Topp 5 typpahöfuð – Georg Atli
2.10.2010 - Georg Atli
Í tónlistarheiminum eru ótrúlega margir listamenn sem hafa, af einhverjum óskiljanlegum ástæðum, bara algerlega misst það og orðið að einhverju sem er líklega best að kalla typpahöfuð (e. dickhead). Þetta fólk á það allt sameiginlegt að hafa ferið (eða er ennþá) ótrúlega frægt og það hagar sér á einn eða annann hátt eins og fávitar. Hérna koma þeir 5 sem mér finnst toppa þennan lista.
5. Billy Corgan
Mér finnst þessi maður óþolandi, allt frá útliti til tónlistarinnar, meira að segja nöfnin á plötunum þeirra eru yfirfull af tilgerð (Mellon Collie & the Infinite Sadness!?) og hroka. Hann þóttist vera einhver ótrúlegur indie-goth-rokkari en var samt alltaf bara rokkstjörnu pósurnar alveg á hreinu, mér hefur alltaf fundist hann vera ótrúlega gervilegur. Hræðilega ofmetinn að mínu mati, verð samt að benda á honum (og mér) til björgunar að sumt af tónlistinni er mjög gott (t.d. lagið sem fylgir færslunni) og hann er alveg mjög fínn tónlistarmaður en líka alveg svakalegur penis.
Lag: Smashing Pumpkins – Today
4. Kanye West
Hérna kemur mjög dæmigert samtal (amk. efni þess ekki endilega orðin!) um Kanye West:
1: Vá! Ertu búinn að heyra nýja lagið með Kanye West? Það er geðveikt flott.
2: Já, hvernig finnur hann eiginlega alla þessa takta… og textinn maður, púff!
1: Verst hvað hann er mikil fáviti.
2: Já ég er ekki viss um að það séu margir sem eru meiri asnar en hann!
Ég held að öllir sem þola hann ekki finnist hann vera bjáni og líka öllum aðdáendum. Atvikið með Taylor Swift er líklega eitt og sér alveg nóg til að velja hann fávita áratugsins. Læt nýjasta lagið hans fylgja með, þar eru m.a. RZA, Jay-Z og Swizz Beatz.
Lag: Kanye West – So Appalled (feat. Jay Z, RZA, Swizz Beatz, Pusha T, Cyhi the Prynce)
3. Puff Daddy
Ég veit að hann heitir þetta ekkert lengur en ég nenni bara ekki að fylgjast með því hvað maðurinn kallar sig lengur. Puffy er til í að selja sig í hvað sem er, svo lengi sem það séu peningar í því. Hann er líka svo yfirgengilegur að manni getur bara ekki líkað vel við hann! Ég á bara ekkert lag með honum þannig að youtube verður að duga.
2. Moby
Moby er lítill og skrítinn kall sem er svo ótrúlega typpalegur í útliti að það er ótrúlegt. En það er svosem ekki ásæðan fyrir því að hann er á þessum lista mínum, ástæðan fyrir því er að í einhverju viðtali í einhverju blaði sem ég las þá var hann að segja frá uppáhalds partýleiknum sínum. Hann er svona: Moby sá eini sem tekur meðvitað þátt í honum og hann rennir niður buxnaklaufinni sinni, tekur félagann út og nuddar honum upp við eins marga og hann getur. Helst bara fræga samt en sem flesta samt.
Ég verð að viðurkenna að mér finnst þetta alveg svolítið fyndið, en þetta er samt bara eitthvað sem sönnum typpahausum dettur í hug.
Lag: Moby – Run On
1. Liam Gallagher
Liam Gallagher telur að andi John Lennon hafi tekið sér bólfestu í sínum eigin líkama… ég er ekki viss um að ég þurfi að skrifa mikið meira. Lagið sem fylgir er eitt af þeim fáu Oasis lögum sem að mér finnst ekki glötuð og það er meira af því að mér finnst útgáfa Ryan Adams svo góð (fylgir líka þó að hann sé ekki typpahöfuð).
