Topp 5 læra-lög – Unnur Birna

18.4.2009 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn

Ég átti alltaf erfitt með að læra við tónlist, því ég fór alltaf óvart að hlusta svo mikið og steingleymdi hvað ég var að lesa. Í dag er ég náttúrulega í skóla sem ég þarf að læra lög, svo ég ætla að hafa þennan lista blandaðan lögum sem ég hef þurft að læra (og eru því góð að hlusta á meðan maður er að læra þau) og sem mögulegt er að lesa við – lærdómsmúsík má ekki vera of flókin ef maður á að vera með athyglina einhversstaðar annarsstaðar (en við músíkina þ.e.)

Byrja ég á Thom Yorke með lagið Black Swan af plötunni Eraser. Það lag gat ég hlustað á meðan ég las líffræði (það er ekki svo langt síðan ég kláraði stúdentinn sko) eða frönsku og auðvitað fékk ég alltaf 10. Eða svona næstum því. Skemmtilega líðandi plata hjá Herra Yorke.

Annað lag sem mér hefur þótt svona skemmtilega einfalt og “auðvelt í umgengni”, ef ég má segja það um lag, er lagið Walk On með Neil Young. Einfaldur hljómagangur og laglína sem fylgir fullkomlega, engar gloríur eða óvænt atvik, allt gengur þægilega upp, þríhljómsraddanir án mikilla spenna – allt einfalt og kúl.

Þriðja lag þessa ágæta lista verður Fields of Gold með Evu Cassidy. Mjög falleg ballaða sem bæði er þægilegt að læra við og auðvelt að læra (nema kannske textann e.t.v.). Sting er ekki síðri en ballöðuútgáfa Cassidy er óborganleg og röddin hennar dýrleg að vanda.

Ef eitthvað er fullkomið sem undirleikur við lestur (ég tala nú ekki um ritgerðarskrif um sjálft tónskáldið og tónverkið) þá er það Pastorale - 6. sinfónía meistara Beethovens, Allegro Ma Non Troppo. 6. sinfónían er skemmtilega “skitsó” einsog Betti sjálfur var, en tilfinningarík og glaðleg. Kallinn var líka alger tilfinningasúpa…

Að lokum ætla ég að skella hér inn laginu Black Orpheus í útgáfu Paul Desmond og Jim Hall m.a. vegna þess að ég þarf bæði að spila sóló Desmonds og syngja það á prófunum mínum nú í lok apríl, og ég á það til á nótum ef einhver hefur áhuga! Mjög skemmtilegt transcribe verkefni í snarstefjun… Ljúft og gott við bóklegan lestur ef til vill líka.

Tags: Beethoven, Eva Cassidy, Jim Hall, neil young, Paul Desmond, Sting, Thom Yorke
Flokkað undir Listar | 2 athugasemdir »

Topp 5 byrjunarlög – Vignir

17.5.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn

5. Okkervil River- Our Life is Not a Movie or Maybe
Gott byrjunarlag þarf að grípa mann dálítið og gefa manni hugmynd um hvað maður á í væntum. Þetta lag nær að uppfylla það allt saman. Virkilega flott lag sem kemur manni meira og meira í gírinn fyrir plötuna. Textinn er alveg frábær og söguframsetningin er sterkasta spilið þar. Þegar komið er á 1:43 og Will Sheff öskrar “Hey! I’d watch it!” þá er maður búinn að kokgleypa þetta.

4. The Knife – Silent Shout
Silent Shout er alveg rosalega þétt plata með sinn eigin heim. Maður fær hálfgerða innilokunarkennd á því að hlusta á hana. Það er því mjög vandvirkt að koma manni inn í svona heim og verður byrjunarlagið því að hleypa manni inn í heiminn. Það er einmitt sem að þetta lag gerir. Maður eltir melódíuna í gegnum spegilinn.

3. Radiohead – Everything in its Right Place
Þegar Radiohead gáfu út Kid A var hemurinn búinn að bíða í ofvæni. Seinasta plata þeirra, OK Computer, var búin að skilgreina hvernig rokk yrði næsta áratuginn og sögur um nýtt sánd voru búnar að ganga um. Þegar maður fekk loksins plötuna í hendurnar og setti hana í, þá lét fyrsta lagið mann alveg vita að þetta væri ekki sama hljómsveit og maður hafði þekkt hingað til. Engin gítar heyrðist(reyndar ekki fyrr en í fjórða lagi) , rödd Thom Yorke effektuð í tætlur og það heyrðist ekki einu sinni í trommum. Þegar maður var búinn að venjast þessu nýja sándi komst maður að því að þetta væri bara alveg heví góð plata.

