af gömlu Eurythmics lagi…. Húrra!
Lag: Fantastic Plastic Machine – There Must Be an Angel (Eurythmics cover)
1. Skoppa og Skrítla
Þegar að maður vinnur á leikskóla og á tvö börn þá er maður með leikskólalög alltaf á heilanum. Myrka hliðin á því að vera alltaf með lag á heilanum og heyra stöðugt einhver lög, er að þá fer manni að líka vel við þau. Yngra barnið mitt og börnin á deildinni sem að ég vinn á dýrka og dá Skoppu og Skrítlu og vilja nánast ekki hlusta á neitt annað… sem að þýðir að á milli 8:00 og 20:00 þá hlusta ég nánast ekki á neitt annað og neyðist oft til að syngja með. Ég set þetta hérna inn fyrir alla þá sem að þjást með mér og þurfa að hlusta á þetta eins oft og ég og lögin og melódíurnar og textinn er greyptur inn í heilana þeirra og aldrei nokkurn tímann verður hægt að sleppa…. og líka fyrir Iðunni.
Lag: Skoppa og Skrítla – Dúkkan hennar Dóru
Tags: Eurythmics, Fantastic Plastic Machine, Frankie Sparo, Godspeed You Black Emperor, John Cage, Plaid, Skoppa og Skrítla
Flokkað undir Georg Atli, Listar | 1 athugasemd »