Lag: Oasis – Wonderwall
Bónuslag: Ryan Adams – Wonderwall
Tags: Billy Corgan, Jay-Z, Kanye West, Liam Gallagher, Moby, Puff Daddy, Ryan Adams, RZA, Smashing Pumpkins, Swizz Beatz
Flokkað undir Georg Atli, Listar | 2 athugasemdir »
Topp 5 vondir textar, góð lög – Kristín Gróa
6.2.2010 - Kristín Gróa
5. Duran Duran – Hungry Like The Wolf
I smell like I sound. I’m lost and I’m found
And I’m hungry like the wolf
Strut on a line it’s discord and rhyme
I’m on the hunt I’m after you
Mér datt þetta bara í huga í miðri listasmíðinni af því það eru sex strákar inni í stofu að drekka bjór og spila rockband og þetta lag var að spilast rétt í þessu. I smell like I sound… really?
The wild dogs cry out in the night
As they grow restless longing for some solitary company
I know that I must do what’s right
Sure as Kilimanjaro rises like Olympus above the Serengeti
Africa fellur í svo hallærisleg lög að ég eiginlega fíla þau fyrir vikið flokkinn (Kokomo anyone?). Fyrir utan að ég veit ekki alveg hvað “solitary company” er þá er botninum náð þegar hann reynir að troða “Serengeti” í línuna þegar það passar ekkert inn í rythmann.
3. Smashing Pumpkins – Tales Of A Scorched Earth
Cause you’re all whores and I’m a fag
And I’ve got no mother and I’ve got no dad
To save me the wasted, save me from myself
I lie just to be real and I’d die just to feel
Þegar ég var 14 ára fannst mér Mellon Collie And The Infinite Sadness alveg frábærasta plata sem hafði nokkurntíma verið gerð. Ég er reyndar alveg á því ennþá að þetta sé mjög góð plata. Það er bara eitt sem hefur breyst og það er álit mitt á textasmíð Billy Corgan. Mér fannst textarnir hans nefnilega alveg ótrúlega flottir og ég las þá alla fram og til baka. Núna þegar ég hlusta þá hugsa ég bara “pretentious much?”.
2. The Pretenders – Brass In Pocket
I got brass in pocket
Got bottle
I’m gonna use it
Intention
I feel inventive
Gonna make you, make you, make you notice
Got motion, restrained emotion
I been driving Detroit leaning
No reason, just seems so pleasing
Hvað er konan að tala um? Hún er með brass í vasanum og flösku sem hún ætlar að nota með ásetningi og á frumlegan hátt? Hún keyrir og hallast í átt að Detrot en algjörlega að ástæðulausu… það bara virkar svo næs. Já.
I’ll treat you like a Queen
I’ll give you strawberries and cream
And then your friends will all go green
For my lasagne
Það er nú eiginlega of auðvelt að finna Oasis lag með slæmum texta. Oasis voru í miklu uppáhaldi þegar ég var 15 ára og ég hlustaði á Definitely Mabye og (What’s The Story) Morning Glory? fram og til baka. Þó ég hafi verið blind á ýmsa tilgerðarlega texta (eins og fram kemur að ofan) þá hefur það alltaf verið alveg kýrskýrt að Noel Gallagher er HRÆÐILEGUR textasmiður. Ég myndi heldur ekki þora að borða lasagnað hans.
Tags: Duran Duran, Noel Gallagher, Oasis, Smashing Pumpkins, The Pretenders, Toto
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 4 athugasemdir »
Sarpurinn: Tricky – Maxinquaye
26.1.2010 - Georg Atli
Á miðjum tíundaáratugnum varð til ákveðin hreyfing á Bretlandi sem var kennd við borgina Bristol. Nokkuð margar hljómsveitir og tónlistarmenn spruttu upp í kringum borgina og spiluðu drungalega elektróníska hipp hopp tónlist sem var nefn Trip-hop. Aðal fólkið voru hljómsveitirnar Portishead og Massive Attack og líka einn annar en hann á einmitt sarpsplötu vikunnar:
Tricky – Maxinquaye
Tónlistarmaðurinn Tricky gaf þessa plötu út árið 1995 þá hafði hann þegar orðið nokkuð þekktur fyrir það að vera meðlimur í hljómsveitinni Wild Bunch sem seinna varð að Massive Attack. Hann átti líka þátt í nokkrum lögum Massive Attack á fyrstu plötunum þeirra.
