Tónlistarmyndir á RIFF
23.8.2011 - Kristín Gróa
Nú fer kvikmyndahátíðin RIFF að nálgast óðfluga og það er aldeilis spikfeitur tónlistarmyndaflokkur þetta árið! Okkur barst eftirfarandi tilkynning frá aðstandendum hátíðarinnar og erum strax orðin alveg mega spennt…
Reykjavík er þekkt fyrir fjörlegt tónlistarlíf og RIFF hefur leitast við að endurspegla það í dagskrá sinni undanfarin ár með sérstökum tónlistarmyndaflokki. Hann inniheldur myndir, heimildamyndir sem leiknar, sem með einhverjum hætti tengjast tónlist sérstaklega. Hátíðin 2011 er þar engin undantekning, en nú hefur flokkurinn í heild verið tilkynntur og inniheldur hann átta spennandi tónlistarmyndir.
Þegar hefur verið tilkynnt um tvær myndir, annars vegar The Miners’ Hymns eftir Bill Morrison en hún inniheldur tónlist eftir Jóhann Jóhannsson og svo hinsvegar tólf stuttmyndir við jafnmörg lög af nýrri plötu PJ Harvey, Let England Shake.
Aðrar myndir sem verða sýndar í tónlistarmyndaflokki hátíðarinnar í ár eru eftirfarandi:
Scenes from the Suburbs eftir Spike Jonze:
Stuttmynd sem fylgir eftir innihaldi plötunnar The Suburbs eftir Arcade Fire, en handritið er skrifað af hljómsveitarmeðlimum og Jonze.
Sing Your Song eftir Susanne Rostock:
Segir frá lífshlaupi söngvarans, leikarans og mannréttindafrömuðarins Harry Belafonte.
LENNONYC eftir Michael Epstein:
Í myndinni er fjallað um ár John Lennon í New York.
In the Garden of Sounds eftir Nicola Bellucci:
Óvenjuleg heimildamynd um Wolfgang Fasser, blindan tón- og hljóðlistamann sem vinnur með fötluðum börnum.
Mrs. Carey’s Concert eftir Bob Connolly og Sophie Raymond:
Fylgst með tónlistarstjóra stúlknaskóla í Sydney leiða unga flytjendur skólatónleika óperuhússins fræga í átt að fullkomnun.
Beats, Rhymes & Life: The Travels of A Tribe Called Quest eftir Michael Rapaport:
Heimildamynd um eina áhrifamestu hip-hop hljómsveit allra tíma.
—
RIFF fer fram dagana 22. september til 2. október næstkomandi. Fylgist með á www.riff.is.
Tags: A Tribe Caleed Quest, Harry Belafonte, Jóhann Jóhannsson, John Lennon, PJ Harvey, Riff, The Arcade Fire, Wolfgang Fasser
Flokkað undir Kristín Gróa, Tilkynning | 1 athugasemd »
Nýtt frá Bon Iver
16.5.2011 - Georg Atli
Justin Vernon og félagar ætla að senda frá sér nýja plötu 21. júní næstkomandi (það verður víst eitthvað aðeins seinna í Evrópu). Sú plata á að heita Bon Iver og þið getið hlustað á eða sótt fyrsta lagið (Calgary) af þeirri plötu hér að neðan. Platan verður 10 lög að lengd og mér finnst gaman að geta sagt frá því að Colin Stetson sér um brass hluta plötunnar, en hann hefur unnið mikið með Tom Waits (og Arcade Fire en mér finnst það ekki jafn merkilegt).
Lag: Calgary
Tags: Bon Iver, Justin Vernon, The Arcade Fire, Tom Waits
Flokkað undir Georg Atli | Comments Off
Topp 5 – 1 2 punch!