2. Led Zeppelin – Good Times, Bad Times
Ekki bara frábært byrjunarlag, heldur líka byrjunarlag einna bestu hljómsveitar allra tíma. Frábært riff byrjar lagið og trommusláttur Bonham keyrir mann inn í nýjan rokkheim, fullan af álfum, svikulum konum og alvöru rokki.

1. Black Sabbath – Black Sabbath
Ekki bara frábært byrjunarlag og ekki bara frábært byrjunarlag hljómsveitar heldur frábært byrjunarlag heillar tónlistarstefnu. Black Sabbath setti saman alla réttu íhlutina og bræddi þá saman og hamraði saman fyrsta alvöru þungmetalinn.

Tags: Black Sabbath, John Bonham, Led Zeppelin, Okkervil River, Radiohead, The Knife, Thom Yorke, Will Sheff
Flokkað undir Listar | Comments Off

Topp 5 Party Shuffle Spectacular – Vignir

25.4.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn

5. Alexisonfire – 44 Caliber Love Letter
Opnunarlag fyrstu plötu hardcore hljómsveitarinnar Alexisonfire. Byrjar ekkert voðalega vel, gítarinn hljómar falskur og svona en svo stórbatnar þetta. Þetta lag og öll þessi plata gefur mér gott nostalgíukast aftur til baka þegar ég var á lokaárinu mínu og var að vinna lokaverkefnið mitt og þessi plata var í spilun hjá öllum meðlimum. Virkilega góð plata sem ég mæli eindregið með.

4. The White Stripes – Conquest
Frábært lag af nýjustu plötu The White Stripes sem ég komst löngu seinna að að væri cover af gömlu 50s lagi með Patti Page. Skemmtilegt lag samt með virkilega flottu samspili gítars Jack White og mexíkóskum trompetleik.

3. AC/DC – Givin the Dog a Bone
Þetta er svo subbulegur texti:
She take you down easy
Going down to her knees
Going down to the devil
Down down at ninety degrees
She blowing me crazy
’til my ammunition is dry
She’s using her head again
She’s using her head
She’s using her head again
I’m justa giving the dog a bone

Einhver asnalegur macho háttur í gangi þarna. Back in Black er alveg skemmtileg plata en maður fær algjöran kjánahroll ef maður fer að hlusta á textann í þessu lagi.

2. Radiohead – Climbing up the Walls
Randomið var aldeilis gjöfult hér. Besta lag bestu plötu Radiohead. Þýðir það að þetta sé besta lag Radiohead? Nei kjáni! Það er There, There. En já, Climbing up the Walls. Þetta lag er svo nærri fullkomnun að það er bara ótrúlegt. Einn flottasti taktur sem Phil Selway hefur gert og þá er mikið sagt. Gítarleikur Ed O’Brien leikur sér að eldinum og hangir við það að missa hann í feedback. Texti Thom Yorke er frábær og virkilega vel sunginn. Colin Greenwood sér um halda laginu saman með góðum bassaleik og bróðir hans Johnny leikur sér að fullt af tækjum til að fullkomna hljóðheim lagsins. Við sjáum sönnun 1A:

1. Jeff Buckley – The Way Young Lovers Do
Live cover af gömlu Van Morrison lagi. Fallegur texti sem á vel við rödd Buckley.
I kissed you on the lips once more
And we said goodbye just adoring the nighttime
Yeah, thats the right time
To feel the way that young lovers do

Tags: AC/DC, Alexisonfire, Colin Greenwood, Ed O'Brien, Jack White, Jeff Buckley, Johnny Greenwood, Phil Selway, Radiohead, The White Stripes, Thom Yorke, Van Morrison
Flokkað undir Listar | 2 athugasemdir »

Topp 5 New York lög – Zvenni

18.4.2008 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn

Union Square – Tom Waits
Það er fjör í bænum, strákarnir hressir á torginu og allt að gerast. Eins og Ingvar vinur minn sagði einhven tímann; “Að kíkja í bæinn er alltaf ævintýri, þú getur náð þér í stelpu eða verið laminn… eða allt á milli”.
Down down down,
I’m going down down down downtown.
Down downtown,
down down down.

Only living Boy in New York – Simon & Garfunkel
Tom, get your plane right on time
I know your part’ll go fine
Fly down to Mexico.

Da-n-da-da-n-da-da-n-da-da here I am
The only living boy in new york

Simon & Garfunkel (eða Tom & Jerry eins og þeir kölluðu sig í byrjun ferilsins) gáfu út Bridge Over Troubled Water, sína síðustu plötu saman árið 1970. Sögumaðurinn talar um enda sambands tveggja manna og kveður vin sinn sem er að fljúga burt, og er einn eftir í borginni.