Á fyrstu sóló plötunni sýnir hann hversu mikil snillingur hann er, þessi plata kemur út áður en hann missir sig í krakkið og vænissýki (eins og á hinni ótrúlega vanmetnu Angels With Dirty Faces) og löngu áður en hann verður hræðilega “Hollywood” (eins og á hinni svakalega lélegu Vulnerable). Á plötunni kallast í sífellu á mjúk og seiðandi rödd Martina Topley-Bird (eða einhvers annarar kvenraddar) og hrjúf og gróf rödd Tricky. Lögin og taktarnir er allt skítugt og hrjúft en skotið mjúkum tónum og í öllum lögunum er alltaf ein kvenrödd sem er silkimjúk og svona lekur yfir lögin, ég fæ alltaf sömu tilfinninguna þegar ég hlusta á plötuna og þegar ég horfi á kolsvart hraun sem er nánast algerlega þakið grænum mosa… einhvern veginn hlýtt og mjúkt og kalt og hart allt í einu.
Hann blandar öllu saman og samplar t.d. Smashing Pumpkins (Pumpkin með Allison Goldfrapp)og Isaac Hayes (Hell is Around the Corner) og Michael Jackson og The Chantels. Svo coverar hann meira að segja Public Enemy (Black Steel).
Maxinquaye er ein af allra bestu plötunum sem komu út á þessum tíma og er algerlega ein af mínum uppáhalds plötum. Þetta er plata sem breytti lífinu mínu, svona svo að ég haldi áfram að segja dramatíska hluti um þessa plötu…. en hún er nú reyndar líka ansi dramatísk! Ég held að ég hafi ekki spilað neina plötu jafn oft og þessa, hef meira að segja þurfta að endurnýja þennann disk 2 sinnum af því að ég var búinn að spila hann í gegn… bókstaflega! Síðan eitt enn í lokin bara fyrir þjóðernisstoltið: Stóssöngkonan Ragga Gísla syngur eitt lagið á plötunni (You Don’t)
Tags: Allison Goldfrapp, Martina Topley-Bird, Massive Attack, Michael Jackson, Portishead, Public Enemy, Ragga Gísla, Smashing Pumpkins, The Chantels, Tricky
Flokkað undir Georg Atli, Sarpurinn | Comments Off
Topp 5 prímtölur – Kristín Gróa
17.7.2009 - Kristín Gróa
Lalalalalala.
Bæði 11 og 59 eru prímtölur og þetta Blondie cover er yndislegt.
Partílag fortíðarinnar.
Eitt besta lagið af einni bestu plötu ársins so far.
Klassík!
Tags: Blonde Redhead, Blondie, Phoenix, Prince, Smashing Pumpkins, The Postmarks
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 1 athugasemd »
Topp 5 lög um hafið – Kristín Gróa
13.2.2009 - Kristín Gróa
5. Shearwater – Red Sea, Black Sea
Jonathan Meiburg og Will Sheff voru saman í Okkervil River en ákváðu að stofna hliðarsveitina Shearwater sem var outlet fyrir aðra tegund af tónlist en Okkervil River var að spila enda voru lögin meira og minna eftir Meiburg. Nú er Meiburg hættur í Okkervil River og Sheff hættur í Shearwater en samt eru allir vinir. Magnað!
4. Modest Mouse – Ocean Breathes Salty
Eitt gott af Good News For People Who Love Bad News.