18.3.2011 - Snorri
Til útskýringar á lista vikunnar þá er 1 2 punch svokallað þegar fyrstu tvö lögin á tiltekinni plötu eru með betri lögum ef ekki bestu lögin á plötunni, opna plötuna með einstökum bravúr, lag nr 1 leiðir flott yfir í lag 2 og þau standa tvö saman á afskaplega impónerandi hátt eða bara eitthvað sem gerir það að verkum að þau valda svona 1 2 pönsji sem gleður hlustandann. Gjarnan fylgir rólegra eða dempaðra lag á eftir sem nr 3 en það þarf þó ekki alltaf að vera.
Eftirfarandi eru mér efst í huga þegar 1 2 punch er að ræða ! Öll eru þau af frábærum plötum og mörg snilldarlög bíða hlustunar síðar á plötunum en það er eitthvað við opnunina á þessum plötum sem stendur upp úr. Ekki orð um það meir, lögin standa fyrir sínu.
5. The National – The Boxer (Fake Empire og Mistaken for Strangers)
1. Fake Empire
2. Mistaken For Strangers
4. M83 – Before the Dawn Heals Us (Moon Child og Don’t Save Us From the Flames)
1. Moonchild
2. Don’t Save Us From the Flames
3. Arcade Fire – Funeral (Neighborhood #1 og #2 – Tunnels og Laika)
1. Tunnels
2. Laika
2. Patrick Wolf – Wind in the Wires (The Libertine og Teignmouth)
1. The Libertine
2. Teignmouth
1. Björk – Homogenic (Hunter og Jóga)
1. Hunter
2. Jóga
Tags: Björk, M83, Patrick Wolf, The Arcade Fire, The National
Flokkað undir Listar, Snorri | 1 athugasemd »
Topp 5 erlendar plötur 2010- Kristín Gróa
23.1.2011 - Kristín Gróa
Eins og vanalega þá panikkaði ég þegar kom að því að gera upp árið. Bæði er úr svo miklu að velja og svo veit ég líka að það er svo margt sem ég hlustaði aldrei á og missti af. Þannig er það víst alltaf. Ég get ekki sleppt því að minnast á tíu runner up plötur því þær eru of góðar sleppa þeim (svindlari!). Það kemur kannski ekki mikið á óvart á þessum lista en stundum er það bara þannig.
Í engri sérstakri röð:
The Roots – How I Got Over
Charlotte Gainsbourg – IRM
Sufjan Stevens – Age Of Adz
Erykah Badu – New Amerykah Part Two (Return Of The Ankh)
Robyn – Body Talk
Wavves – King Of The Beach
Beach House – Teen Dream
Gil Scott-Heron – I’m New Here
The Walkmen – Lisbon
Vampire Weekend – Contra
5. Surfer Blood – Astro Coast
Þessi plata er einfaldlega barmafull af góðum lögum. Hún byrjar á kicker með Floating Vibes, fer svo í Swim sem er hálfgerður surf-headbanger og svo þaðan yfir í Take It Easy sem er svona sólskinslag sem ég tengi einhverra hluta við Hawaii. Ég gæti þrætt mig í gegnum öll lögin en staðreyndin er sú að það er ekki eitt slakt lag á plötunni heldur er hún 40 mínútur af skemmtilegheitum.
4. The National – High Violet
Ó Matt Berninger, hve þú dáleiðir mig með rödd þinni og hefur gert frá því ég heyrði hana fyrst. Það eru yfirleitt engir augljósir megahittarar á plötum The National (þó Bloodbuzz Ohio komist ansi nálægt því) en þær eru algjörlega dáleiðandi. Ég get bara ekki gert upp við mig hvaða plata er í mestu uppáhaldi, Alligator, The Boxer eða High Violet. Það er ekki algengt að hljómsveitir bombi út þremur plötum í röð sem eru svo yfirgengilega góðar að maður getur ekki gert upp á milli þeirra svo ég bíð spennt eftir næstu plötu.
