Topp 5 plötur sem munu fylgja mér alla tíð
5.10.2012 - Kristín Gróa
Þetta er nú einn skemmtilegasti listi sem ég hef gert, einfaldlega af því hann gaf mér ástæðu til að hlusta á allar uppáhalds plöturnar mínar. Ég hef auðvitað minnst á þessar plötur áður og jafnvel skrifað um þær í Sarpinum en það er allt í lagi. Ég er alls ekki að segja að eftirtaldar plötur séu topp fimm alltime uppáhalds plöturnar mínar eða bestu plötur allra tíma. Þetta eru bara plötur sem ég hef alltaf sett á öðru hvoru í mörg ár og sé ekki fram á að það breytist. Allt valið mjög óvísindalega.
5. Eels – Daisies Of The Galaxy
Ég var með þokkalega mikið Eels æði þegar ég var nítján ára. Þegar ég var unglingur hafði mér reyndar fundist Susan’s House alveg æðislegt lag en á þeim tíma gekk ég ekki svo langt að kaupa plötuna heldur hlustaði bara á lagið í útvarpinu (svona eins og maður gerði á þeim tíma). Ég keypti Daisies Of The Galaxy árið 2000, hlustaði endalaust á hana og keypti svo fyrri tvær plöturnar í framhaldinu. Ég keypti seinni plöturnar líka en þessi hefur mér samt alltaf þótt best.
4. Songs: Ohia – Magnolia Electric Co.
Ég skrifaði um þessa plötu í Sarpinum og hef svo sem ekkert meira um hana að segja en ég sagði þá. Ég heyrði hana fyrst hjá bróður mínum, fannst hún leiðinleg, vandist henni svo eftir því sem ég heyrði hana oftar og núna finnst mér hún alveg geðveik. Jason Molina er gríðarlega vanmetinn tónlistarmaður.
3. Neil Young – On The Beach
Kommon, auðvitað þarf að vera Neil Young plata á listanum! Þessi er að mínu mati með hans allra bestu þó það sé óneitanlega erfitt að gera upp á milli þeirra.
2. The National – Alligator
Ég er ekkert viss um að þetta sé besta The National platan en þetta er sú sem ég heyrði fyrst og varð ástfangin af. Þarna voru textarnir þeirra enn dálítið grófir og Matt Berninger öskrar pínu! Það sem ég hlustaði á þessa plötu, úff. Ég held að The National gæti jafnvel verið ein af alltime uppáhalds hljómsveitunum mínum.
1. Bright Eyes – I’m Wide Awake, It’s Morning
Þessi plata minnir mig á svo ótalmargt skemmtilegt að ég fæ mörg nostalgíuköst þegar ég hlusta á hana. Hún minnir mig á þegar ég fór með bróður mínum til San Francisco, þegar ég fór með Krissu í tónleikahringferð um landið á einni helgi og þegar við fórum á Glastonbury, þegar ég keypti gítar og spilaði Lua aftur og aftur þar til ég gat næstum spilað það (en samt með stórar blöðrur á puttunum). Æðisleg, tímalaus plata. Takk Krissa fyrir að senda mér þetta vídjó akkúrat í dag!
Tags: Bright Eyes, Eels, neil young, Songs: Ohia, The National
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Topp 5 – 1 2 punch!
18.3.2011 - Snorri
Til útskýringar á lista vikunnar þá er 1 2 punch svokallað þegar fyrstu tvö lögin á tiltekinni plötu eru með betri lögum ef ekki bestu lögin á plötunni, opna plötuna með einstökum bravúr, lag nr 1 leiðir flott yfir í lag 2 og þau standa tvö saman á afskaplega impónerandi hátt eða bara eitthvað sem gerir það að verkum að þau valda svona 1 2 pönsji sem gleður hlustandann. Gjarnan fylgir rólegra eða dempaðra lag á eftir sem nr 3 en það þarf þó ekki alltaf að vera.
