Topp 5 erlendar plötur ársins – Kristín Gróa
6.1.2012 - Kristín Gróa
Að venju eru tíu runners up í engri sérstakri röð.
Kurt Vile – Smoke Ring For My Halo
Youth Lagoon – The Year Of Hibernation
tUnE-yArDs – W H O K I L L
EMA – Past Life Martyred Saints
The War On Drugs – Slave Ambient
TV On The Radio – Nine Types Of Light
Unknown Mortal Orchestra – Unknown Mortal Orchestra
Iron & Wine – Kiss Each Other Clean
Feist – Metals
Steven Malkmus and the Jicks – Mirror Traffic
5. John Maus – We Must Become The Pitiless Sensors Of Ourselves
Þessi slapp inn á þennan lista á síðustu metrunum. Ég fékk hana í hendurnar í ágúst og gaf henni bara engan séns því þá var ég með fullar hendur af nýrri tónlist. Það er líka dálítið yfirþyrmandi að setja þessa plötu af stað í fyrsta sinn og fá yfir sig ótrúlega háværa syntha-hríðskotaárás. Ég fór hins vegar að hlusta núna í nóvember og var alveg miður mín yfir því að hafa ekki gefið þessu séns strax. Þetta er alveg frábær plata. Ótrúlega hallærislega skrítin en samt svo töff um leið. Allir þessir eitís synthar og röddin sem minnir mig á Ian Curtis sem er líka eitís en samt á svo allt annan hátt en syntharnir. Undir öllu eru svo lögin sem eru alveg gjörsamlega frábær og fá mann ýmist til að dansa (Quantum Leap) eða verkja í hjartað (Believer).
4. Bon Iver – Bon Iver
Það mun örugglega aldrei nein plata hafa jafnmikil áhrif á mig og For Emma, Forever Ago hafði (og hefur) enda varð mér á að ofspila hana akkúrat þegar ég var að ganga í gegnum erfiðasta tímabil lífs míns. Fyrir vikið stóðst þessi engan samanburð við þá plötu og ég náði ekki alveg að tengjast henni lengi vel en staðreyndin er sú að þetta er alveg frábær plata. Hún kom eiginlega pínu aftan að mér og svo er mjög góð tilbreyting að geta hlustað á Bon Iver án þess að fá tárin í augun.
3. Lykke Li – Wounded Rhymes
Ég fílaði Youth Novels aldrei sem plötu en elskaði ákveðin lög af henni svo mikið að ég er enn að ofspila þau. Dance Dance Dance verður t.d. alltaf besta lagið til að spila þegar ég er á leiðinni á tjútt og er enn heima á sokkabuxunum að setja á mig ælæner með rauðvínsglas við höndina (já það er eitthvað sem gerist reglulega). Það er aðeins minna stuð hér en á fyrri plötunni en það gerir ekkert til því melankólía er líka góð og verður jafnvel hressandi hjá Lykke Li.
2. Shabazz Palaces – Black Up
Rappið er alltaf að færa sig upp á skaftið hjá mér. Á síðasta ári náði Flockaveli með Waka Flocka Flame inn á runners up listann minn og þetta árið set ég í annað sætið alveg stórkostlega plötu sem vill svo til að er rappplata. Þegar ég setti þessa plötu í gang í fyrsta sinn þá rann ég svo blint í sjóinn að ég vissi ekki hvort ég var að fara að að hlusta á popp eða dauðametal. Það sem ég heyrði var frumlegasta og óvenjulegasta plata ársins. Að segja að þetta sé rapp nær eiginlega ekki utan um það sem er að finna hérna því þó þetta sé rapp þá er þetta svo miklu meira líka. Það er eiginlega ekki hægt að flokka þetta. Lögin flæða á svo ótrúlegan hátt að ég býst alltaf hálft í hvoru við því að allt fari út af sporinu en það gerir það aldrei. Sama lagið hefur mörg stef sem eru algjörlega ólík en tvinnast samt saman og fara í hringi. Ég get ekki útskýrt þetta nógu vel en þetta sprengdi á mér hausinn eins og merkur maður sagði eitt sinn.