3. The Arcade Fire – The Suburbs
Ég var rosalega sein til að byrja að hlusta á þessa plötu þó hún sæti þolinmóð í tónlistarsafninu og biði áheyrnar. Hún er pínu yfirþyrmandi svona klukkutíma löng með alveg 16 lög svo þar þarf smá þolinmæði til að hún nái að síast inn í heild. Það er hins vegar ekki hægt að neita því að hún er stútfull af alveg rosalega góðum lögum sem standa ein og sér en mynda samt sterka heild. Modern Man, Rococo, City Of Children, We Used To Wait og Sprawl II (Mountains Beyond Mountanis) standa upp úr hjá mér þessa stundina en staðreyndin sú að það er rosalega erfitt að velja á milli laganna. Þessi er á alveg á mörkunum að slá Funeral út en sú plata hafði þessi fyrstu plötu vá-sjokk-geðveikt áhrif með sér svo það er erfitt að bera þær saman.
The Arcade Fire – City With No Children
2. Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy
Ég meika Kanye West auðvitað ekki fyrir fimm aura… eða ég hef ekki gert það fyrr en núna. Ég var fyrirfram alveg í mínus þegar ég byrjaði að hlusta á þessa plötu en ég get ekki neitað því að hún er alveg frábær. Skrítin, hreinskilin, catchy og stórfengleg. Þetta er algjör rússíbanareið. Strax í fyrsta lagi þegar ég heyrði stefið Can we get much higher?! þá var ég hooked. Ekki besta plata allra tíma og ekki alveg besta plata ársins en samt alveg djöfulli jaw dropping góð plata.
Kanye West – Gorgeous (feat. Kid Cudi)
1. Janelle Monáe – The ArchAndroid
Hvaðan kom þessi kona og þessi plata? Hún hafði allavega farið framhjá mér þangað til að ég fékk The ArchAndroid óvænt í hendurnar. Þetta er metnaðarfyllsta debut plata sem ég man eftir í svipinn. Hverslags crazy hæfileikarík manneskja hefur ferilinn á óflokkanlegri þemaplötu í þremur hlutum sem fjallar um ástir og örlög vélmennis og er með Saul Williams, Big Boi og Kevin Barnes á kantinum eins og ekkert sé eðlilegra? Það er vissulega hægt að nefna nokkur lög sem hápunkta (Tightrope, Cold War og Faster koma fyrst upp í hugann) en það er platan sjálf og það hversu heilsteypt hún er sem tryggir toppsætið.
Janelle Monáe – Come Alive (The War Of The Roses)
Tags: Beach House, Charlotte Gainsbourg, Erykah Badu, Gil Scott-Heron, Janelle Monáe, Kanye West, Robyn, Sufjan Stevens, Surfer Blood, The Arcade Fire, The National, The Roots, The Walkmen, Vampire Weekend, Wavves
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 lög ársins 2010 – Snorri
9.1.2011 - Snorri
Jæja, þá hefst tónlistaruppgjörið fyrir 2010 sem var gott ár eftir á að hyggja.
Margar góðar plötur, mörg góð lög. Það er bara þannig (eins og Sigmar í Kastljósi myndi segja).
Það var óvenju auðvelt að raða í efstu 5 sætin, þó að í sumum tilfellum væri hægt að skipta út lögunum fyrir lög af sömu plötu, en það er ágætt að hafa ’1 lag per plötu’ regluna þegar kemur að svona listum.
Lög sem komast í topp 20 en ekki topp 5 eru eftirtalin (í stafrófsröð):
Bonobo – Kong
Broken Bells – The High Road
Caribou – Odessa
Four Tet – Love Cry
Gayngs – The Gaudy Side of Town
Hot Chip – I Feel Better
Laura Veirs – I Can See Your Tracks
Local Natives – World News
Mark Ronson & The Business Intl – Bang Bang Bang
The National – Anyone’s Ghost
Ólöf Arnalds (feat. Björk) – Surrender
Phantogram – Mouthful of Diamonds
Robyn – Dancing On My Own
Seabear – Cold Summer
Surfer Blood – Floating Vibes
5. Yeasayer – Madder Red
Ég hlustaði þessa plötu í botn fyrripart árs og fékk næstum leið á henni, en lagið Madder Red verð ég seint þreyttur á. Merkilega melódískt fyrir band eins og Yeasayer, angurvært og stórskrítið á sama tíma. Myndbandið er einnig stórfurðulegt.