Fairytale of New York – The pogues
Youre a bum
Youre a punk
Youre an old slut on junk
Lying there almost dead on a drip in that bed
You scumbag, you maggot
You cheap lousy faggot
Happy christmas your arse
I pray God its our last

The boys of the nypd choir
Were singing galway bay
And the bells were ringing out
For christmas day

Uppgjör á jóladag í stórborginni. Það góða og það slæma tekið fyrir og strákarnir í löggukórnum raula undir.

This Mess We´re In – P.J. Harvey og Thom York
Can you hear them
The helicopters?
I’m in New York
No need for words now
We sit in silence
You look me
In the eye directly
You met me
I think it’s Wednesday
The evening
The mess we’re in
And ooooh…

Harvey og York segja sögu úr borginni. Tvær leiðar manneskjur að ræða málin. Allt frekar þunglyndislegt enda varla við öðru að búast af parinu.

Walk on the Wild Side – Lou Reed
Little joe never once gave it away
Everybody had to pay and pay
A hustle here and a hustle there
New york city is the place where they said

Hey babe, take a walk on the wild side
I said hey joe, take a walk on the wild side

Lou Reed lýsir vinum sínum Holly, litla Jóa og fleirum á strætum New York borgar og högum þeirra. Hluti borgarinnar sem ef til vill ekki allir þekkja, en Reed virðist hafa kynnst nokk vel.

Tags: Lou Reed, PJ Harvey, Simon and Garfunkel, The Pogues, Thom Yorke, Tom & Jerry, Tom Waits
Flokkað undir Listar | Comments Off

Laura Marling

21.1.2008 - Kristín Gróa

Laura Marling er 17 ára stelpa frá Reading í Englandi og er að feta í fótspor þjóðsystra sinna í því að vera virkilega áhugaverð sóló söngkona. Hún er búin að vera að spila á gítar síðan hún var ponsi og er að fara að gefa út sína fyrstu plötu, Alas, I Cannot Swim á næstunni.

Þetta er alveg merkilega gott hjá henni, sérstaklega þegar maður hugsar til þess að hún er bara 17 ára. Ég held að þetta sé stelpa sem maður ætti allavega að hafa eitt auga á næstu ár.

Laura Marling – My Manic and I

Laura Marling – New Romantic

Laura Marling – Ghosts

Myndbandið við New Romantic:

Laura að spila New Romantic hjá honum Jools Holland

P.S.
Ég læt líka fylgja með hérna live upptöku frá hljómsveitinni Bell sem ég kann því miður ekki nein deili á. En þau taka hérna lokalagið af plötu Radiohead, In Rainbows, Videotape og renna síðan úr því og beint yfir í lagið Eraser af sólóplötu Thom Yorke. Spennandi stöff…

Bell – Videotape/The Eraser(live)

Tags: Bell, Laura Marling, Radiohead, Thom Yorke
Flokkað undir Kristín Gróa, Óflokkað | 1 athugasemd »

Topp 5 lög ársins 2007 – Vignir

28.12.2007 - Fyrrverandi topp fimmarar og gestalistamenn

5. Of Montreal – The Past is a Grotesque Animal
Löng lög sem ná yfir 8 mínútur eru alltaf frekar erfið meðhöndlunar, sérstaklega ef sama gítarstefið er í gegnum næstum allt lagið. Kevin Barnes gerir þetta þó með algjörum glans. Ú-ú-ið dettur inn á hárréttum tíma og flottar krúsídúllur halda athygli manns á meðan Kevin Barnes gerir upp gamla drauga og horfir til framtíðar
You’ve lived so brightly
You’ve altered everything
I find myself searching for old selves
While speeding forward through the plate glass of maturing cells

4. Arcade Fire – My Body is a Cage
No Cars Go situr fyrir utan listann þótt að það sé klárlega langbesta lagið af Neon Bible vegna þess að það er í rauninni ný útsetning á eldra lagi. My Body is a Cage er hins vegar alveg ótrúlega flott lag sem ég held að hafi farið framhjá mörgum. Frábær endir á frábærri plötu. Hljóðfærin detta inn eitt af öðru og rólegur taktur er í bakgrunninum. Svo allt í einu á 2:10 klessir hljóðveggurinn á mann og maður er alveg gripinn. Takturinn færist nær og nær forgrunninum og áður en maður veit af eru hendurnar farnar að tromma á allt sem er nálægt manni.

3. M.I.A. Bamboo Banga
Svona á að byrja plötur! M.I.A. lætur okkur vita að hún er bilaðslega svöl og leyfir okkur að heyra hvernig hún ætlar að hafa hlutina á þessari plötu. Trylltur taktur og svalleiki. Þegar maður heyrir
Coz I’m sitting down chillin on gun powder
Strike match light fire, who’s that girl called Maya
M.I.A. coming back with power power
I said M.I.A. is coming back with power power
þá er málið dautt, lagið á mig.

