Topp 5 lög sem ég vildi að ég hefði samið – Kristín Gróa
14.2.2011 - Kristín Gróa
Vá þessi listi kemur of seint en betra er seint en aldrei. Ég get ekki samið lag fyrir fimm aura og að sjálfsögðu vildi ég alveg hafa samið öll lög sem mér finnst frábær. Meikar það ekki sense? Þessi fimm lög eru uppáhaldslög sem ég væri alveg til í að hafa samið.
5. Al Green – Simply Beautiful
Þetta lag er svo einfalt en samt svo munúðarfullt einhvernveginn. Eitt af þessum lögum sem hreyfa alltaf við mér
Besta lagið af hinni algjörlega frábæru The Decline Of British Sea Power sem ég fjallaði einu sinni um í Sarpinum. Ástæðan fyrir að þetta lag ratar á listann er sú að ég misheyrði línurnar Have I been standing here for so long? Natura’s found a way of telling you that it was going wrong sem Have I been standing here for so long? You should have found a way of telling me that it was going wrong. Sú lína fannst mér alveg geggjað flott á svona ástarsorgar leveli en svo þegar ég fattaði að mér misheyrðist þá varð ég hundfúl.
3. Richard & Linda Thompson – The Calvary Cross
Eitt af alltime uppáhalds. Það er eitthvað svo skrítinn gangur í þessu lagi en samt er það í raun mjög einfalt. Af hinni stórgóðu I Want To See The Bright Lights Tonight.
2. Okkervil River – So Come Back, I Am Waiting
Ég er sökker fyrir löngum kórusalausum lögum með lúppandi stefjum. Það hljómar óskiljanlega en ég get ekki útskýrt það betur. Neil Young og Bob Dylan eru sérfræðingar þegar kemur að þessu.
Talandi um Neil Young, ekki hélduð þið að ég myndi sleppa honum? Ég vildi helst hafa samið öll lögin hans (og VERA hann… í húðinni hans… nei ok ojj krípí) og þar á meðal þetta.
Tags: al green, British Sea Power, neil young, Okkervil River, Richard Thompson
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Toppp 5 eyjaskeggjar – Kristín Gróa
26.2.2010 - Kristín Gróa
5. OOIOO (Japan)
Ég mun aldrei gleyma svipnum á vinnufélögum mínum í Rússlandi þegar þetta fór að spilast í tölvunni minni eftir að Okkervil River platan kláraðist. Ég held þeir haldi enn að ég sé pínu geðveik.
4. The Bees (Isle of Wight)
Vúúúúúú hressu býflugustrákarnir eru frá Isle of Wight!
3. The Bee Gees (Isle of Man)
Gibb bræður eru fæddir á eynni Mön þó þeir hafi fyrst notið vinsælda á annari eyju hinum megin á hnettinum, nefnilega Ástralíu.
2. Neil Finn (Nýja Sjáland)
Nýsjálenski tónlistarmaðurinn Neil Finn var ásamt bróður sínum Tim Finn aðalmaðurinn í hljómsveitinni Split Enz og leiddi svo hina enn vinsælli Crowded House þegar bróðir hans flutti til Englands. Þeir tveir hafa síðan gefið út plötur saman undir nafninu The Finn Brothers og sjálfur hefur hann gefið út fimm sólóplötur.
Crowded House – Something So Strong
1. Desmond Dekker (Jamaica)
Það er frekar erfitt að velja bara einn jamækskan artista á þennan lista því úr nógu mörgum er að velja. Desmond Dekker er alltaf í uppáhaldi samt svo hann fær að vera memm og að tróna á toppnum!
Tags: Crowded House, Desmond Dekker, Dirty Projectors, Gabriel Byrne, Neil Finn, Okkervil River, OOIOO, Split Enz, The Bee Gees, The Bees, The Finn Brothers
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 7 athugasemdir »
Topp 5 lög um hafið – Kristín Gróa
13.2.2009 - Kristín Gróa
5. Shearwater – Red Sea, Black Sea
Jonathan Meiburg og Will Sheff voru saman í Okkervil River en ákváðu að stofna hliðarsveitina Shearwater sem var outlet fyrir aðra tegund af tónlist en Okkervil River var að spila enda voru lögin meira og minna eftir Meiburg. Nú er Meiburg hættur í Okkervil River og Sheff hættur í Shearwater en samt eru allir vinir. Magnað!