4. Arcade Fire – Suburban War
Ég gæti í rauninni valið næstum hvaða lag sem er af Suburbs sem er tvímælalaust ein af plötum ársins. Ready to Start, Rococo, Half Light I, Empty Room og Sprawl II eru líka í sérstökum mætum en það er eitthvað við Suburban War sem sameinar allt það góða við plötuna í einu lagi – Viðfangsefnið, hjartnæm melódían, dramatískt ris í lokin o.s.f.v.
3. Jónsi – Kolniður
Mér finnst platan hans Jónsa alveg frábær. Hún er misjöfn svo sannarlega, og einstaka lag verður þreytandi en að hlusta á sum lögin með heyrnartól undir sæng í myrkri með rokið á glugganum er uppskrift að góðri gæsahúð. Þá er ekki verra að sjá sömu lög flutt á tónleikum með glæsilegu myndsýningunum á bak við en tónleikar Jónsa voru sannarlega hápunktur tónleikaársins, hjá mér a.m.k.
Kannski var það eltingarleikur úlfsins og hreindýrsins sem gerði útslagið en Kolniður er tvímælalaust gæsahúðarlag ársins.
2. Gorillaz – Empire Ants (feat. Little Dragon)
Ég veit ekki hvað það er við þetta lag, kannski er ég bara með of mikið æði fyrir Little Dragon en plata þeirra Machine Dreams hefur verið í mikilli hlustun hjá mér á árinu þótt hún hafi komið út 2009. En þegar þetta lag á hinni frábæru Plastic Beach er hálfnað, Damon Albarn er hættur að syngja, voljúmið fer upp og bítið eykst og Yukimi Nagano hefur upp raust sýna, þá gerist eitthvað alveg ótrúlegt !
1. Beach House – Walk In The Park
Það eru mörg lög á Teen Dream sem standa upp úr en Walk in the Park hefur vinninginn. Lag ársins frá einu besta bandi síðustu 5 ára og ekki orð um það meir.
Tags: Beach House, Gorillaz, Jónsi, Little Dragon, The Arcade Fire, Yeasayer
Flokkað undir Listar, Snorri, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 lög ársins 2010 – Kristín Gróa
9.1.2011 - Kristín Gróa
Lög ársins? Úff! Ég verð að fá að gera tíu runners up. Í engri sérstakri röð:
Waka Flocka Flame – Hard In Da Paint
Fresh And Onlys – Waterfall
Gorillaz – On Melancholy Hill
Japandroids – Younger Us
Rihanna – Rude Boy
Vampire Weekend – White Sky
Prinspóló – Niðrá strönd
Gil Scott-Heron – New York Is Killing Me
Janelle Monáe – Cold War
Sufjan Stevens – I Walked
Að lokum, í mjög svo sérstakri röð:
5. Joanna Newsom – Good Intentions Paving Company
Þrátt fyrir að lagið sé sjö mínútur að lengd þá er ekki séns að fá leið á því. Það er gangur í því allan tímann og það er eiginlega ekki kórus en samt eiginlega næstum því. Ég féll ekki fyrir plötunni í heild sinni en þetta lag náði mér.
Rosalega catchy og krúttulegt. Þegar þetta lag byrjar að spilast á hljóðárásinni sem Treats er þá er það svona pínu break frá öllum hávaðanum.