Shabazz Palaces – Endeavors for Never (the Last Time We Spoke You Were Not Here I Saw You Though)
1. PJ Harvey – Let England Shake
Augljóslega fyrirsjáanlegasta valið á plötu ársins þar sem hún hefur verið nálægt toppnum á öllum árslistum sem ég hef lesið. Málið með þessa plötu er bara að ég vissi það eftir að ég hafði hlustað á hana í allra fyrsta sinn að þetta yrði besta plata sem ég myndi heyra á árinu. Það er ekki oft sem ég upplifi það að verða svona yfir mig heilluð af plötu við fyrstu hlustun og ég tel mig heppna ef ég upplifi það einu sinni á ári. Ég fattaði eftir að ég gerði lagalista ársins að þangað rataði ekkert lag af þessari plötu en það er ekki af því að þau ættu ekki heima á þeim lista heldur er erfitt að velja eitt lag umfram annað og þau mynda svo órjúfanlega heild að það er erfitt að meta þau án hvers annars. Ég gæti skrifað langa lofræðu um þessa plötu og aðra um PJ Harvey en það er kannski óþarfi. Það sem hún hefur fram yfir marga tónlistarmenn sem gáfu út spennandi plötur á árinu er umfram allt reynsla og aldur en án þessa held ég að það hefði ekki verið hægt að gera þessa plötu. Þetta er algjört meistaraverk.
PJ Harvey – The Last Living Rose
Tags: Bon Iver, EMA, Feist, Iron&Wine, John Maus, Kurt Vile, Lykke Li, PJ Harvey, Shabazz Palaces, Stephen Malkmus, The War On Drugs, tUnE-yArDs, TV on the Radio, Unknown Mortal Orchestra, Youth Lagoon
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Sarpurinn
26.11.2009 - Kristín Gróa
Það er nú oft þannig að það er ekki endilega besta eða mest groundbreaking plata hljómsveitar sem er í mestu uppáhaldi hjá manni. Mjög oft er það einfaldlega fyrsta platan sem maður heyrir og grípur með viðkomandi hljómsveit sem festir sig í sessi sem go-to platan. Sarpur vikunnar fjallar einmitt um þannig plötu en það er síðasta plata hljómsveitarinnar Pavement, Terror Twilight.
Þessi þykir yfirleitt alls ekki jafnast á við t.d. Slanted And Enchanted eða Crooked Rain, Crooked Rain en þegar ég ákvað 18 ára gömul að mig langaði að fara að tékka á þessari Pavement hljómsveit þá var þetta eina platan sem var til í Bókaskemmunni á Akranesi. Ó hve hlutirnir hafa breyst og ó hversu gömul ég er orðin (og ó hversu skrítið er að þessi plata hafi verið til í Bókaskemmunni svona eftir á að hyggja… en það er önnur saga).
Eins og fyrr segir þá er þetta síðasta plata hljómsveitarinnar og var upphaflega planið að fá engan utanaðkomandi pródúser en þar sem vinnan fór seint og illa af stað var Radiohead ofurpródúserinn Nigel Godrich fenginn til að pródúsera plötuna. Á þessum tímapunkti var kominn upp pirringur í hljómsveitinni og það dró ekki úr að hljómsveitarmeðlimum fannst pródúserinn leggja fullmikla áherslu á Stephen Malkmus enda er tilfellið að öll lögin á plötunni eru eftir Malkmus og hinir meðlimirnir fá bara rétt svo að spila með. Það var örugglega hundfúlt og fýlan jókst bara á túrnum sem fylgdi plötunni. Það var að lokum Malkmus sem tók af skarið og hætti í hljómsveitinni og þar með var allt bú.
Þrátt fyrir allt dramað við gerð plötunnar og túrinn þá er hún bara drullugóð enda af Pavement standard sem verður að viðurkennast að er mjög hár. Lagið Spit On A Stranger byrjar plötuna af krafti, um miðbikið má heyra Billie þar sem sjálfur Johnny Greenwood spilar á munnhörpu og svo lýkur henni á …and Carrot Rope sem mig minnir að hafi verið spilað eitthvað í íslensku útvarpi á sínum tíma.
Tags: Johnny Greenwood, Nigel Godrich, Pavement, Radiohead, Stephen Malkmus
Flokkað undir Kristín Gróa, Sarpurinn | Comments Off
I’m Not There
10.1.2008 - Kristín Gróa
Ég og Vignir skámáglingur fórum í menningarferð á Hverfisgötuna í gærkvöldi þar sem við horfðum á myndina I’m Not There í Regnboganum. Myndin er byggð á ævi Bob Dylan en var meira abstrakt en ég bjóst við. Þetta er ekki beint ævisaga hans heldur meira svona pælingar í persónu hans. Það hefur vakið mikla athygli að margir leikarar leika hann en karakterarnir eru ekki allir beint hann sjálfur heldur eru þeir í svipuðum aðstæðum og í svipuðu hugarástandi og hann. Ég held reyndar að það hafi hjálpað mér gríðarlega að þekkja hans sögu vel því ég fattaði tilvísanirnar og gat því notið myndarinnar án þess að vera sífellt ringluð. Ég mæli engu að síður með myndinni fyrir alla, nema kannski þá sem þola ekki Bob Dylan 
Það er auðvitað alveg rosalega góð tónlist í þessari mynd og það kom mér nokkuð að óvart að meginuppistaðan eru orginalar fluttir af Bob Dylan sjálfum en ekki coverlög. Soundtrack myndarinnar er nefnilega stjörnum prýtt en allt eru það cover lög (utan eitt) og fæst þeirra koma fram í myndinni. Antony & The Johnsons, Cat Power, Sufjan Stevens, Calexico, Sonic Youth, Yo La Tengo, Stephen Malkmus og Jeff Tweedy eru bara brot af þeim sem eiga lög á plötunni og þó útgáfurnar séu dálítið hit and miss eins og við er að búast þá er þetta í heildina mjög eiguleg plata.