4. Modest Mouse – Ocean Breathes Salty
Eitt gott af Good News For People Who Love Bad News.
3. Smashing Pumpkins – Porcelina Of The Vast Oceans
Þegar ég var unglingur dýrkaði ég og dáði Smashing Pumpkins og hlustaði á Mellon Collie And The Infinite Sadness svo oft frá byrjun til enda að ég get enn sungið orðrétt með öllum lögunum. Mér finnst sú plata reyndar enn mjög góð þó svo að Smashing Pumpkins hafi misst sjarmann fyrir löngu síðan.
2. Echo And The Bunnymen – Seven Seas
Alltaf þegar ég hlusta á Echo And The Bunnymen eða heyri yfirleitt minnst á þá þá dettur mér í hug senan í High Fidelity þegar Barry er að hrella viðskiptavin:
It’s almost impossible to find, especially on CD. Yet another cruel trick on all of the dumbasses who got rid of their turntables. But every other Echo and the Bunnymen album…
- I have all of the others.
Oh really. Well what about the first Jesus and Mary Chain?
- They always seemed…
They always seemed what? They always seemed really great, is what they always seemed. They picked up where your precious Echo left off, and you’re sitting here complaining about no more Echo albums. I can’t believe that you don’t own that record. That’s insane.
Ég held að enginn geri jafn tímalausa tónlist og Richard Hawley. Röddin hans bræðir hjartað mitt og þetta lag alveg sérstaklega.
Tags: Echo and the Bunnymen, Jesus and Mary Chain, Jonathan Meiburg, modest mouse, Okkervil River, Richard Hawley, Shearwater, Smashing Pumpkins, Will Sheff
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 2 athugasemdir »
Endurblandanir – zvenni
7.11.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Black Ingvars – Här Kommer Pippi Långstrump
Myrku Ingvararnir blanda Línu við Satisfaction riffið og skapa hressan dansmetal.
Walk This Way – Run DMC/Aerosmith
Run DMC fokka (með leyfi) í lagi rokkaranna í Aerosmith og saman verður áhugaverð blanda. Í raun stór stund í rokk/poppsögunni að blanda saman rokki og rappi á nokk vinsamlegan máta.
My Generation/Land of Hope and Glory – The Who
Eitt frægasta lag Who umbreytist óvænt í breska þjóðernissönginn Land of Hope and Glory.
John Allyn Smith Sails – Okkervil River
Okkervil skeyta þjóðlaginu sem Beach Boys gerðu þekkt á sínum tíma aftan á eigið lag með ágætis útkomu.
Nick Cave and the Bad Seeds – Deanna/Happy day
Cave og co. í svipuðum pælingum og Okkervil en meiri blöndun í gangi því lögin renna ansi ljúflega saman og í raun verður nýtt og afar áhugavert lag úr sem í mínum eyrum er bara alls ekki slæmt. Góð blanda.
Tags: Aerosmith, Beach Boys, Black Ingvars, Nick Cave and the Bad Seeds, Okkervil River, Run-DMC, The Who
Flokkað undir Listar | Comments Off
Okkervil River enn einu sinni
10.9.2008 - Kristín Gróa
Ok ég er enn með nýju Okkervil River plötuna á heilanum þannig að ég vil endilega benda ykkur á að þeir eru með sitt eigið channel á YouTube þar sem er dálítið sniðugt í gangi í tengslum við útgáfu plötunnar. Þar sem platan heitir The Stand Ins þá fengu þeir ýmsa tónlistarmenn til að vera þeirra stand ins og syngja lögin á vídjói. Þeir hafa svo verið að birta vídjóin í sömu röð og lögin eru á plötunni. Skemmtilegt!
Ég vil benda á Bon Iver að flytja Blue Tulip…
… en þó alveg sérstaklega á A.C. Newman og Will Sheff sjálfan að flytja hið frábæra Lost Coastlines.