Þetta lag er bara svo fallegt og hlýjar mér að innan og fær mig til að dilla mér og minnir mig á sól og drauma og ástina. Svo er stefið líka addictive.
2. The Arcade Fire – Sprawl II (Mountains Beyound Mountains)
Ég var rosalega lengi að koma mér í það að hlusta almennilega á The Suburbs . Ég fékk hana á sama tíma og ég fékk bunka af öðrum plötum og einhvernveginn varð hún útundan. Þar að auki er hún 16 lög og yfir klukkutími að lengd og athyglisgáfan mín er orðin svo skemmd að ég á erfitt með að melta svona mikið af tónlist í einu. Þegar ég loksins dembdi mér í þetta af alvöru og rakst á The Sprawl II (Mountains Beyound Mountains) þá var ég svo svekkt að hafa ekki hlustað fyrr. Ég missti úr alveg mánuð þar sem ég hefði getað verið að missa mig yfir þessu lagi!
Þetta er bara lag ársins í mínum huga og það kom aldrei neitt annað til greina. Það er til merkis um gæði lagsins að ég er búin að hlusta á það stanslaust síðan ég heyrði það fyrst en samt fæ ég ennþá pínu awesomeness kítl í magann þegar ég heyri það. Línan Stilettos on broken bottles, I’m spinning around in circles er ein besta lína í ástarsorgardansanthemi nokkurntíma!
Persónulega skiptir þetta lag mig líka máli því í byrjun maí fékk ég þá flugu í höfuðið að byrja að fara út að hlaupa þó ég gæti eiginlega ekki hlaupið á milli ljósastaura. Móð og másandi píndi ég mig áfram í margar vikur og var alltaf viss um að það myndi líða yfir mig sökum andnauðar. Ég gafst samt aldrei upp og núna hleyp ég eins og vindurinn! Alveg frá því í maí hefur Dancing On My Own verið á hlaupaplaylistanum svo í hvert einasta skipti sem ég heyri það þá hugsa ég um hvað ég er stolt af sjálfri mér fyrir að hafa aldrei gefist upp á því að vera móð með hlaupasting heldur að hafa alltaf þraukað og klárað. Go me! Lag ársins!
Tags: Fresh And Onlys, Gil Scott-Heron, Gorillaz, Janelle Monáe, Japandroids, Joanna Newsom, Prins Póló, Rihanna, Robyn, Sleigh Bells, Sufjan Stevens, The Arcade Fire, Vampire Weekend, Waka Flocka Flame, Wild Nothing
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 Six degrees of seperation
14.11.2010 - Snorri
Hér kemur einstaklega súr og langsóttur Six Degrees listi.
Byrjum á hinu ágæta bandi Arcade Fire. Söngkona og ein aðalsprauta bandsins, Régine Chassagne er kanadísk en á rætur að rekja til Haíti þaðan sem foreldrar hennar fluttu. Heyra má þá tengingu í laginu Haiti.
Það eru ekki margir aðrir frægir tónlistarmenn frá Haíti en þar má þó fremsta í flokki nefna tvo forsprakka The Fugees, þá Wycleaf Jean og Pras Michel. Eitt af vinsælustu lögum The Fugees var ‘Killing me Softly’ sem Roberta Flack söng upphaflega.
Roberta Flack vann mikið með og tók upp nokkra slagara með hinum margfræga soul-songvara Donny Hathaway, meðal annars dúettinn Where is the Love sem fékk Grammýverðlaun árið 1973.
Donny Hathaway framdi sjálfsmorð árið 1979 og fannst hann látinn fyrir utan lúxushótelið Essex House í New York. Hann er ekki sá eini frægi sem hefur látist á því hóteli. Rússneska tónskáldið Igor Stravinsky bjó þar frá 1969 þangað til 1971, þegar hann lést.
Áhrifa tónlistar Stravinský gætir mjög hja mörgum neó-klassískum tónlistarmönnum. Þau áhrif má til dæmis greinilega heyra á Heartland, nýjustu plötu kanadíska tónlistarmannsins og fiðluleikarans Owen Pallett.