Eftirfarandi eru mér efst í huga þegar 1 2 punch er að ræða ! Öll eru þau af frábærum plötum og mörg snilldarlög bíða hlustunar síðar á plötunum en það er eitthvað við opnunina á þessum plötum sem stendur upp úr. Ekki orð um það meir, lögin standa fyrir sínu.
5. The National – The Boxer (Fake Empire og Mistaken for Strangers)
1. Fake Empire
2. Mistaken For Strangers
4. M83 – Before the Dawn Heals Us (Moon Child og Don’t Save Us From the Flames)
1. Moonchild
2. Don’t Save Us From the Flames
3. Arcade Fire – Funeral (Neighborhood #1 og #2 – Tunnels og Laika)
1. Tunnels
2. Laika
2. Patrick Wolf – Wind in the Wires (The Libertine og Teignmouth)
1. The Libertine
2. Teignmouth
1. Björk – Homogenic (Hunter og Jóga)
1. Hunter
2. Jóga
Tags: Björk, M83, Patrick Wolf, The Arcade Fire, The National
Flokkað undir Listar, Snorri | 1 athugasemd »
Topp 5 erlendar plötur 2010- Kristín Gróa
23.1.2011 - Kristín Gróa
Eins og vanalega þá panikkaði ég þegar kom að því að gera upp árið. Bæði er úr svo miklu að velja og svo veit ég líka að það er svo margt sem ég hlustaði aldrei á og missti af. Þannig er það víst alltaf. Ég get ekki sleppt því að minnast á tíu runner up plötur því þær eru of góðar sleppa þeim (svindlari!). Það kemur kannski ekki mikið á óvart á þessum lista en stundum er það bara þannig.
Í engri sérstakri röð:
The Roots – How I Got Over
Charlotte Gainsbourg – IRM
Sufjan Stevens – Age Of Adz
Erykah Badu – New Amerykah Part Two (Return Of The Ankh)
Robyn – Body Talk
Wavves – King Of The Beach
Beach House – Teen Dream
Gil Scott-Heron – I’m New Here
The Walkmen – Lisbon
Vampire Weekend – Contra
5. Surfer Blood – Astro Coast
Þessi plata er einfaldlega barmafull af góðum lögum. Hún byrjar á kicker með Floating Vibes, fer svo í Swim sem er hálfgerður surf-headbanger og svo þaðan yfir í Take It Easy sem er svona sólskinslag sem ég tengi einhverra hluta við Hawaii. Ég gæti þrætt mig í gegnum öll lögin en staðreyndin er sú að það er ekki eitt slakt lag á plötunni heldur er hún 40 mínútur af skemmtilegheitum.
4. The National – High Violet
Ó Matt Berninger, hve þú dáleiðir mig með rödd þinni og hefur gert frá því ég heyrði hana fyrst. Það eru yfirleitt engir augljósir megahittarar á plötum The National (þó Bloodbuzz Ohio komist ansi nálægt því) en þær eru algjörlega dáleiðandi. Ég get bara ekki gert upp við mig hvaða plata er í mestu uppáhaldi, Alligator, The Boxer eða High Violet. Það er ekki algengt að hljómsveitir bombi út þremur plötum í röð sem eru svo yfirgengilega góðar að maður getur ekki gert upp á milli þeirra svo ég bíð spennt eftir næstu plötu.
3. The Arcade Fire – The Suburbs
Ég var rosalega sein til að byrja að hlusta á þessa plötu þó hún sæti þolinmóð í tónlistarsafninu og biði áheyrnar. Hún er pínu yfirþyrmandi svona klukkutíma löng með alveg 16 lög svo þar þarf smá þolinmæði til að hún nái að síast inn í heild. Það er hins vegar ekki hægt að neita því að hún er stútfull af alveg rosalega góðum lögum sem standa ein og sér en mynda samt sterka heild. Modern Man, Rococo, City Of Children, We Used To Wait og Sprawl II (Mountains Beyond Mountanis) standa upp úr hjá mér þessa stundina en staðreyndin sú að það er rosalega erfitt að velja á milli laganna. Þessi er á alveg á mörkunum að slá Funeral út en sú plata hafði þessi fyrstu plötu vá-sjokk-geðveikt áhrif með sér svo það er erfitt að bera þær saman.
