Hammond fróðleikur

7.4.2009 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn

Já, mér datt nú í hug að koma með smá innskot hérna um eitt uppáhalds hljóðfærið mitt, ef ég má…

Hammond orgel er rafmagnsorgel sem heitir í höfuðið á uppgötvara sínum, Laurens Hammond.
Það var vinsælast í kirkjum, og kom þá í stað pumpuorgelanna og var ódýrara en pípuorgelin. Til eru fjölmargar tegundir af hljóðfærinu: C-3 (“Drottningin”) og B-3 sem eru vígalegust, M-3 og M-100. Svo eru til fleiri ódýrari gerðir eins og t.d. L-100.

’60-’70 var farið að nota orgelin í jazz, gospel, blús og að ógleymdu rokkinu.

Margar af okkur þekktustu hljómsveitum hafa notað hljóðfærið í sinni músík: Hljómar, Stuðmenn, Mánar, Trúbrot, Mannakorn og svona mætti lengi telja.
Og auðvitað þekkjum við útlenska óldskúlið, Deep Purple – Uriah Heep – Emerson, Lake and Palmer – Focus o.s.frv.

Þekktastur er líklega Jon Lord – “Lordarinn” – úr Deep Purple. Hann hefur skapað sér sitt eigið sánd og er frekar afgerandi – hvernig hann sturtar því til og frá á sviði og lætur það svoleiðis grenja… (Og nú er hann bara að kenna – má það?)

Þótt karlar hafi verið áberandi í hammondheimi rokksins og jazzins, þá eru konurnar ekkert síðri og setti ég einhvurntímann hér á listann Rhodu Scott og nú ætla ég að nefna Ethel Smith og Barböru Dennerlein.

Svo vill líka svo skemmtilega til að pabbi minn kom í þáttinn Vítt og breitt, gaf tóndæmi og talaði um C-3 hammond Kalla Sighvats (úr Trúbrot) sem er nýkomið til Akureyrar og dvelur nú á Græna Hattinum. (rétt aftan við miðju)

Ég vona að þið hafið náð hæsta hamingjustuðli lífisins með þessari lesningu.

UB.

Tags: Barbara Dennerlein, Deep Purple, Emerson Lake and Palmer, Ethel Smith, Focus, Hammond, Hljómar, Jon Lord, Kalli Sighvats, Mánar, Mannakorn, Orgel, Rhoda Scott, Stuðmenn, Trúbrot, Uriah Heep
Flokkað undir Óflokkað | 1 athugasemd »

Topp 5 senuþýfi – Unnur Birna

20.3.2009 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn

“Tyrkneska” byrjunarstefið sem kemur aftur seinna í laginu fangaði mig strax og ég heyri varla annað en þéttu hljóðmyndina og rythmasectionina í þessu lagi. Alger senuþjófur.

Eftir hlustun situr gítarþrástefssólóið í lokin og samspil gítars og bassa eftir. Ég spólaði sérstaklega fram og aftur að því og blastaði í bílnum. Við fyrstu hlustun hugsaði ég “Hvað er í gangi?” en svo varð þetta ógeðslega töff. Skemmtilega og smekklega farið út úr tóntegundinni með einstaklega lýdísku sándi.

Spilaði þennan konsert á burtfarartónleikunum mínum og fílaði hann engan veginn. Svo fékk ég þessa upptöku og hlustaði á hann með sinfóníuhljómsveit og eftir arpeggíukaflann kemur stórfenglegur, tilfinningaþrunginn hljómsveitarkafli sem fékk mig til að elska þetta verk, og ég fæ gæsahúð í hvert skipti (akkúrat á þessum stað). Svo var ég svo heppin að fá að spila í hljómsveitinni þegar Sinfóníuhljómsveit Norðurlands tók þetta verk (en það var áður en ég fór á kaf í “óæðri” músík, og einsog alþjóð veit þá er svoleiðis skríll í óþökk hjá aristómúsíköntunum).

Stéphane Grappelli voru borguð 300 pund fyrir session fyrir þetta lag. Hann er ekki kreditaður á plötunni og kyrfilega drekkt í vindeffectinum í lok lagsins. Og þó, ef þú hefur góð heyrnartól og hækkar í botn þá muntu heyra Grappelli berjast fyrir lífi sínu í storminum… Og alltaf skal Grappelli stela senunni!

-stelur senunni frá sjálfri sér í nælonsokkum á fótbassanum.

Tags: dEUS, Jethro Tull, Pink Floyd, Rhoda Scott, Sinfóníuhljómsveit Norðurlands, Stephane Grappelli
Flokkað undir Listar, Óflokkað | Comments Off