3. Smashing Pumpkins – Porcelina Of The Vast Oceans
Þegar ég var unglingur dýrkaði ég og dáði Smashing Pumpkins og hlustaði á Mellon Collie And The Infinite Sadness svo oft frá byrjun til enda að ég get enn sungið orðrétt með öllum lögunum. Mér finnst sú plata reyndar enn mjög góð þó svo að Smashing Pumpkins hafi misst sjarmann fyrir löngu síðan.
2. Echo And The Bunnymen – Seven Seas
Alltaf þegar ég hlusta á Echo And The Bunnymen eða heyri yfirleitt minnst á þá þá dettur mér í hug senan í High Fidelity þegar Barry er að hrella viðskiptavin:
It’s almost impossible to find, especially on CD. Yet another cruel trick on all of the dumbasses who got rid of their turntables. But every other Echo and the Bunnymen album…
- I have all of the others.
Oh really. Well what about the first Jesus and Mary Chain?
- They always seemed…
They always seemed what? They always seemed really great, is what they always seemed. They picked up where your precious Echo left off, and you’re sitting here complaining about no more Echo albums. I can’t believe that you don’t own that record. That’s insane.
Ég held að enginn geri jafn tímalausa tónlist og Richard Hawley. Röddin hans bræðir hjartað mitt og þetta lag alveg sérstaklega.
Tags: Echo and the Bunnymen, Jesus and Mary Chain, Jonathan Meiburg, modest mouse, Okkervil River, Richard Hawley, Shearwater, Smashing Pumpkins, Will Sheff
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 2 athugasemdir »
1979 – zvenni
23.1.2009 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
1979 – Smashing Pumpkins
Lag um 1979 og kom út á fínum tíma fyrir mig. 16-17 ára pjakkur að uppgötva nýja tónlist, bjór og hróarskeldu.
One Step Beyond – Madness
Hressir gaurar…
Disorder – Joy Division
Skuggalegur söngvari með skuggalega rödd.
Comfortably Numb – Pink Floyd
Brot úr vegg.
Pocahontas – Neil Young & Crazy Horse
Lagið var tekið upp 1975 en kom út á Rust Never Sleeps. Hér er hann varla að muna hvernig það byrjar eða þora að taka það.
Tags: Joy Division, Madness, Neil Young & Crazy Horse, Pink Floyd, Smashing Pumpkins
Flokkað undir Listar | Comments Off
Topp fimm 1979 lögin hans Árna
23.1.2009 - Árni Sverrir
Árið 1979 var ár barnsins sem er mjög við hæfi því þá varð ég barn.
Boomtown Rats – I Don´t Like Mondays
Árið 1979 hófst á mánudegi, sá vikudagur átti eftir að koma meira við sögu því 29. janúar, fjórum mánudögum síðar, hóf Brenda Ann Spencer skothríð á samnemendur sína. Tveir létu lífið og átta slösuðust. Þegar Brenda var spurð um ástæðu verknaðarins svaraði hún einfaldlega: “I don´t like Mondays”.
Einungis þremur dögum eftir skotárás Brendu Ann kom Sid Vicious úr heróínmeðferð og í veislu sem var haldin því til heiðurs mætti mamma Sids með heróín handa syni sínum sem var 99% hreint, nokk ólíkt hinu venjulega efni sem innihélt einungis 5%. Móðurgjöfin reið Sid að fullu og var hann úrskurðaður látinn daginn eftir.
The Libertines – Up the Bracket
Rétt rúmur mánuður leið þar til arftaki Sid Vicious kom í heiminn en það var krúttlega vandræðabarnið Pete Doherty. Enn er ekki útséð með örlög Pete en vonandi þarf hann að minnsta kosti ekki að óttast mömmu sína.
Marianne Faithful – Working class hero
Árið 1979 ól af sér ýmis kombökk, eitt mjög gott (Faithful) annað sem hefði betur mátt sleppa (The Who).
Árið 1996 var gott ár. Ár greip Woodys með ryðguðum töppum, ár ýmissa íþróttaathafna á Ásvöllum, sundárið mikla og trúlega að einhverju leyti fæðing hressleikans í heild sinni. Sama ár kom líka þetta fína lag sem fangar stemninguna ágætlega.