The Arcade Fire – City With No Children
2. Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy
Ég meika Kanye West auðvitað ekki fyrir fimm aura… eða ég hef ekki gert það fyrr en núna. Ég var fyrirfram alveg í mínus þegar ég byrjaði að hlusta á þessa plötu en ég get ekki neitað því að hún er alveg frábær. Skrítin, hreinskilin, catchy og stórfengleg. Þetta er algjör rússíbanareið. Strax í fyrsta lagi þegar ég heyrði stefið Can we get much higher?! þá var ég hooked. Ekki besta plata allra tíma og ekki alveg besta plata ársins en samt alveg djöfulli jaw dropping góð plata.
Kanye West – Gorgeous (feat. Kid Cudi)
1. Janelle Monáe – The ArchAndroid
Hvaðan kom þessi kona og þessi plata? Hún hafði allavega farið framhjá mér þangað til að ég fékk The ArchAndroid óvænt í hendurnar. Þetta er metnaðarfyllsta debut plata sem ég man eftir í svipinn. Hverslags crazy hæfileikarík manneskja hefur ferilinn á óflokkanlegri þemaplötu í þremur hlutum sem fjallar um ástir og örlög vélmennis og er með Saul Williams, Big Boi og Kevin Barnes á kantinum eins og ekkert sé eðlilegra? Það er vissulega hægt að nefna nokkur lög sem hápunkta (Tightrope, Cold War og Faster koma fyrst upp í hugann) en það er platan sjálf og það hversu heilsteypt hún er sem tryggir toppsætið.
Janelle Monáe – Come Alive (The War Of The Roses)
Tags: Beach House, Charlotte Gainsbourg, Erykah Badu, Gil Scott-Heron, Janelle Monáe, Kanye West, Robyn, Sufjan Stevens, Surfer Blood, The Arcade Fire, The National, The Roots, The Walkmen, Vampire Weekend, Wavves
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 erlendar plötur 2010 – Georg Atli
21.1.2011 - Georg Atli
Árið var gott og það var alveg fullt fullt af góðri tónlist. Eins og vanalega á árslitum þá var fáránlega erfitt að velja bara 5 plötur á listann og of ósanngjarnt að nefna ekki fleiri þannig að ég byrja á næstum því listanum mínum (og eins og alltaf er þetta ekki í neinni sérstakri röð):
The Tallest Man on Earth – The Wild hunt -> Sænskur Bob Dylan og þó að sú líking hljómi ekkert sérstaklega þá gerir tónlistin það.
Local Natives – Gorilla Manor -> Þessi plata hefði verið í 6. sæti. Þræl fínt popprokk.
The Black Keys – Brothers -> The Black Keys eru aftur farnir að gera það sem að þeir gera svo frábærlega; spila blúsrokk.
Das Racist – Sit Down Man -> Besta rappplata síðasta árs
Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy -> Næst besta rappplata síðasta árs og ofmetnasta plata ársins
Grinderman - Grinderman 2 -> Skítugt, hart, hátt, pönkað gæða rokk frá söngvara The Birthday Party
Vampire Weekend – Contra -> Mest gleymda plata ársins, furðulega góð þó að þetta sé pínu það sama og á fyrri plötunni
Los Campesinos – Romance is Boring -> Ég skil ekki af hverju það eru ekki allir að blasta Los Campesinos
Sleigh Bells – Treats -> Dísæt og krúttuð óhljóða geðveiki
The National – High Violet -> Besta plata The National
Toro y Moi – Causers of This -> Vanmetnasta plata ársin
Sam Amidon – I See the Sign -> Allt sem Sam Amidon gerir er gott.
og svo Topp 5 plötur ársins:
5. Joanna Newsom – Have One on Me
Ég var lengi að fatta tónlistina hennar Joanna Newsom og fílaði engan vegin fyrstu plötuna hennar The Mil-eyed Mender (2004) og nennti ekki einu sinni að hlusta á plötuna Y’s (sem kom út í millitíðinni) en féll eiginlega strax fyrir fyrsta laginu sem ég heyrði af þessari plötu. Ég þyrfti líklega að gefa hinum plötunum meiri séns.
