Topp 5 sunnudagslög – Georg Atli
29.4.2011 - Georg Atli
Sunnudagslög eru eiginlega frekar erfitt viðfangsefni, því það eru til svo margar gerðir af sunnudögum (leti-, tiltektar-, þynnku-, barnaafmælis-, almennir hangisunnusdagar og svo margar aðrar tegundir)…. ég reyndi að hafa þetta frekar almennt en lögin sem að ég valdi henta (eftir á að hyggja) öll frekar hangi-/rólegum sunnudegi. Það er líklega best að vara ykkur við núna að ólíkt listanum hans Einars Birgis þá eru þessi lög flest frekar miklir partýpúperar.
5. Puzzle Muteson – En Garde
Þessi er alveg nýr. Það er Bedroom Community sem að gefur hann út og það er plata væntanleg á þessu ári sem að ég bíð spenntur eftir. Soldið meira stuð í þessu lagi en hinum lögunum á listanum mínum en þetta er samt alveg akkúrat svona sunnudagslag og það er ekki hægt að segja að þetta sé partýlag…
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
4. Cass McCombs – The Lonely Doll
Cass McCombs var að gefa út stórgóða plötu í þessari viku, Wit’s End. Þessi plata er eiginega bara sunnudagslög og þetta er fyrsta lagið af henni. Ef að þið vitið ekki hver hann er þá mæli ég alveg með því að þið tjékkið á honum, platan Catacombs (2009) er líka frábær.
3. Sun Kil Moon – Unlit Hallway
Mark Kozelek er einn af uppáhalds tónlistarmönnunum mínum. Þetta lag er af plötunni April sem kom út 2008. Í þessu lagi er það svo annar uppáhalds (Will Oldham) sem að syngur bakraddir.
2. Joseph Arthur – A Smile That Explodes
Ég “uppgötvaði” þennann þegar að ég féll alveg gersamleg fyrir plötunni hans Our Shadows Will Remain (2004). Hræðilega ljúft lag sem að maður ætti helst að hlusta á þegar að það er rigning og svoleiðis. Ekki spila þetta í föstudagspartýinu þínu… nema að þú viljir einhverra hluta vegna drepa niður stemninguna.
1. Leonard Cohen – Famous Blue Rain Coat
Leonard Cohen er ca. svalasti maður sem hefur gengið á jörðinni. Hann er líka sunnudagslagakóngurinn, ég gæti valið næstum því hvaða lag sem er (með honum) en þetta er algerlega uppáhalds Leonard Cohen lagið mitt, og af uppáhaldsplötunni minni með honum (Songs of Love and Hate).
Tags: Cass McCombs, Joseph Arthur, Leonard Cohen, Mark Kozelek, Puzzle Muteson, Sun Kil Moon, Will Oldham
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off
Topp 5 Kevin Bacon
12.11.2010 - Kristín Gróa
Þessi listi býður upp á óendanlega marga skemmtilega möguleika og frá upphafspunktinum mínum hefði ég getað farið í ótal áttir. Ég bjó til svona sjö útgáfur en ákvað á endanum að rekja mig frá Bítlunum til Lady Gaga í fimm skrefum.
5. The Beatles -> Michael Jackson
Bítillinn Paul McCartney söng dúettinn The Girl Is Mine með Michael Jackson á plötunni Thriller.
The Beatles – The Long And Winding Road (Let It Be…Naked version)
4. Michael Jackson -> Leonard Cohen
Michael Jackson og Leonard Cohen fengu Grammy Lifetime Achievement verðlaunin báðir núna árið 2010.
Michael Jackson – Get On The Floor
3. Leonard Cohen -> Kris Kristofferson
Kris Kristofferson lét hafa það eftir sér einhverntíma að þegar hann deyr þá vilji hann að upphafslínur Leonard Cohen lagsins Bird On A Wire verði rituð á legsteininn hans.
Like a bird on the wire
Like a drunk in a midnight choir
I have tried in my way to be free.
Leonard Cohen – Bird On A Wire
2. Kris Kristofferson -> Cyndi Lauper
Kris Kristofferson og Cyndi Lauper eiga sama afmælisdag, 22. júní (1936 og 1953).
Kris Kristofferson – Help Me Make It Through The Night
1. Cyndi Lauper -> Lady GaGa
Cyndi Lauper og Lady GaGa eru talsmenn VIVA GLAM línu MAC snyrtivörufyrirtækisins þetta árið en allur hagnaður af sölu línunnar rennur til alnæmissjóðs MAC.
