XTC cover þrenna!
2.2.2011 - Georg Atli
Um daginn fékk ég var ég að leita að einhverri plötu inn á tölvunni minni og datt þá niður á hljómsveitina XTC, sem ég hafði ekki hlustað á lengi. Þetta er afbragðs fín nýbylgjuhljómsveit sem að fékk aldrei eins mikla athygli plötukaupanda og þeir áttu skilið. Ég las fyrst um hljómsveitina í bókinni Rip it up and start again: post-punk 1978-1984 (sem er nörda bók dauðans en rosalega góð!), hafði aldrei heyrt um hana fyrr. Þegar að ég var að renna yfir einhveja plötuna þeirra þá féll ég alveg fyrir laginu þeirra Dear God.
Eins og einhver hefur kannski tekið eftir þá hef ég mikin áhuga á cover lögum og það er ástæðan fyrir þessari færslu…. fannst vera kominn tími á það að koma með coverlaga færslu.
Ég byrja á þessari útgáfu með The Roots og Jim James (úr My Morning Jacket og Monsters of Folk), þetta er reyndar miklu frekar þeirra túlkun á lagi XTC en hrein ábreiða en þetta er samt flott.
Önnur útgáfan er með einum af mínum uppáhaldstónlistarmönnum (ég er reyndar ekkert rosalega spenntur fyrir nýrri plötunum hans en þessar fyrstu er frábærar). Hérna syngur Tricky með söngkonu að nafni Francesca Belmonte… sem ég þekki ekkert frekar.
Síðasta ábreiðan kemur svo af tribute plötu sem að var sett saman árið 1995 og er bara nokkuð góð, hún heitir A Testimonial Dinner: The Songs of XTC. Hérna er það Sarah Maclachlan sem að syngur órafmagnaða útgáfu af laginu og þessi útgáfa er að minnsta kosti jafn góð og upprunalega útgáfan!
Endum svo á myndbandinu við upprunalegu útgáfuna.
Tags: Jim James, Monsters of Folk, My Morning Jacket, Sarah Machlachlan, The Roots, Tricky, XTC
Flokkað undir Georg Atli | 4 athugasemdir »
Topp 5 erlendar plötur 2010- Kristín Gróa
23.1.2011 - Kristín Gróa
Eins og vanalega þá panikkaði ég þegar kom að því að gera upp árið. Bæði er úr svo miklu að velja og svo veit ég líka að það er svo margt sem ég hlustaði aldrei á og missti af. Þannig er það víst alltaf. Ég get ekki sleppt því að minnast á tíu runner up plötur því þær eru of góðar sleppa þeim (svindlari!). Það kemur kannski ekki mikið á óvart á þessum lista en stundum er það bara þannig.
Í engri sérstakri röð:
The Roots – How I Got Over
Charlotte Gainsbourg – IRM
Sufjan Stevens – Age Of Adz
Erykah Badu – New Amerykah Part Two (Return Of The Ankh)
Robyn – Body Talk
Wavves – King Of The Beach
Beach House – Teen Dream
Gil Scott-Heron – I’m New Here
The Walkmen – Lisbon
Vampire Weekend – Contra
5. Surfer Blood – Astro Coast
Þessi plata er einfaldlega barmafull af góðum lögum. Hún byrjar á kicker með Floating Vibes, fer svo í Swim sem er hálfgerður surf-headbanger og svo þaðan yfir í Take It Easy sem er svona sólskinslag sem ég tengi einhverra hluta við Hawaii. Ég gæti þrætt mig í gegnum öll lögin en staðreyndin er sú að það er ekki eitt slakt lag á plötunni heldur er hún 40 mínútur af skemmtilegheitum.
4. The National – High Violet
Ó Matt Berninger, hve þú dáleiðir mig með rödd þinni og hefur gert frá því ég heyrði hana fyrst. Það eru yfirleitt engir augljósir megahittarar á plötum The National (þó Bloodbuzz Ohio komist ansi nálægt því) en þær eru algjörlega dáleiðandi. Ég get bara ekki gert upp við mig hvaða plata er í mestu uppáhaldi, Alligator, The Boxer eða High Violet. Það er ekki algengt að hljómsveitir bombi út þremur plötum í röð sem eru svo yfirgengilega góðar að maður getur ekki gert upp á milli þeirra svo ég bíð spennt eftir næstu plötu.
3. The Arcade Fire – The Suburbs
Ég var rosalega sein til að byrja að hlusta á þessa plötu þó hún sæti þolinmóð í tónlistarsafninu og biði áheyrnar. Hún er pínu yfirþyrmandi svona klukkutíma löng með alveg 16 lög svo þar þarf smá þolinmæði til að hún nái að síast inn í heild. Það er hins vegar ekki hægt að neita því að hún er stútfull af alveg rosalega góðum lögum sem standa ein og sér en mynda samt sterka heild. Modern Man, Rococo, City Of Children, We Used To Wait og Sprawl II (Mountains Beyond Mountanis) standa upp úr hjá mér þessa stundina en staðreyndin sú að það er rosalega erfitt að velja á milli laganna. Þessi er á alveg á mörkunum að slá Funeral út en sú plata hafði þessi fyrstu plötu vá-sjokk-geðveikt áhrif með sér svo það er erfitt að bera þær saman.
The Arcade Fire – City With No Children
2. Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy
Ég meika Kanye West auðvitað ekki fyrir fimm aura… eða ég hef ekki gert það fyrr en núna. Ég var fyrirfram alveg í mínus þegar ég byrjaði að hlusta á þessa plötu en ég get ekki neitað því að hún er alveg frábær. Skrítin, hreinskilin, catchy og stórfengleg. Þetta er algjör rússíbanareið. Strax í fyrsta lagi þegar ég heyrði stefið Can we get much higher?! þá var ég hooked. Ekki besta plata allra tíma og ekki alveg besta plata ársins en samt alveg djöfulli jaw dropping góð plata.
Kanye West – Gorgeous (feat. Kid Cudi)
1. Janelle Monáe – The ArchAndroid
Hvaðan kom þessi kona og þessi plata? Hún hafði allavega farið framhjá mér þangað til að ég fékk The ArchAndroid óvænt í hendurnar. Þetta er metnaðarfyllsta debut plata sem ég man eftir í svipinn. Hverslags crazy hæfileikarík manneskja hefur ferilinn á óflokkanlegri þemaplötu í þremur hlutum sem fjallar um ástir og örlög vélmennis og er með Saul Williams, Big Boi og Kevin Barnes á kantinum eins og ekkert sé eðlilegra? Það er vissulega hægt að nefna nokkur lög sem hápunkta (Tightrope, Cold War og Faster koma fyrst upp í hugann) en það er platan sjálf og það hversu heilsteypt hún er sem tryggir toppsætið.
Janelle Monáe – Come Alive (The War Of The Roses)
Tags: Beach House, Charlotte Gainsbourg, Erykah Badu, Gil Scott-Heron, Janelle Monáe, Kanye West, Robyn, Sufjan Stevens, Surfer Blood, The Arcade Fire, The National, The Roots, The Walkmen, Vampire Weekend, Wavves
Flokkað undir Kristín Gróa, Listar, Óflokkað | Comments Off
Topp 5 dúettar – Krissa
12.9.2008 - Kristjana
Tags: Antony and the Johnsons, Bob Dylan, Boy George, Carl Barât, Client, David Bowie, Erykah Badu, Frank Sinatra, Jane Birkin, Johnny Cash, Nancy Sinatra, Queen, Serge Gainsbourg, The Roots, Will Oldham
Flokkað undir Kristjana, Listar | Comments Off