Tags: A.C. Newman, Bon Iver, Okkervil River, Will Sheff
Flokkað undir Kristín Gróa, Óflokkað | Comments Off
Okkervil River
8.9.2008 - Kristín Gróa
Það sem heltekur hug minn í dag er að á morgun kemur út ný plata frá hinni frábæru sveit Okkervil River sem er í alveg rosalega miklu uppáhaldi hjá mér. Platan nefnist The Stand Ins og er víst einskonar seinni hluti meistaraverksins The Stage Names sem kom út í fyrra. Sú plata deildi toppsætinu á mínum árslista 2007 með Hissing Fauna, Are You The Destroyer? en ég er ekki frá því að núna sé hún í enn meira uppáhaldi. Það var svo æðisgengin plata að ég er pínku hrædd við að hlusta á þessa en ég hlakka samt til. Ég hlakka mikið mikið til.
Okkervil River – Singer Songwriter
Okkervil River – Lost Coastlines
Tags: Of Montreal, Okkervil River
Flokkað undir Kristín Gróa, Óflokkað | 2 athugasemdir »
Eldað með rokkstjörnum
28.5.2008 - Kristín Gróa
Fyrir þau ykkar sem eruð áhugafólk um bæði mat og rokktónlist (eins og ég) er til hin fullkomna síða sem sameinar þetta tvennt… Cooking With Rockstars! Jessss. Þetta virkar þannig að það er tekið matartengt viðtal við tónlistarmann og svo lætur hann frá sér eina uppskrift sem er birt með viðtalinu. Fullkomið! Nýjasta myndbandið er með Will Sheff og Jonathan Meiburg úr Okkervil River og þarna má líka finna klippur með Rufus Wainwright, Jack Black, Britt Daniel úr Spoon og mörgum fleiri. Já og hversu mikið meira er ég orðin skotin í Will Sheff eftir að hafa heyrt hann tala um carpaccio og sjá að uppskriftin hans er að “Chocolate Caramel Tart with Sea Salt”?! OMG, be still my beating heart.
Tags: Britt Daniel, Jack Black, Jonathan Meiburg, Okkervil River, Rufus Wainwright, Spoon, Will Sheff
Flokkað undir Kristín Gróa, Óflokkað | 1 athugasemd »
Topp 5 byrjunarlög – Vignir
17.5.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
5. Okkervil River- Our Life is Not a Movie or Maybe
Gott byrjunarlag þarf að grípa mann dálítið og gefa manni hugmynd um hvað maður á í væntum. Þetta lag nær að uppfylla það allt saman. Virkilega flott lag sem kemur manni meira og meira í gírinn fyrir plötuna. Textinn er alveg frábær og söguframsetningin er sterkasta spilið þar. Þegar komið er á 1:43 og Will Sheff öskrar “Hey! I’d watch it!” þá er maður búinn að kokgleypa þetta.
4. The Knife – Silent Shout
Silent Shout er alveg rosalega þétt plata með sinn eigin heim. Maður fær hálfgerða innilokunarkennd á því að hlusta á hana. Það er því mjög vandvirkt að koma manni inn í svona heim og verður byrjunarlagið því að hleypa manni inn í heiminn. Það er einmitt sem að þetta lag gerir. Maður eltir melódíuna í gegnum spegilinn.
3. Radiohead – Everything in its Right Place
Þegar Radiohead gáfu út Kid A var hemurinn búinn að bíða í ofvæni. Seinasta plata þeirra, OK Computer, var búin að skilgreina hvernig rokk yrði næsta áratuginn og sögur um nýtt sánd voru búnar að ganga um. Þegar maður fekk loksins plötuna í hendurnar og setti hana í, þá lét fyrsta lagið mann alveg vita að þetta væri ekki sama hljómsveit og maður hafði þekkt hingað til. Engin gítar heyrðist(reyndar ekki fyrr en í fjórða lagi) , rödd Thom Yorke effektuð í tætlur og það heyrðist ekki einu sinni í trommum. Þegar maður var búinn að venjast þessu nýja sándi komst maður að því að þetta væri bara alveg heví góð plata.
2. Led Zeppelin – Good Times, Bad Times
Ekki bara frábært byrjunarlag, heldur líka byrjunarlag einna bestu hljómsveitar allra tíma. Frábært riff byrjar lagið og trommusláttur Bonham keyrir mann inn í nýjan rokkheim, fullan af álfum, svikulum konum og alvöru rokki.
1. Black Sabbath – Black Sabbath
Ekki bara frábært byrjunarlag og ekki bara frábært byrjunarlag hljómsveitar heldur frábært byrjunarlag heillar tónlistarstefnu. Black Sabbath setti saman alla réttu íhlutina og bræddi þá saman og hamraði saman fyrsta alvöru þungmetalinn.