Cyndi Lauper – True Colours
Lady GaGa – Monster
Tags: Cyndi Lauper, Kris Kristofferson, lady gaga, Leonard Cohen, Michael Jackons, Paul McCartney, the beatles
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Topp 5 söngvarar – Kristín Gróa
9.4.2010 - Kristín Gróa
5. Mark Lanegan
Hvernig er hægt að vera með svona djúpa rödd?
Queens Of The Stone Age – This Lullaby
4. Richard Hawley
Þessi gamaldags flauelsmjúka söngrödd nær mér í hvert sinn.
Richard Hawley – Just Like The Rain
3. Leonard Cohen
Það er kannski stretch að kalla Cohen söngvara því hann talar frekar en syngur en röddin er engri lík.
Leonard Cohen – First We Take Manhattan
2. Matt Berninger
Þessi letilega rödd lætur mig fá hroll og skjálfta. Namm.
The National – You’ve Done It Again, Virginia
1. Sam Cooke
Sam Cooke var alvöru söngvari með fallega rödd fulla af tilfinningu. Hann nýtur sín sérstaklega vel hérna í þessu lagi sem er eitt af þeim fallegustu sem ég man eftir í augnablikinu.
Sam Cooke – A Change Is Gonna come
Tags: Leonard Cohen, Mark Lanegan, Matt Berninger, Queens of the Stone Age, Richard Hawley, Sam Cooke, The National
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Plata mánaðarins: Gil Scott-Heron – I’m New Here
2.3.2010 - Georg Atli
Plata mánaðarins er I’m New Here með Gil Scott-Heron.
Gil Scott-Heron er einn mesti áhrifavaldur tónlistarsögunnar. Hann er einn af þeim tónlistarmönnum sem öll hip hop senan í dag byggist á. Gil Scott-Heron er samt ekki beinlínis rappari eða söngvari. Hann er soldið eins og Megas eða Leonard Cohen að því leiti að hefur ekki þessa klassísku fallegu söng rödd heldur eru það textarnir hans sem eru aðalsmerkið hans. Gil Scott-Heron er þannig fyrst og fremst ljóðskáld og tengdist aktivisma sem og réttindabaráttu svartra sem var/er honum mjög hugleikinn, eins og sést t.d. í einu af hans frægasta lagi: The Revolution Will Not Be Televised (Þetta lag verða allir Hipphopp aðdáendur að eiga!).
Nýja platan hans er sú fyrsta í 13 ár og hún er pródúseruð af Richard Russell (sem á XL Records). Platan er full af stökkum og dimmum töktum sem að skyggja samt aldrei á snilldarlegan textann. Þar sem hann segir frá sinni eigin reynslu og hugsunum um lífið. Þessi plata er allt öðruvísi en allt annað sem að hefur komið út frá honum, hún er opinská og hreinskilin. Plata er t.d. römmuð inn með ljóði sem hann skiptir niður í tvo hluta (On Coming From A Broken Home pt. 1 og 2) þar sem hann segir aeins frá hvernig hann ólst upp. Á plötunni eru líka coverlög og eitt af þeim er einmitt lag mánaðarins, I’m New Here en þar tekur hann gamlann Smog slagara og flytur á sinn eigin hátt.
Meira á mánudag.
Lag:
p.s. ég ætla líka að benda á magnaða endurgerð af laginu hans. Hérna er DJ Vadim og Sarah Jones að hakka hippop menningu nútímans í sig með laginu Your Revolution
Tags: DJ Vadim, Gil Scott-Heron, Leonard Cohen, Megas, Richard Russell, Sarah Jones
Flokkað undir Georg Atli, Plata mánaðarins | Comments Off
Sarpurinn: Leonard Cohen – New Skin for the Old Ceremony
5.1.2010 - Kristín Gróa
Leave it all and like a man
Come back to nothing special
Such as waiting rooms and ticket lines
Silver bullet suicides
And messianic ocean tides
And racial roller-coaster rides
And other forms of boredom advertised as poetry
Einhverra hluta vegna var ég alltaf alveg viss um að mér þætti Leonard Cohen alveg óheyrilega leiðinlegur. Ég meina maðurinn syngur ekki einu sinni heldur svona hálf muldrar og þetta er allt voðalega deadpan eitthvað, er það ekki? Í fleiri fleiri ár var þetta mín skoðun án þess að ég hefði nokkuð til að bakka hana upp. Ég hafði í raun aldrei hlustað á Cohen heldur bara heyrt í honum alveg óvart á förnum vegi svona öðru hvoru og þegar ég heyrði minnst á hann datt mér alltaf í hug lagið First We Take Manhattan sem mér þótti svo skelfilega hallærislegt (í seinni tíð hefur auðvitað komið í ljós að það lag er algjör snilld en það er annað mál).