Og þannig líkur hringnum því Owen Pallett hefur mikið spilað með hljómsveitinni Arcade Fire í gegnum árin.
Tags: Donny Hathaway, Igor Stravinsky, Owen Pallett, The Arcade Fire, The Fugees
Flokkað undir Listar, Snorri | Comments Off
Topp 5 lög ársins 2007 – Kristín Gróa
28.12.2007 - Kristín Gróa
Að ætla að taka aðeins fimm lög af öllum þeim æðislegu lögum sem átt hafa hug minn allan þetta árið er geðveikislegt verk. Það er einhverra hluta vegna auðveldara að meta plöturnar því þá getur maður horft á heildarverkið en í tilfelli laganna þá henta mismunandi lög við mismunandi aðstæður, tilfinningar og tímabil. Þetta er því heiðarleg tilraun til að gera topp fimm lista þegar ég hefði helst viljað hafa hann topp fimmtíu.
5. The Arcade Fire – Intervention
Fimmta sætið er erfiðast því þar köttar maður af öll frábæru lögin sem komast ekki á listann. Eftir miklar vangaveltur hef ég þó komist að því að þessi hápunktur á annars frábærri plötu The Arcade Fire verði að vera á þessum lista þó það þýði að annars frábær lög eins og All My Friends, Phantom Limb, Melody Day, Bros o.fl. o.fl. komist ekki á lista.
4. Okkervil River – Our Live Is Not a Movie Or Maybe
Ég man varla eftir því að plata hafi byrjað með eins miklum hvelli. Þvílíkt opnunarlag! Trommurnar eru auðvitað alveg æðisgengnar og þegar Will Sheff hrópar “hú!hú!” þá er þetta bara búið.
Þetta lag er öðruvísi en nokkuð annað sem ég hef heyrt. Þegar Vignir skámáglingur fór að hrópa á mig á msn einn daginn “þú verður að heyra þetta lag!!! það er best!!!” þá lét ég undan honum að gefa því séns og strax við fyrstu hlustun var ég alveg gobsmacked… og að reyna að sitja kyrr á meðan maður hlustar er bara vonlaus barátta. Útlimirnir fara bara ósjálfrátt að kippast til á fáránlegan hátt og það er góð tilfinning!
Ögrandi, umdeilt en um leið alveg rosalega fallegt lag. Samplið úr Clash laginu Straight To Hell er auðvitað algjör snilld en það eru byssuskotin og pengingakassinn sem gera útslagið og gera lagið ógleymanlegt. Það að MTV og fleiri hafi bannað byssuskotin er svo að missa pointið í laginu og öllu sem þar er verið að tala um að það er eiginlega alveg grátlegt.
Þetta er lag sem fær magann enn til að fara í rembihnút eftir marga mánuði í þéttri spilun. Varfærnislegt píanóintróið er ein besta byrjun á plötu lengi og svo tekur letilega röddin hans Matt Berninger við með orðunum Stay out super late tonight…. Það er einhver tilfinning í þessu lagi sem slær mig alveg út af laginu og það að lag geti látið mér líða svona verðskuldar toppsætið á listanum.
Tags: Battles, Clash, M.I.A., Matt Berninger, Okkervil River, The Arcade Fire, The National, Will Sheff
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
indí jólalög – zvenni
21.12.2007 - Kristín Gróa
“In popular music, independent music, often abbreviated as indie, is a term used to describe genres, scenes, subcultures, styles and other cultural attributes in music, characterized by their independence from major commercial record labels and their autonomous, do-it-yourself approach to recording and publishing.”
“Christmas music or Christmas songs is a genre which is normally performed during the time period leading up to, and sometimes shortly past, Christmas. Christmas songs frequently are the focus of holiday themes directly taken from Christmas, but occasionally they have no content addressing the holiday, and instead focus on wintry themes. These songs recognizably fall into several different groupings, depending on both the time and melody of the songs.”