Tags: Black Sabbath, John Bonham, Led Zeppelin, Okkervil River, Radiohead, The Knife, Thom Yorke, Will Sheff
Flokkað undir Listar | Comments Off
Æ koddu aftur… – zvenni
7.3.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Ákveðið var að leyfa frjálslega túlkun á þema vikunnar sem er “come back” lög og hér er mín.
Ansi mörg lög hafa verið samin sem fjalla um þemað þ.e. bón eða ósk um að einhver eða eitthvað komi aftur og að hlutirnir verði eins og þeir voru áður. Slík lög eru oftar en ekki full eftirsjá eða fortíðarþrá sem eru afar mannlegar kenndir. Er okkur finnst við hafa glatað einhverju sem var okkur kært eða mikilvægur partur af lífinu er eðlilegur hlutur af aðlögunarferlinu að þrá fyrra ástand. Breytingar geta virst ógnandi og neikvæðar því þær neyða okkur til þess að horfast í augu við staðreyndir, veruleikann og loks inn á við þar sem tilvistarlegar spurningar blasa við og krefjast svara.
En hér er listi vikunnar…njótið.
hey come back Jonee
you´ve gotta come back now
Jonee Jonee Jonee
hey, come back Jonee
Jonee keyrði Datsuninn sinn inn í tengitrukk og það eina sem var eftir var gítarinn hans. Núna söknum við hans og viljum fá hann aftur heim,
komdu aftur heim Jonee, komdu aftur heim… Jonee vertu góður.
Come Back To Camden – Morrissey
Where taxi drivers never stop talking,
Under slate grey Victorian sky
Here you’ll find, my heart and I,
And still we say come back,
Come back to Camden
Morrissey samur við sig, einmana, örvæntingarfullur, raular lokaorðin og kallar á hjálp. En vill hann raunverulega hjálp?… er ekki viss.
Come Back From San Francisco – The Magnetic Fields
Come back from San Francisco
and kiss me; I’ve quit smoking.
I miss doing the wild thing with you.
Fallegt lítið lag um söknuð, fórnir, von og vonleysi.
So Come Back, I Am Waiting – Okkervil River
So come back and we’ll take them all on.
So come back to your life on the lam.
So come back to your old black sheep man.
Ég veit að þetta er allt í rugli en hættu þessu veseni og komdu heim til Lamba. Þetta reddast.
I Wish You Would – David Bowie (Sweet cover)
Come back baby I wish you would
There’s crying and the feeling won’t do no good
Eldsnemma um morguninn, er dagurinn var við það að bresta á stakk hún af, og nú er ekki gaman. Bowie tekur Sweetsönginn upp á sína arma og afar vel eins og öll lögin á Pin Ups plötunni góðu.
Tags: David Bowie, Devo, Morrissey, Okkervil River, The Magnetic Fields
Flokkað undir Listar | Comments Off
Topp 5 plötur ársins 2007 – Vignir
4.1.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
5. Of Montreal – Hissing Fauna, Are You The Destroyer?
Of Montreal mæta með alveg frábæra poppóperu full af ótrúlega flottum lagasmíðum og skemmtilegum textum. Er Kevin Barnes Brian Wilson-inn okkar? Uppsetningin á plötunni er skemmtileg og maður fær dálitla A-hlið, B-hlið tilfinningu af henni þar sem að The Past is a Grotesque Animal skiptir henni og maður fær góða upplifun af plötunni í heild sinni.
Suffer for Fashion
Heimdalsgate Like a Promothean Curse
4. Battles – Mirrored
Hálfgerða súpergrúppan Battles var búin að gefa út nokkrar EP plötur árið 2006 áður en þeir mættu á svæðið með fyrstu plötuna sína, Mirrored. Klárlega besta debut plata ársins! Drengirnir eru alveg rosalega þéttir og ná að blanda saman rokkinu og elektró-inu betur en margar hljómsveitir sem hafa eytt allri starfsævi sinni í að reyna. Meðlimir hljómsveitarinnar eru hver öðrum betri en trommarinn John Stanier er, að mínu mati, lykillinn að ráðgátunni. Ótrúlega sterkur trommuleikur á plötunni sem jarðtengir alla og bætir náttúru við alla vírana og tæknina.