Það var ekki fyrr en fyrir sirka fjórum árum síðan þegar ég heyrði Reginu Spektor covera lagið hans Chelsea Hotel #2 sem það kviknaði á einhverju í höfðinu á mér. Ég hlustaði á það alveg hreint endalaust og útvegaði mér að lokum orginalinn. Viti menn, eins og vanalega þá var orginallinn ennþá betri og þá hugsaði ég með mér að kannski væri þessi andúð mín á Cohen algjörlega gripin úr lausu lofti. Stuttu síðar kíkti ég af rælni á geisladiskamarkað í Perlunni og þar blasti við mér platan New Skin For The Old Ceremony sem inniheldur þetta mikla uppáhaldslag og prísinn aðeins 999 krónur. Fullkomið!
You’re faithful to the better man
I’m afraid that he left
So let me judge your love affair
In this very room where I have sentenced mine to death
I’ll even wear these old laurel leaves
That he’s shaken from his head
Eins og ég hafði verið innilega óspennt fyrir Cohen þá elskaði ég þessa plötu frá fyrstu hlustun. Textarnir hans Cohen eru algjörlega magnaðir að vanda og það má segja að þarna sé hann algjörlega í essinu sínu enda ferskur og beittur árið 1974 og aðeins á fjórðu plötunni sinni. Hið fyrrnefnda Chelsea Hotel #2 þar sem Cohen lýsir stuttu ástarsambandi sínu við Janis Joplin á opinskáan hátt er klárlega hápunktur plötunnar en hún er satt að segja mjög jafngóð og erfitt að hylla einu lagi framyfir annað. Best er þó að hún náði að opna eyru mín fyrir Cohen og það þykir mér vænst um.
Chelsea Hotel #2
There Is A War
Who By Fire
Tags: Janis Joplin, Leonard Cohen, Regina Spektor
Flokkað undir Kristín Gróa, Sarpurinn | 1 athugasemd »
Topp 5 Frelsi – Theódór
25.9.2009 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Listinn minn (sá fyrsti btw) segir sig nú að mestu leyti sjálfur, enda algjör óþarfi að flækja þetta svona í fyrstu tilraun. Semsagt eftirfarandi lög eru um frelsi á einn eða annan hátt og í flestum þeirra kemur það fram í titlinum.
5. Free Bird – Lynyrd Skynyrd
Suðurríkjarokkararnir geta líka sungið um frelsi.
4. I Want to Break Free – Queen
Ég man þegar ég sá myndbandið við þetta lag fyrst. Það var sérsakt fyrir sveitastrákinn að sjá karlmenn klædda í kvennmannsföt.
3. The Partisan – Leonard Cohen
Þetta er sennilega eina lagið sem segir sig ekki sjálft en það fjallar um frelsisbaráttu.
2. Ég er Frjáls – Facon
Íslenskt frelsi er líka gott.
1. Rockin’ in the Free World – Neil Young
Meistari Neil á lokaorðið.
Tags: Facon, Leonard Cohen, Lynyrd Skynyrd, neil young, Queen
Flokkað undir Listar | Comments Off
Afmæli!!
21.9.2009 - Georg Atli
Í dag á Kristín Gróa afmæli og á föstudag átti hún Krissa afmæli! TILHAMINGJUMEÐÞAÐ!!!!!
Í tilefni þess þá kemur þetta:
já og svo á stórsnillingurinn Leonard Cohen afmæli í dag líka,í tilefni þess kemur þetta:
Húrra fyrir þeim öllum!
Tags: Leonard Cohen, the beatles
Flokkað undir Georg Atli, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 konur – Kristín Gróa
24.7.2009 - Kristín Gróa
Þessar konur er mér efst í huga þessa stundina.
5. PJ Harvey
PJ Harvey er rokkari eins og Nick Cave er rokkari. Það virðist augljóst að nefna þau í sömu setningunni í ljósi þeirra tengsla en það sem ég er að meina með þessu er að mér dettur enginn önnur tónlistarkona í hug sem er svona hrá og gróf. Hún er karlmannleg í tónlistinni sinni.
PJ Harvey – C’mon Billy
PJ Harvey – Snake
4. Joni Mitchell
Ef PJ Harvey er karlmannleg í sinni tónlist þá er Joni Mitchell andstæðan og ef ég ber saman PJ Harvey og Nick Cave þá myndi ég bera saman Joni Mitchell og Leonard Cohen. Ég veit ekki hversu hátt hlutfall af hennar aðdáendum eru konur en ég myndi giska á svona 85%.