Lag: Jackrabbits
4. Fang Island – Fang Island
Þetta var það sem kom mér líklega mest á óvart í erlendri tónlist. Þetta er svo sem ekkert neitt sem að maður hefur aldrei heyrt áður, því þetta minnir á bæði Ratatat og íslensku ofurtöffarana í Retron. En þetta er samt rosalega skemmtilegt. Mjög skemmtilegt gítarrúnk af bestu gerð.
Lag: Sideswiper
3. Arcade Fire – The Suburbs
Arcade Fire náðu nýjum hæðum í dramatískri og yfirdrifinni tónlist sem hljómar eins og ef að þú tækir heila þáttaröð af einhverri sápuóperu og tækir allann ofleikinn og mjúku linsurnar og allt glysið go myndir breyta því í 16 lög og setja það á eina plötu… nema að tónlistin er geðveikt góð.
2. Gil Scott-Heron – I’m New Here
Gil Scott-Heron gaf út sína fyrstu plötu í 15 ár og hún var rosaleg. Fullt af flottum textum, þéttur taktur, coverlög sem engium datt í hug að myndu vera þarna og svakalega flott lög. Varð til þess að ég fór að hlusta á allt gamla stöffið hans aftur.
Lag: The Crutch
1. Titus Andronicus – The Monitor
Titus Andronicus kom mér mikið á óvart (fannst Airing of Grievences samt rosa góð)og gaf út alveg geðveikt góða pönk plötu, nútíma útgáfan af pönki en það er samt pönk. Þetta er grjót hart pólitískt og þrælskemmtilegt. Ég var allt árið alveg að fara að skrifa langan pistil um það hvað þessi plata er dásamlega skemmtileg og góð en einhvern veginn hætti ég alltaf við. Mest spilaða platan í 2010 plötusafninu mínu.
Tags: arcade fire, Das Racist, Fang Island, Gil Scott-Heron, Grinderman, Joanna Newsom, Kanye West, Local Natives, Los Campesions, Ratatat, Retron, Sam Amidon, Sleigh Bells, The Black Keys, The National, The Tallest Man on Earth, Titus Andronicus, Toro y Moi, Vampire Weekend
Flokkað undir Georg Atli, Listar | Comments Off
Nýtt frá The National
14.4.2010 - Kristín Gróa
<3 The National
The National – Afraid Of Everyone
Tags: The National
Flokkað undir Kristín Gróa, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 söngvarar – Kristín Gróa
9.4.2010 - Kristín Gróa
5. Mark Lanegan
Hvernig er hægt að vera með svona djúpa rödd?
Queens Of The Stone Age – This Lullaby
4. Richard Hawley
Þessi gamaldags flauelsmjúka söngrödd nær mér í hvert sinn.
Richard Hawley – Just Like The Rain
3. Leonard Cohen
Það er kannski stretch að kalla Cohen söngvara því hann talar frekar en syngur en röddin er engri lík.
Leonard Cohen – First We Take Manhattan
2. Matt Berninger
Þessi letilega rödd lætur mig fá hroll og skjálfta. Namm.
The National – You’ve Done It Again, Virginia
1. Sam Cooke
Sam Cooke var alvöru söngvari með fallega rödd fulla af tilfinningu. Hann nýtur sín sérstaklega vel hérna í þessu lagi sem er eitt af þeim fallegustu sem ég man eftir í augnablikinu.