Wikipedia.org
The Arcade Fire – A verry Arcade Xmas
Rakst á síðu með þremur jólalögum í flutningi Arcade. Samkvæmt henni eru þau tekin í íbúð Wim en hann þvertekur fyrir að hafa sungið neitt þeirra. Samt sem áður segir hann það hafa verið takmark söngvaranna að stæla söngsstíl hans í flutningnum.
The Christmas Song – Weezer
Weezer rokka að vanda.
That was the Worst Christmas Ever – Sufjan Stevens
Það er fáir listamenn sem geta gert jólalög sem eru jafngóð og venjuleg lög en súffi er einn af þeim.
Firecracker (on our way to a new years party) – Jens Lekman
Ókei…ekki beint jólajólalag en meira jóla/áramótalag…
Christmas Card From A Hooker In Minneapolis – Tom Waits
Tom Waits tel ég að megi flokka sem soldið indí listamann. Hann hefur alltaf farið sínar eigin leiðir, hoppað á mili útgáfufyrirtækja eftir hentisemi og átt það til að gera einnar plötu samninga við fyrirtæki svo hann haldi örugglega listræna frelsinu.
Hér flytur hann ljúfsárt lag í bréfaformi sem hefst á frásögn á högum ritarans. Í því skrifar hún um hvernig hlutirnir eru að ganga upp þrátt fyrir mótlæti fortíðarinnar. Er kemur að lokum bréfsins skiptir hún um gír og ákveður að segja sannleikann sem er ekki eins fögur lýsing og endar á að slá viðtakandann um lán.
Tags: Jens Lekman, Sufjan Stevens, The Arcade Fire, Tom Waits, Weezer
Flokkað undir Listar | Comments Off
Aksturslög – Zvenni
14.12.2007 - Kristín Gróa
Bike – Pink Floyd
I’ve got a bike
You can ride it if you like
It’s got a basket
A bell that rings
And things to make it look good
I’d give it to you if I could
But I borrowed it
Fyrsta almennilega reynsla mín við stýri ökutækis var á hjóli. Var átta ára er ég masteraði farartækið almennilega. Átti prýðis samstarf með því svo árum skipti.
The Passenger – Iggy Pop
I am the passenger
And I ride and I ride
Finn mig mikið í þessu lagi. Hef alltaf álitið mig meira sem farþega heldur en ökumann.
In the Backseat – The Arcade Fire
I like the peace
in the backseat,
I don’t have to drive,
I don’t have to speak,
I can watch the country side,
and I can fall asleep.
Sem farþegi er aftursætið afar þægilegt. Víðsfjarri áreitis umferðarinnar nýt ég landslags borga, bæja og sveita.
Magic Bus – The Who
Every day I get in the queue
To get on the bus that takes me to you
I’m so nervous, I just sit and smile
Your house is only another mile
Strætóinn, minn guli kafbátur, færir mig til og frá, í vinnu, í skóla, alls kyns ævintýri og heim aftur. Slappur, þreyttur, þunnur, skiptir ekki máli. Strætóinn sér um púlið. Minn helsti ökumáti.
Speeding Motorcycle – Daniel Johnston
Speeding motorcycle of my heart
Speeding motorcycle; always changing me
Speeding motorcycle, don’t you drive recklessly
Speeding motorcycle of my heart
Ofsaakstur mótorhjóls hjarta míns þeytir mér áfram, veit sjaldan hvert það færir mig, hvar og hvort það stoppar. Hálfmeðvitundarlaus tel ég mér trú um að ég sitji við stjórnvöldin. Misskemmtilegt en aldrei litlaust.
Tags: Daniel Johnston, Iggy Pop, Pink Floyd, The Arcade Fire, The Who
Flokkað undir Listar | Comments Off