Joni Mitchell – A Case Of You
Joni Mitchell – Free Man In Paris
3. Björk
Jú hún er mér ofarlega í huga, verandi íslensk og allt það, en ég held það sé erfitt að mótmæla því að hún er einn íkonískasti (vont orð en það eina sem mér finnst passa!) tónlistarmaður síðustu 15 ára.
Björk – 5 Years
Björk – Play Dead
2. Kate Bush
Eina leiðin til að lýsa Kate Bush er að segja að hún er öðruvísi. Ég kynntist tónlistinni hennar upphaflega í gegnum bróður minn og stundum var verið að gera grín að mér fyrir að hlusta á þessa kellingatónlist eins og einhver orðaði það. Ég hef sjaldan hlustað á tónlist sem er eins lítil “kellingatónlist” (hvað svo sem það nú er) og þetta. Þetta er öðruvísi, skrítið, skemmtilegt og ögrandi.
Kate Bush – The Big Sky
Kate Bush – The Man With The Child In His Eyes
1. Stevie Nicks
Ó Stevie. Söngvar hafa verið sungnir um þessa konu og það er ekki að ástæðulausu. Hún var auðvitað meðlimur í einni vinsælustu hljómsveit áttunda áratugarins og þegar frægðarsól hennar skein sem hæst þá var hún fögur, hæfileikarík og á einhvern hátt bæði sterk og brothætt í senn. Það er ekki skrítið að karlmenn hafi ædolæserað hana.
Ef þið hafið ekki enn séð þetta vídjó af henni að syngja alternate útgáfu af Wild Heart þá er það skylduáhorf. Það er eiginlega skylduáhorf samt og ég held ég horfi bara á það núna í þúsundasta skipti því ég fæ gæsahúð í hvert sinn.
Fleetwood Mac – Angel
Stevie Nicks – Wild Heart
Tags: Björk, Fleetwood Mac, Joni Mitchell, Kate Bush, Leonard Cohen, Nick Cave, PJ Harvey, Stevie Nicks
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 2 athugasemdir »
Topp 5 Various artists – Georg Atli
12.6.2009 - Georg Atli
Það fyrsta sem mér datt í hug þegar ég fór að hugsa um þennann lista var lagið Hallelujah eftri Leonard Cohen. Ég hætti svo við það að skrifa listann um það svona sjö sinnum (síðast í gær) og byrjaði listann allt öðruvísi svona fimm sinnum… en endaði einhvern veginn alltaf á þessu lagi aftur. Mér hefur alltaf þótt þetta lag mjög merkilegt, af ýmsum ástæðum og það hefur verið coverað mjög oft. Hérna koma þær sem mér finnst merkilegastar og bestar.
Veit ekki alveg hvenær eða hvaðan þetta er tekið (skilst að þetta sé frá tónleikum í Montreal). Dylan tekur lagið og syngur það og spilar á sinn hátt. Samt er túlkunin á textanum sú sama og hjá Cohen, gott cover af Cohen…
Þetta er svo aldeilis öðruvísi en Bob Dylan, Rufus er klárlega meira stíliseraður og fágaður söngvari. Hann hefur einhvern falinn hroka í letilegri röddinni sem gerir lagið samt fallegt. Skemmtilegt hvernig hann snýr aðeins út úr laginu á þennann hrokafulla hátt og syngur “.. the holy duck, was moving too.” Þetta er svo gott cover af Buckley útgáfunni… (Wainwright coverar Buckley að covera Cale að covera Cohen!)
Ok hérna kemur svo orginallinn og er raðað í tímaröð (með næstu tveim lögum) því ég get eiginlega ekki gert upp á milli þeirra.
Leonard Cohen samdi þetta lag og gaf það síðan út 1984 á plötunni Various Positions. Sagan segir að þetta lag hafi nánast gert Cohen bilaðann af því hann gat ekki klárað það (hann semur á sérstakan hátt, einblínir á gæði fremur en magn og getur víst ekki oft samið fleirri en eitt lag í einu) hann á að hafa skrifað næstum 90 vers af laginu og fyllt út tvær heilar stílabækur. Lagið er samið á þannig hátt að næstum hver sem er getur túlkað það á sinn hátt, yrkisefnið er í raun mjög óljóst og því nánast universalt. Hérna skil ég samt Cohen þannig að hann syngi um ást og kynlíf en snýr því út í trúarlegt stef á kaldlyndan og kaldhæðinn hátt:
You say I took the name in vain
I don’t even know the name
But if I did, well really, what’s it to you?