Sam Cooke – A Change Is Gonna come
Tags: Leonard Cohen, Mark Lanegan, Matt Berninger, Queens of the Stone Age, Richard Hawley, Sam Cooke, The National
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
Topp 5 uppgjör – Georg Atli
22.1.2010 - Georg Atli
1. Hverjir voru bestu tónleikar sem þú sást á árinu?
Eins og svo margir þá neyðist ég til að kvarta yfir lélegu tónleika ári, en ég náði samt nokkrum ansi góðum og þeir voru báðir í þessari rosa snjöllu tónleikaröð Manstu ekki eftir mér. Ég sá Megas og Senuþjófana flytja Millilendingu (hann var rosalegur!) og líka Ensími taka Kafbátamúsík það var gaman.
2. Hvaða gamalt dót uppgötvaðir þú á árinu?
Í ár uppgötvaði ég loksins Beach Boys. Ekki það að ég hafi ekki vitað af þeim eða eitthvað svoleiðis en mér hefur bara aldrei þótt þetta vera neitt sérstaklega skemmtilegt en síðan loksins asnaðist ég til að fara að hlusta á þetta aftur og enn einu sinni og fannst það bara mjög skemmtilegt og Pet Sounds er geðveikt góð plata! Líka Ariel Pink, það voru nokkuð margar hljómsveitir sem sóttu innblástur í Ariel Pink’s Haunted Graffiti á árinu og hann fékk svona uppreisn æru, hann hefur reyndar bara verið að gefa út sólóplötur síðan 2003 þannig að hann telst kannski ekki vera gamalt.
3. Hver voru mestu vonbrigði ársins?
Ég varð nú ekkert fyrir rosalegum vonbrigðum með neitt á þessu ári, nefni kannski helst plötuna með The Temper Trap, ég heyrði lagið Sweet Disposition í fyrra og hélt að það væri enn ein góð Áströlsk hljómsveit að koma en aldeilis ekki platan þeirra var ótrúlega léleg plata…. þetta er eins og nýja dótið frá U2 nema bara miklu lélegra (og mér finnst U2 í dag ekki vera góð hljómsveit).
4. Hverju ætlaðirðu alltaf að tékka á á árinu en trassaðir?
Neutral Milk Hotel. Ég er búinn að vera á leiðinni að hlusta á þetta í langan tíma en bara aldrei lagt í það.
5. Hver er bjartasta vonin?
Mér finnst The XX vera rosa efnileg og líka svíarnir í JJ, þau gáfu út tvær plötur í fyrra (JJ nº 1 og JJ nº 2) og í ár ætla þau að gefa út sína þriðju plötu sem að á að heita JJ nº 3. Og svo féll ég alveg fyrir annari plötu Wild Beasts og á eftir að fylgjast spenntur með næstu útgáfum. Ég held líka að hljómsveitin Fanfarlo (mjög Beirut-legt) eigi eftir að gera það ansi gott á næstu árum.
6. Bónusspurning að eigin vali: Hvaða plötum á árinu 2010 ertu spenntastur yfir?
Fullt af góðum plötum að fara að koma út:
Arcade Fire, The Strokes, Massive Attack, Frightened Rabbit, Yeahsayer, The Magnetic Fields, The National, Four Tet, MGMT, Panda Bear, Interpol, Fleet Foxes, Cat Power, Sleigh Bells, The Walkmen og fullt fullt fullt í viðbót
Tags: 2009, arcade fire, Ariel Pink, Árslisti, Beach Boys, Beirut, Cat Power, Ensími, Fanfarlo, Fleet Foxes, Four Tet, Frightened Rabbit, Interpol, JJ, Massive Attack, Megas, MGMT, Neutral Milk Hotel, Panda Bear, Senuþjófarnir, Sleigh Bells, Temper Trap, The Magnetic Fields, The National, The Strokes, The Walkmen, The XX, U2, Uppgjör, Wild Beasts, Yeahsayer
Flokkað undir Georg Atli, Listar | 2 athugasemdir »
Dark Was The Night
20.8.2009 - Kristín Gróa
Það er alveg þess virði að minna aðeins á tvöföldu safnplötuna Dark Was The Night sem kom út í febrúar til styrktar alnæmissamtökunum Red Hot Organization. Platan var pródúseruð af bræðrunum Aaron og Bryce Dressner sem eru aðalsprauturnar í einni af mínum uppáhaldshljómsveitum, The National. Platan inniheldur hvorki meira né minna en 31 lag flutt af hinum ýmsu smá- og stórstirnum indísenunnar. The National eiga að sjálfsögðu lag en restin af plötunni er líka algjört who’s who af stærstu nöfnunum í indítónlist síðustu ára: Sufjan Stevens, Arcade Fire, My Morning Jacket, Feist, Cat Power, Beirut, Blonde Redhead o.s.frv. o.s.frv.