Antony & The Johnsons – Knockin’ On Heaven’s Door
Cat Power – Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
Tags: Antony & The Johnsons, Bob Dylan, Calexico, Cat Power, Jeff Tweedy, Sonic Youth, Stephen Malkmus, Sufjan Stevens, Yo La Tengo
Flokkað undir Óflokkað | Comments Off
Topp 5 bestu gítarsólóin – Kristín Gróa
27.4.2007 - Kristín Gróa
Þetta var erfiðasti listinn hingað til, aðallega af því ég er almennt ekkert sérstaklega hrifin af sólóum. Það eru þó til undantekningar og sólóin á mínum lista eru þar frekar út af tilfinningunni á bak við þau heldur en vegna þess að þau séu spiluð af fingrafimum Eddie Van Halen týpum.
1. Neil Young – Cortez The Killer
Gítarleikari: Neil Young
Um leið og við ákváðum lista vikunnar vissi ég að þetta lag yrði í fyrsta sæti (úff veit ekki hversu oft ég hef hlustað á það). Það byrjar á rúmlega þriggja mínútna löngu gítarsólói sem er alveg out of this world. Hann tekur svo annað í sama stíl þegar lagið er rúmlega hálfnað og það þriðja fylgir svo undir lokin. Neil Young er kannski ekki besti gítarleikarinn tæknilega séð en hann bætir það svo margfalt upp með tilfinningu. Ég sver að mig verkjar þegar ég hlusta á þetta.
2. Jimi Hendrix – Voodoo Child (Slight Return)
Gítarleikari: Jimi Hendrix
Já ég veit, ég veit! Það er algjör klisja að setja Hendrix á gítarsóló lista en hvað sem ég reyndi þá gat ég bara ekki horft framhjá þessu lagi. Sólóið sem byrjar lagið er bara engu öðru líkt og það er líka löngu orðið klassískt… það vita allir hvaða lag þetta er og hver spilar um leið og fyrsta nótan hljómar. Hann er heldur ekkert búinn þar því hann hættir eiginlega bara ekkert að sólóast út lagið.
3. The White Stripes – Ball And Biscuit
Gítarleikari: Jack White
Ókei kræst hvað þetta er geðveikislegt sóló. Jack White er náttúrulega engum líkur og ég fæ alveg fiðring í magann af tilhugsuninni um hann og það er ekki síst vegna þess hversu magnaður gítarleikari hann er. Það má nú eiginlega segja að allt lagið sé eitt gítarsóló en hann gefur skyndilega í og tekur alvöru sóló sem endist nánast út lagið. Úff gæsahúð.
4. Cream – Sunshine Of Your Love
Gítarleikari: Eric Clapton
Fyrst Hendrix og nú Clapton, ég er greinilega ekki með frjóasta ímyndunarafl í heimi. Mér finnst bara sólóið í þessu lagi alveg rosa töff eins og lagið allt svo ég stóðst ekki freistinguna. Það var reyndar alveg mjög tæpt hvort þetta lag eða annað lag sem hann spilaði með Bítlunum kæmist á listann… skyldi einhver annar setja það lag á lista? 
5. Stephen Malkmus – No More Shoes
Gítarleikari: Stephen Malkmus
Stebbi bróðir benti mér á þetta lag fyrir nokkru síðan einmitt út af gítarsólóinu. Lagið er átta mínútur og þar af er mikill hluti sóló en samt virkar það og fyrir það eitt á það skilið sæti á listanum. Go Malkmus! Já og btw… allar athugasemdir um það að ég ætti að taka titil lagsins til mín eru illa séðar
Tags: Cream, Jimi Hendrix, neil young, Stephen Malkmus, The White Stripes
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | 1 athugasemd »