Tags: Marianne Faithful, Pete Doherty, Sid Vicious, Smashing Pumpkins, The Boomtown Rats, The Libertines, The Who
Flokkað undir Listar, Árni | Comments Off
Drami og læti… – zvenni
31.10.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
Life on Mars? – David Bowie
Take a look at the lawman
Beating up the wrong guy
Oh man!
Wonder if he’ll ever know
He’s in the best selling show
Is there life on Mars?
Skrítinn texti fullur af handahófskenndum setningum sem samt sem áður gera lagið afar dramatískt.
Sunburnt – Muse
And Ill hide from the world
Behind a broken frame
And Ill burn forever
I cant face the shame
Rokkdramadrottningarnar í Muse fá að sjálfsögðu sæti á listanum.
Disarm – Smashing Pumpkins
Disarm you with a smile
And leave you like they left me here
To wither in denial
The bitterness of one who’s left alone
Ooh, the years burn
Ooh, the years burn, burn, burn
Corgan og co í þunglyndi og drama að vanda…
July Morning – Uriah Heep
In my heart…
in my mind…
in my soul…
La la la la ! ! !
Dramatískasta lallala í heimi…
I’m Not Crying – Flight of the Conchords
These aren’t tears of sadness because you’re leaving me
I’ve just been cutting onions
I’m making a lasagna
For one
Flight of the Conchords eru á góðri leið með að eiga lag fyrir hvert tækifæri en hér eru þeir á dramatískari nótunum…
Tags: Billy Corgan, David Bowie, Flight of the Conchords, Muse, Smashing Pumpkins, Uriah Heep
Flokkað undir Listar | Comments Off
Gimme money – Kristín Gróa
26.9.2008 - Kristín Gróa
Þegar minnst er á peningalög þá kemur ósjálfrátt eitt lag fyrst upp í hugann. Hvers vegna ekki bara að leyfa því að fylla upp í allan listann? Í engri sérstakri röð…
Smashing Pumpkins – Money (That’s What I Want) live
Dwight Twilley – Money (That’s What I Want)
The Beatles – Money (That’s What I Want)
The Flying Lizards – Money (That’s What I Want)
Barrett Strong – Money (That’s What I Want)
Tags: Barrett Strong, Dwight Twilley, Smashing Pumpkins, the beatles, The Flying Lizards
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 1 athugasemd »
Topp 5 instrumental – Vignir
22.8.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn
5. Dianogah – They Have Monkeys Like We Have Squirrels
Bassabrjálæðingar í Dianogah eru hér með lag af sinni frábæru plötu Battle Champions. Þessi plata kom mér í gegnum svo mörg stúdentspróf að ég ætti eiginlega að senda bandinu þakkarbréf.
4. Metallica – To Live Is To Die
Langbesta ballaða Metallica. Gullfallegur gítarleikur einkennir lagið og harðir tónar hringa sig um rómantíska strengi.
3. The Who – Overture
Það er reyndar smá rödd þarna í bakgrunninum en það er örugglega bara synthesizer fikt í Townshend 
2. Smashing Pumpkins – Mellon Collie and the Infinite Sadness
Frábær byrjun á plötu sem ég er alltaf að fíla meira og meira. Þetta lag er reyndar í miklu uppáhaldi þar sem að það er ekki hægt að fara með Krissu inn í hljóðfærabúð án þess að hún kíki á rafmagnspíanó og spili þetta lag þar.
1. Godspeed You! Black Emperor – Moya
Konungar(og drottningar) post rokksins þurfa enga texta til að koma tilfinningum á framfæri og hérna er eitt sterkasta lagið þeirra.
P.S. Hostinn minn er í dópi þannig að mp3 þarf að bíða fram eftir helgi
Tags: Dianogah, Godspeed You Black Emperor, Metallica, Pete Townshend, Smashing Pumpkins, The Who
Flokkað undir Listar | Comments Off