Það er svo mikið af góðri tónlist á þessari plötu að það er eiginlega overload að hlusta á hana alla í einu. Það er því frekar erfitt að velja einhver lög sem tóndæmi en fyrir valinu verða of-svalt-til-að-vera-satt samstarf hinnar eldheitu sveitar Dirty Projectors og goðsagnarinnar David Byrne, freaking awesome cover TV On The Radio stjörnunnar Dave Sitek af Troggs laginu With A Girl Like You og að lokum endurupptaka Conor Oberst á hinu fallega Lua þar sem hann fær Gillian Welch til liðs við sig.
Dirty Projectors & David Byrne – Knotty Pine
Dave Sitek – With A Girl Like You -> Mæli með þessu!
Conor Oberst With Gillian Welch – Lua
Tags: Aaron Dressner, arcade fire, Beirut, Blonde Redhead, Bryce Dressner, Cat Power, Conor Oberst, Dark Was The Night, Dave Sitek, David Byrne, Dirty Projectors, Feist, Gillian Welch, My Morning Jacket, Sufjan Stevens, The National, TV on the Radio
Flokkað undir Kristín Gróa, Óflokkað | 2 athugasemdir »
Ábreiðutími
15.4.2009 - Kristín Gróa
Í tilefni vorsins langar mig að deila tveimur æðislegum coverum með ykkur. Þau eru æðiæðiæði.
Yes many loved before us
I know that we are not new
In city and in forest
They smiled like me and you
Fyrst eru það The Lemonheads og Liv Tyler að flytja Leonard Cohen lagið Hey, That’s No Way To Say Goodbye. Yndislegt.
The Lemonheads feat. Liv Tyler – Hey, That’s No Way To Say Goodbye
I would change for you
But babe that doesn’t mean I’m gonna be a better man
Seinna coverið er ekki síðra en það eru The National og St. Vincent að flytja Crooked Fingers lagið Sleep All Summer. Yndislegt.
The National & St. Vincent – Sleep All Summer
Tags: Crooked Fingers, Leonard Cohen, Liv Tyler, St. Vincent, The Lemonheads, The National
Flokkað undir Kristín Gróa, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 vínlög – Kristín Gróa
3.4.2009 - Kristín Gróa
Þegar ég var búin að ákveða efstu þrjú lögin og fattaði að þau væru öll um vín þá varð ég eiginlega að einskorða mig bara við vínlög. Rauðvín er líka uppáhalds drykkurinn minn 
5. The National – All The Wine
Gott lag af einni af mest spiluðu plötum allra tíma á mínu heimili.
4. Neil Diamond – Red, Red Wine
Ég verð að viðurkenna að ég heyrði þetta lag fyrst í útgáfu UB40. Það kemur ekki mikið á óvart að orginallinn er umtalsvert betri.
Ég er engin sérstök Jeff Buckley áhugamanneskja en þetta lag þykir mér fallegt. Mjög fallegt meira að segja.
2. Louie Parker – How Do You Quit Drinking Wine?
Heillandi lag um alkóhólisma.
1. Nancy Sinatra & Lee Hazelwood – Summer Wine
Þetta er í annað skipti sem lag með þessu tvíeyki trónir á toppnum hjá mér. Þetta lag er þó ekki eins súrt og Some Velvet Morning!
Tags: Jeff Buckley, Lee Hazelwood, Louie Parker, Nancy Sinatra, Neil Diamond, The National
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar | Comments Off