2. Radiohead – All I Need
Radiohead komu með nýja plötu á árinu og gáfu manni ekki einu sinni sjéns á að vera spenntur. Maður var varla búinn að fagna því að það væri að koma ný Radiohead plata þangað til að maður fékk endagripinn í hendurnar. Við tók einhver rosalegasta repeat hlustun seinni ára. Þótt heildin sé alveg ótrúlega sterk fór maður að taka eftir nokkrum hápunktum. Þetta lag varð strax uppáhalds lagið mitt af plötunni og heldur enn þeim titli. Virkilega fallegt lag með fallegum texta Thom Yorke um það að vera í sambandi með einhverjum sem manni finnst vera svo frábær að manni líður eins og að maður sé bara skordýr við hlið þeirra.

I am a moth
Who justs wants to share your light
I’m just an insect
Trying to get out of the dark
I wanna stick with you, because there are no others

1. Battles – Atlas
Besta lag ársins! Punktur! Ég get sagt svo margt um þetta lag en þú bara verður að hlusta á það! NÚNA! Lagið byrjar á flottasta takti ársins og fer svo í gegnum uppbyggingu, niðurrif og uppbyggingu aftur. Gítarar, samplerar og önnur tæki spila svo vel saman að maður bara veit að þetta er örugglega svalasta lag í heimi á tónleikum. Söngurinn er effectaður í tætlur þannig að hann verður bara að auka hljóðfæri. Vá þetta er svo gott!

Ég verð bara að copy/pasta það sem Jeph Jacques(höfundur Questionable Content, lestu það núna frá byrjun) sagði á músíkblogginu sínu því ég get ekki sagt þetta betur en þetta:
Hands down, the heaviest tune of 2007. “Atlas” doesn’t feature downtuned (or even particularly distorted) guitars, or scary demon-vocals, or hyper-technical double-bass drumming. It doesn’t need any of that bullshit. It has John Stanier pounding out the most crushing drum beat this side of Led Zeppelin while the rest of the band builds and builds and builds and Tyondai Braxton’s insanely pitch-shifted vocals hammer the melody into your brain, logic and reason be damned. This song causes neck injuries, car accidents, and cancer in lab animals. This song will simultaneously make you dumber and smarter. This song will take off three years of your life. Hyperbole aside, this song will probably make you sprain your neck, at the very least.

Þessi lög sátu svo rétt fyrir utan listann:
Arctic Monkeys – Do Me a Favour
Band of Horses – Is There a Ghost
Beirut – Nantes
Blonde Redhead – 23
Feist – 1 2 3 4
Feist – I Feel It All
Iron & Wine – Boy with a Coin
Liars – Plaster Casts of Everything
M.I.A. – Paper Planes
Of Montreal – Heimdalsgate Like A Promethean Curse
Of Montreal – Gronlandic Edit
Okkervil River – Our Life is not a Movie Or Maybe
Sprengjuhöllin – Verum í sambandi

Tags: arcade fire, Arctic Monkeys, Band of Horses, Battles, Beirut, Blonde Redhead, Feist, Iron&Wine, John Stanier, Kevin Barnes, Liars, M.I.A., Of Montreal, Okkervil River, Radiohead, Sprengjuhöllin, Thom Yorke, Tyondai Braxton
Flokkað undir Listar | Comments Off

UNKLE

6.9.2007 - Kristín Gróa

Í framhaldi af færslunni um The Duke Spirit í gær langar mig að minnast á nýja plötu með bresku sveitinni UNKLE sem kom út í júlí. Ég verð að viðurkenna að þessi plata fór nú eiginlega framhjá mér enda hef ég aldrei verið brjálaður aðdáandi. Ég hlustaði eitthvað á plötuna Psyence Fiction sem kom út ’98 en ekkert svakalega mikið og var satt að segja hrifnust af samstarfi þeirra og Thom Yorke sem leiddi af sér lagið Rabbit In Your Headlights. Nýja platan, War Stories, virkar á mig sem agressívari en það sem ég hef áður heyrt og einfaldlega dansvænni á köflum. Lögin tvö sem ég set hérna gripu mig strax en í því fyrra fá þeir aðstoð frá fyrrnefndri The Duke Spirit og í því seinna frá groddarokkaranum Josh Homme

UNKLE – May Day (feat. The Duke Spirit)
UNKLE – Restless (feat. Josh Homme)

Tags: Josh Homme, The Duke Spirit, Thom Yorke, UNKLE
Flokkað undir Óflokkað | Comments Off