There’s a blaze of light in every word
It doesn’t matter which you heard
The holy or the broken Hallelujah
en hann er samt alltaf mannlegur og einlægur:
And even though it all went wrong
I’ll stand before the Lord of Song
With nothing on my tongue but Hallelujah
… en aftur að versunum 90, þegar að Cohen flutti þetta lag á tónleikum fyrst eftir að platan kom út þá var það næstum aldrei þessi plötu útgáfa. Þá spilaði hann með lagið og “fiktaði” ein live útgáfan kom út á plötu sem heitir Cohen live og þá var textinn allt öðruvísi…
2. John Cale
John Cale fékk svo textabækurnar hans Cohens lánaðar til að gera lag fyrir tribute plötuna I’m Your Fan (orðaleikur!). Cale hafði víst heyrt Leonard Cohen flytja ein 15 erindi(!) á tónleikum og bað hann um að senda sér textann og Cohen sendi stílabækurnar tvær. Þar breytti hann laginu og skeytti samann texabrotum úr mörgum erindum. hann dró líka úr dramatískum kórnum og undirspilið varð einfaldað. Þessi útgáfa er í raun allt öðruvísi en upprunalega lagið. Þetta er orðið hin endanlega útgáfa af laginu. John Cale gerði lagið að sínu.
Hér syngur Cale um ást á einfaldann en sorglegan hátt, ástin er annaðhvort að dvína eða óendurgoldin.
“Love is not a victory march
It’s a cold and it’s a broken Hallelujah“
Það sem mér þykir sérstaklega merkilegt við þessa útgáfu er að hún er svo góð að meira að segja Leonard Cohen sjálfur tekur hana á tónleikum (Cohen coverar Cale að covera Cohen).
1. Jeff Buckley
Ég hef sett þetta lag á lista áður og á örugglega eftir að gera það aftur. Ef John Cale á hina einu sönnu útgáfu á laginu þá á Jeff Buckley hinn eina sanna flutning. Þetta er líklega besta cover heimsins. Hann skiptir píanóinu út og gítarinn kemur sterkur inn í staðinn. Þessi útgáfa breytir tilfinningu lagsins aftur, Cohen var þreyttur, bitur og kaldur, Cale var leiður og melankólískur en Jeff Buckley var nánast í trúarlegri bón um ást. Fullkomið (Buckley coverar Cale að covera Cohen)
Tags: Bob Dylan, Jeff Buckley, John Cale, Leonard Cohen, Rufus Wainwright
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off
Topp 5 gæsahúð – Georg Atli
29.5.2009 - Georg Atli
Tónlist vekur upp allskonar tilfinningar og stundum get ég ekkert gert í því en að fá gæsahúð þegar ég heyri lög eða söngraddir eða hljóðfæri eða bara allskonar, oft er þetta kannski kjánalegt og jafnvel væmið en svona er þetta bara.
5. Heartstopper – Emiliana Torrini
Það er eitthvað við það þegar breakið í laginu kemur og hún syngur:
“when it stops, it stops,
my heart stops beating”
Coverlag sem er betra en orginallinn (tæknilega séð er þetta cover af coveri). ég fæ alltaf hroll á fyrstu sekúndu lagsins þegar andvarpið kemur og svo fer gæsahúðin ekkert fyrr en eftir svona korter. Uppáhalds.
3. Famous Blue Raincoat – Leonard Cohen
Leonard Cohen hefur svona rödd sem hreyfir við fólki, hann er ekkert sérstakur söngvari (hann meira talar en syngur) en það er eitthvað og áhrifin verða alls ekkert minni með snilldarlegum textum. Svo einlægt og svo berskjaldað og svo ótrúlega fallegt…
Tvisvar í laginu koma svona augnablik þar sem ég fæ altaf hroll… þegar hann syngur:
“I’m never gonna know you now,
But I’m gonna love you anyhow.”
og svo aftur þegar það kemur:
“Here it is, the revenge to the tune:
You’re no good,
You’re no good, you’re no good, you’re no good.
Can’t you tell that it’s well understood?”
og ef það er einhver sem les þetta og var ekki búinn að ná því þá dýrka ég Elliot Smith.
1. Ne me quitte pas – Edith Piaf
Þetta er lag sem er búið að covera endalaust oft, enda er það oft talið meistaraverk Jaques Brel.
Lagið og flutningurinn er svo magnað að það þarf ekki að skilja orð í frönsku til að skilja lagið (en ef þið skiljið frönsku þá er textinn hér) en titillinn þýðist eitthvað í líkingu við ” ekki yfirgefa mig”. Röddin hennar Edith Piaf er svo alveg nóg til að maður fái sundfit og fjaðrir líka.
Tags: Edith Piaf, Elliott Smith, Emilíana Torrini, Jacques Brel, Jeff Buckley, Leonard Cohen
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off