Atlas
Tonto
3. The National – Boxer
Einfaldlega frábær rokkplata. Hér er ekkert verið að flækja hlutina, bara rokk, stundum skreytt með strengjum og í mesta lagi smá brassi. Platan byrjar á einu besta lagi ársins, Fake Empire, og píanóstefið og letileg rödd grípur mann. Þessi rödd heldur manni síðan í gegnum alla plötuna sem hefur varla feilpunkt. Nokkuð mellow plata sem virkar vel við flest öll tækifæri, í bílnum, í vinnunni eða í keli með kærustunni.
Fake Empire
Ada
2. Arcade Fire – Neon Bible
Arcade Fire fengu þau hlutskipti að þurfa að gefa út þá plötu sem beðið var mest eftir á árinu. Frumburðurinn, Funeral, er klárlega ein besta plata þessa áratugar og því var víst að það var mikil pressa á mannskapnum. Þetta virtist samt ekki hafa nein áhrif á þau. Þau skelltu sér bara í kirkju til að taka upp plötuna og pródúseruðu sjálf (virkaði fyrir Mugison, ekki satt?). Þegar platan loksins kom og ég hlustaði á hana í fyrsta skipti, þá var ég pínu svekktur. En platan fékk fleiri tækifæri og vann á og verður betri í hvert sinn sem maður heyrir hana. Sándið er orðið aðeins stærra, stallurinn sem hljómsveitin situr á er hærri og predikunin meiri.
Platan er ekki eins góð og Funeral og er það bara alveg allt í lagi. Ef að þau halda áfram að gera svona plötur þá er ferillinn tryggður.
1. Radiohead – In Rainbows
Radiohead áttu eitt rosalegasta stunt ársins þegar þeir dömpuðu á okkur plötu, öllum að óvörum, og maður réð hvað maður borgaði fyrir hana?!? Stærsta “relevant”(Prince er cool og allt það) bandið sem hafði gert þetta. Mikið var rætt um framtíð tónlistarútgáfu og hvert allt væri að stefna. Eru útgáfufyrirtækin dauð? Er Radiohead að fara á hausinn og skipta um kennitölu? Gera allir þetta í framtíðinni? Hvað var fólk að borga? Mun fólk kaupa diskinn líka út í búð? Við getum ekki svarað þessum spurningum núna en víst er að þetta var mjög flott múv sem gæti endað í sögunni sem vendipunktur milli gamla tónlistarheimsins og nýja heimsins? Eða kannski ekki, ég er enginn fokkings sagnfræðingur.
En mér fannst mikið meira rætt um högun útgáfu plötunnar heldur en plötuna sjálfa. Þetta er nefnilega besta plata Radiohead síðan að Kid A kom út. Á þessari plötu eru þeir loksins búnir að finna hvar þeir vilja vera, að mínu mati. Ef að maður lítur á Kid A sem plötu þar sem að hljómsveitin var öll brotin upp, þá er In Rainbows platan þar sem að hlutirnir eru allir komnir saman aftur, í annarri mynd en upphaflega. Þetta er platan sem að Hail to the Thief náði ekki alveg að vera. Hérna er hljómsveit sem er búin að vera starfandi í næstum 20 ár og er enn að gefa út bestu lögin sín: All I Need, Reckoner, Bodysnatchers, þetta er með því besta sem Oxford drengirnir hafa gefið út.
Það er ekki að finna feilnótu á þessari plötu. Hún byrjar á rafræna taktinu í 15 Step, stuðið heldur áfram í Bodysnatchers og áður en maður veit af er verið að loka plötunni með hinu fallega Videotape. Plata ársins!
Bodysnatchers
Reckoner
Það sem sat út fyrir:
Beirut – The Flying Club Cup
Daft Punk – Alive 2007
Klaxons – Myths of the Near Future
M.I.A. – Kala
Mugison – Mugiboogie
Okkervil River – Stage Names
P.S. Linkarnir koma inn seinna, uploadið er hægt
Tags: arcade fire, Battles, Beirut, Brian Wilson, Daft Punk, John Stanier, Kevin Barnes, Klaxons, M.I.A., Mugison, Of Montreal, Okkervil River, Prince, Radiohead, The National
Flokkað undir Listar | Comments Off
